تلخیهای بردی شیرین
مهدی زعیمزاده در مقاله ای در شرق پیرامون بازی دو روز قبل تیمهای پرسپولیس ایران و النصر سعودی که با حضور صد هزار تماشاگر در استادیوم صد هزار نفری تهران برگزار شد نوشته: ماجرا خیلی جذاب بود، بازیکنان ما حریف عربستانی را زدند، سرشان را بریدند (اشاره به شادی پس از گل طارمی که با دست گلوی خود را نشان میداد) و شکستش دادند تازه روزنامههای فردایش هم پر بود از تیترهای حماسی با اشاره به سربری.
مهدی زعیمزاده در مقاله ای در شرق پیرامون بازی دو روز قبل تیمهای پرسپولیس ایران و النصر سعودی که با حضور صد هزار تماشاگر در استادیوم صد هزار نفری تهران برگزار شد نوشته: ماجرا خیلی جذاب بود، بازیکنان ما حریف عربستانی را زدند، سرشان را بریدند (اشاره به شادی پس از گل طارمی که با دست گلوی خود را نشان میداد) و شکستش دادند تازه روزنامههای فردایش هم پر بود از تیترهای حماسی با اشاره به سربری.
نویسنده پرسیده این رفتارها آیا به پیشرفت فوتبال یک کشور کمک میکند؟ هدف از یک مسابقه فوتبال چیست؟ بردن بازی یا بریدن سر حریف و دعواکردن؟ هیجان بازی و احساساتی که ما نسبت به تیمهای عربستانی داریم و سابقه تقابل ایران و عربستان باعث شده همه ما از این دعواها و بریدن سر حریف لذت ببرند. یکی از بازیکنان پرسپولیس در صحنهای مانند یک بزنبهادر وارد زمین شد، حرکتی شرمآور که در فوتبال محلات هم دیده نمیشود. جالب اینکه تماشاگران دقایقی بعد او را به خاطر این حرکتش تشویق کردند. سوشا مکانی هر زمان که با عربها گلاویز میشد مورد تشویق قرار میگرفت.
نویسنده مقاله شرق اظهار تعجب کرده که: مصاحبههای بازیکنان و تیتر روزنامهها هم نشان میداد همه از این رفتارها راضیاند و حسابی کیف کردند اما باید پذیرفت واقعیت فوتبال چیز دیگری است. هر چقدر ایران با عربستان و فوتبال ایران با فوتبال عربستان مشکل داشته باشد و ما در وجودمان احساسی منفی نسبت به فوتبال عربستان داشته باشیم و از تمامی تیمهای این کشور متنفر باشیم، مسابقه فوتبال بین دو تیم باشگاهی ١١نفره است و هیچ ارتباطی با مسائل بین دو کشور و احساسات هیجانی ندارد.