عکس| با این پارچه سنگینترین بارها را جابهجا کنید
آنچه تا دیروز در فیلمهای علمی-تخیلی میدیدیم، امروز و در سال ۲۰۲۶ به ویترین کلینیکهای پیشرفته رسیده است؛ لباسی که نه برای پوشش، بلکه برای بخشیدن توان دوباره به بدن ساخته شده است.
آیا میتوان نقص عضو را با کابلهای فیبر نوری و حسگرهای عصبی جبران کرد؟ آخرین دستاورد محققان نشان میدهد که اتصال مستقیم مغز به ماشین، دیگر یک رویا نیست بلکه یک واقعیت ملموس است.
رونمایی از «نئولینک-پوشیدنی»
تصور کنید فردی که سالها توان حرکت دادن پاهای خود را نداشته، تنها با اراده کردن و بدون فشار دادن هیچ دکمهای، از جای خود بلند شده و شروع به دویدن کند. در ماه مارس ۲۰۲۶، دنیای پزشکی شاهد رونمایی از «نئولینک-پوشیدنی» بود؛ یک اسکلت خارجی فوقسبک از جنس فیبر کربن که برخلاف مدلهای قدیمی، نیازی به اهرمهای دستی ندارد. این لباس هوشمند با استفاده از یک کلاهک نانو-سنسور، امواج مغزی فرد را در کسری از ثانیه تحلیل کرده و آنها را به حرکت مکانیکی تبدیل میکند. این نه تنها یک ابزار کمکی، بلکه یک جهش بزرگ در درک ما از تعامل ذهن و ماده است.
یک مترجم دیجیتال میان مغز و عضله
بزرگ ترین پیشرفت این فناوری حذف "تاخیر" (Latency) بین فکر کردن و حرکت است. در مدلهای پیشین، چند ثانیه طول میکشید تا دستگاه فرمان مغز را اجرا کند، اما در این نسخه جدید، هوش مصنوعیِ تعبیه شده در لباس، الگوهای حرکتی فرد را پیشبینی میکند. این سیستم با یادگیری از راه رفتن قبلی فرد، متوجه میشود او چه زمانی قصد دارد قدم بردارد یا تعادل خود را حفظ کند. این یعنی حرکت کاملاً روان و طبیعی، درست شبیه به اعضای واقعی بدن.
ماهیچههای مصنوعی پلیمری
یکی از بخشهای بسیار جذاب این لباس، استفاده از «ماهیچههای مصنوعی پلیمری» به جای موتورهای سنگین فلزی است. این الیاف که با جریان الکتریسیته ضعیف منقبض و منبسط میشوند، باعث شده وزن لباس به کمتر از ۳ کیلوگرم برسد. این نوآوری اجازه میدهد لباس زیر پوشش معمولی هم پوشیده شود، بدون اینکه جلب توجه کند. این پارچههای هوشمند نه تنها قدرت راه رفتن را بازمیگردانند، بلکه به فرد اجازه میدهند بارهای سنگین را بدون خستگی جابهجا کند.
بازگشت احساس به انگشتان
شگفتی این تکنولوژی فقط در حرکت خلاصه نمیشود. دانشمندان موفق شدهاند سنسورهای فشاری را در کف کفشها و دستکشهای این لباس تعبیه کنند که سیگنالهای لمس را به اعصاب سالم بدن برمیگردانند. این یعنی فردی که لباس را پوشیده، میتواند زبری فرش یا سردی زمین را حس کند. این بازخورد حسی باعث میشود مغز سریعتر لباس را به عنوان بخشی از بدن بپذیرد و کنترل آن را با دقت بیشتری انجام دهد.
منبع: همشهری
