ردپای «سوسکهای پوستخوار» بر روی فسیلهای 70 میلیونسالۀ دایناسورها
پژوهشگران با کشف سوراخهایی ریز بر روی استخوانها و زرههای فسیلشده تیتانوسورها در اسپانیا، به شواهدی دست یافتهاند که نشان میدهد این دایناسورهای غولپیکر پس از مرگ مدتها روی زمین باقی مانده بودند. این یافته، فرضیههای پیشین درباره چگونگی دفن و فسیلشدن آنها را به چالش کشیده است.
فرادید| دانشمندان هنگام بررسی فسیلهای تیتانوسورها در محوطه باستانی لو اوئکو در استان کوئنکای اسپانیا، مجموعهای از سوراخهای بسیار ریز را روی استخوانها و حتی زرههای استخوانی این جانوران شناسایی کردند. این آثار که پس از مرگ دایناسورها توسط جانداران دیگر ایجاد شدهاند، سرنخهای مهمی درباره نحوه تجزیه لاشهها، شرایط محیطی آن زمان و روند شکلگیری فسیلها در اختیار پژوهشگران قرار میدهند.
به گزارش فرادید؛ نتایج این مطالعه که در نشریه Earth-Science Reviews منتشر شده، برای نخستین بار وجود این نوع فرسایش زیستی را روی زرههای استخوانی تیتانوسورها تأیید میکند. این فسیلها متعلق به حدود ۷۰ میلیون سال پیش و اواخر دوره کرتاسه هستند.
لاشهها سریع دفن نشده بودند
بررسیها نشان میدهد برخلاف تصور پیشین، لاشه تیتانوسورها بلافاصله زیر رسوبات دفن نشده است. آنها برای مدتی روی سطح زمین باقی مانده بودند و همین فرصت را در اختیار حشرات لاشهخوار و تجزیهکننده قرار داده بود تا در استخوانها و زرههای آنها سوراخ ایجاد کنند.
این کشف باعث شده پژوهشگران برداشت خود را از شرایط محیطی، نحوه رسوبگذاری و فرایندهای طبیعی حاکم بر محوطه لو اوئکو بازنگری کنند. به گفته پژوهشگران، بررسی دقیق این ردپاهای فسیلشده میتواند اطلاعات بسیار دقیقی درباره مدت زمان باقی ماندن لاشهها در طبیعت، نحوه تجمع بقایای جانوران و شرایط محیطی زمان فسیلشدن آنها ارائه دهد.
ردپای سوسکهای پوستخوار
این سوراخهای نیمکرهای یا کیسهمانند، بر اساس مقایسه با نمونههای امروزی، احتمالاً توسط سوسکهای پوستخوار ایجاد شدهاند؛ حشراتی که از بقایای خشکشده جانوران تغذیه میکنند.
پژوهشگران معتقدند آثار به جا مانده از فعالیت حشرات نشان میدهد این بقایا مدت قابل توجهی در معرض هوای آزاد قرار داشتهاند؛ موضوعی که اطلاعات ارزشمندی درباره روند تجزیه و فسیلشدن آنها فراهم میکند.
به گفته پژوهشگران، لاشه یک دایناسور بزرگ میتوانسته برای مدت طولانی منبع غذایی مجموعهای از حشرات و دیگر جانوران لاشهخوار باشد. بنابراین، وجود آثار تغذیه این جانداران روی فسیلها میتواند نشانهای مهم از شرایط زیستمحیطی آن دوران باشد.
آزمایشها روی لاروهای گونه امروزی سوسک پوستخوار Dermestes frischii نیز نشان داده است که ایجاد سوراخهایی مشابه نمونههای فسیلی دستکم به ۲۴۰ ساعت زمان نیاز دارد و در طبیعت احتمالاً این فرایند بسیار طولانیتر بوده است.
پژوهشگران اکنون معتقدند دو لایه اصلی فسیلدار این محوطه طی دورهای طولانیتر شکل گرفتهاند و فرضیه دفن سریع لاشههای تیتانوسورها دیگر قابل قبول نیست.
