عکس| برج گرمایش ۱۱۰ ساله سوئیس؛ معماری جذابی که هوش مصنوعی نیست!

این ساختمان عجیب در دورناخ سوئیس، برخلاف ظاهر مجسمه وارش، در اصل یک موتورخانه است؛ بنایی که بیش از یک قرن پیش برای تامین گرمای ساختمان های اطراف ساخته شد، اما رودلف اشتاینر، معمار آن، حتی یک فضای کاملا تاسیساتی را نیز به اثری متفاوت و ارگانیک تبدیل کرد.

این بنا در سال 1914 برای مجموعه ای که بعدها با نام گوته آنوم شناخته شد ساخته شد. وظیفه اصلی آن استقرار تجهیزات گرمایشی مرکزی بود. گرمای تولیدشده در این ساختمان از طریق لوله هایی که از یک تونل زیرزمینی عبور می کردند، به ساختمان های دیگر مجموعه منتقل می شد.

استفاده از یک ساختمان مستقل برای سیستم گرمایشی، تنها یک انتخاب معماری نبود. گوته آنوم نخستین مجموعه در این محل عمدتا با چوب ساخته شده بود و قرار دادن تجهیزات گرمایشی و آتش در داخل ساختمان اصلی می توانست خطر آتش سوزی ایجاد کند. به همین دلیل، ساختمان تاسیسات در فاصله ای از بنای اصلی قرار گرفت.

اما اشتاینر این موتورخانه را مانند یک ساختمان صنعتی معمولی طراحی نکرد. حجم های بتنی، خطوط منحنی و دودکش بلند مرکزی، ظاهری کاملا متفاوت به بنا داده اند؛ به گونه ای که تاسیسات فنی و اجزایی مانند دودکش و مسیر خروج دود، خود به عناصر اصلی ترکیب معماری تبدیل شده اند.

این ساختمان یکی از نمونه های اولیه استفاده رودلف اشتاینر از بتن در معماری نیز به شمار می رود. فرم های سیال و بدون زوایای تند آن، با رویکردی که بعدها در معماری ارگانیک و معماری مرتبط با جنبش انسان شناسی اشتاینر شناخته شد، ارتباط دارد.

نکته جالب اینکه این بنا در ابتدا با زغال سنگ کار می کرد و گرما را برای ساختمان های اطراف فراهم می کرد. سیستم گرمایشی قدیمی در دهه 1990 با سامانه ای جدیدتر جایگزین شد که علاوه بر تولید گرما، امکان تولید برق را نیز داشت.

امروز این ساختمان بیش از آنکه به عنوان یک موتورخانه شناخته شود، به دلیل فرم معماری غیرمعمول خود مورد توجه قرار می گیرد؛ نمونه ای از اینکه چگونه یک نیاز کاملا فنی و روزمره، یعنی تامین گرما، می تواند در دست یک معمار به بخشی از یک مجموعه معماری شاخص تبدیل شود.

منبع: عصر ایران