نحوه سوختگیری هوایی در آسمان در فاصلهای کمتر از ۱۵ متر
دو هواپیما در ارتفاع بالا و با سرعت صدها کیلومتر در ساعت پرواز میکنند؛ یکی باید در فاصلهای بسیار کم از دیگری قرار بگیرد تا سوخت دریافت کند. سوختگیری هوایی با وجود نقش حیاتیاش در افزایش برد جنگندهها، عملیاتی بسیار حساس است که کوچکترین خطای خلبان یا ناپایداری جریان هوا میتواند آن را به حادثهای جدی تبدیل کند.
سوختگیری هوایی یکی از فناوریهایی است که محدودیت برد هواپیماهای نظامی را تا حد زیادی برطرف کرده است. این روش به جنگندهها اجازه میدهد با سوخت کمتر و تسلیحات بیشتر از زمین بلند شوند و در ادامه مأموریت، مخازن خود را در آسمان پر کنند.
اما انتقال سوخت در ارتفاع بالا به هماهنگی بسیار دقیقی نیاز دارد. گاهی فاصله دو هواپیما به کمتر از ۱۵ متر میرسد و هر دو باید موقعیت و سرعت خود را با دقت حفظ کنند. تلاطم هوا، جریانهای گردابی پشت هواپیمای سوخترسان و حتی تغییرات آیرودینامیکی ناشی از نزدیک شدن هواپیمای گیرنده، میتوانند کنترل عملیات را دشوار کنند.
برای این کار دو روش اصلی وجود دارد. در سامانه «بوم پرنده»، یک لوله تلسکوپی صلب از انتهای هواپیمای سوخترسان خارج میشود و اپراتور آن را به ورودی سوخت هواپیمای گیرنده متصل میکند. این روش سرعت انتقال سوخت بالایی دارد، اما معمولاً در هر نوبت فقط به یک هواپیما سوخت میرساند.
روش دوم، سامانه «پروب و دروگ» است که در آن یک شلنگ انعطافپذیر با سبدی در انتها از تانکر آویزان میشود و خلبان هواپیمای گیرنده باید میله مخصوص خود را به آن متصل کند. این روش امکان سوخترسانی همزمان به چند هواپیما را نیز فراهم میکند.
فناوریهای جدید نیز در حال تغییر این فرایند هستند. سامانه سوخترسانی خودکار A۳R ایرباس با کمک پردازش تصویر، اتصال بوم را هدایت میکند و پهپاد تانکر MQ-۲۵ آمریکا نیز برای سوخترسانی به جنگندههای مستقر روی ناو هواپیمابر توسعه یافته است.
منبع: خبرآنلاین