«سنجاقسینه» دوران روم باستان بعد از قرنها از زیر خاک بیرون آمد
سنجاقسینههای میناکاریشده از این دست بیشتر مورد استفادهی دختران بودند، اما احتمالاً افزون بر جنبه زینتی، بهعنوان اسباببازی یا حرزهای محافظ هم کاربرد داشتهاند.
فرادید| یک سنجاقسینه میناکاریشدهی نادر که نزدیک شهر گروژونج کشف شده، دومین نمونه از این نوع در لهستان است که مورد توجه قرار گرفته است. اعضای «انجمن دژ گروژونج» این اثر را در جریان یک بررسی همیشگی با فلزیاب یافتند. سرپرست این انجمن، پاتریک بودژینسکی، لحظهای را توصیف کرده که گروه متوجه شدند با کشفی استثنایی روبهرو شدهاند و بیدرنگ موضوع را به اداره حفاظت میراث استان خبر دادند.
به گزارش فرادید، در بررسیهای پیشینِ منطقه پیرامون، آثاری همچون سفالهای رومی، چندین سنجاقسینه، یک قاشق آرایشی، قطعاتی از آویزهای کمربند، یک مهمیز، یک زیور مو، یک سکه تتونیک و حتی یک سرنیزه سکایی کشف شده بود. چنین مجموعهی متنوعی نشاندهنده وجود یک سکونتگاه چندفرهنگی در نزدیکی «راه کهربای» تاریخی است؛ مسیر تجاری مهمی که دریای بالتیک را به جهان روم پیوند میداد.
اگرچه سنجاقسینهی تازه کشفشده هنوز در حال بررسی است، پژوهشگران با احتیاط آن را با نمونهای مشابه مقایسه میکنند که از گور کودکی در گورستان تپهای بابی دول–بورچ در بخش سومونینو به دست آمده است. این محوطه که بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۵ توسط گروههای دیگر بررسی شده، به فرهنگ ویلبارک نسبت داده میشود؛ فرهنگی که با ورود گوتها از اسکاندیناوی در سدههای نخست میلادی مرتبط است.
سنجاقسینهی «بابی دول–بورچ» یک دیسک دایرهای به قطر ۳٫۳ سانتیمتر با برآمدگی مرکزی است که با مینای سفید و آبی به شکل متناوب آراسته شده و حلقهای از مینای قرمز پیرامون مرکز آن قرار دارد. نمونهی گروژونج کمابیش مشابه به نظر میرسد، با این تفاوت که اندکی بزرگتر است و بهجای هشت، دوازده برآمدگی دارد.
سنجاقسینههای میناکاریشده از این دست در سراسر استانهای رومی بهویژه در گل و رائتیا، از اواخر سده اول تا میانه سده دوم میلادی تولید میشدند. این اشیاء که بیشتر مورد استفادهی دختران بودند، احتمالاً افزون بر جنبه زینتی، بهعنوان اسباببازی یا حرزهای محافظ هم کاربرد داشتهاند.
تمامی یافتهها ایمنسازی شده و به اداره حفاظت میراث استان گزارش شدهاند و در نهایت در موزه شهر بیدگوشچ به نمایش گذاشته خواهند شد.
مترجم: زهرا ذوالقدر
