سفر در زمان؛ دلتا فورس، از طبس تا کاراکاس؛ مشهورترین عملیات‌های یگان مخوف جهان

آن‌ها را با القاب متفاوتی صدا می‌زنند: «The Unit»، «گروه ویژه سبز» یا همان دلتا فورس. برای سال‌های متمادی، واشنگتن حتی حاضر نبود اعتراف کند که چنین واحدی روی کره زمین وجود خارجی دارد. اما امروز نامش بارها تکرار شده است.

 این انکار طولانی‌مدت، تنها بر هاله ابهام و ترس پیرامون آن‌ها افزود. اما این سکوت خبری بی‌دلیل نبود. وقتی صحبت از غیرممکن‌ترین مأموریت‌های نظامی، از رهایی گروگان‌ها تا شکار رهبران تروریست در میان باشد، پای این نیروهای زبده به میان می‌آید.

دلتا فورس رسماً با نام «یگان عملیاتی نیروهای ویژه» شناخته می‌شود و مأموریت اصلی آن یک چیز است: انجام کارهایی که هیچ ارتش کلاسیکی از پس آن برنمی‌آید.

برای ما ایرانی‌ها، نام دلتا فورس احتمالا نامی آشنا نیست؛ در جدیدترین اخبار، این نام را امروز جمعه با حمله آمریکا به ونزوئلا و دستگیری مادورو شنیده‌ایم.

اما این نیروی عملیاتی ویژه با یک رویداد تاریخی و پرهیاهو برای ما ایرانی‌ها گره خورده است.

اندکی پس از تشکیل این یگان، اولین آزمون بزرگ آن‌ها در اردیبهشت ۱۳۵۹ (آوریل ۱۹۸۰) رقم خورد: عملیات پنجه عقاب همزمان با تسخیر سفارت آمریکا در ایران توسط دانشحویان خط امام. هدف، نجات گروگان‌های آمریکایی در تهران بود. اما صحرای طبس به قتلگاه رؤیاهای آن‌ها تبدیل شد. طوفان شن، برخورد بالگرد با هواپیمای ترابری و انفجار سوخت، نه تنها منجر به شکست عملیات شد، بلکه جان چندین عضو دلتا را گرفت. این شکست تلخ، البته پایان کار نبود و به درس بزرگی برای اصلاح ساختار نیروهای ویژه آمریکا تبدیل شد.

اگر فیلم «سقوط شاهین سیاه» (Black Hawk Down) را دیده باشید، گوشه‌ای از دشواری کار این نیروها را دیده‌اید. نبرد موگادیشو در سال ۱۹۹۳ میلادی (۱۳۷۲ شمسی)، یکی از خونین‌ترین درگیری‌های شهری بود که دلتا فورس در آن نقش کلیدی ایفا کرد.

اما موفقیت‌های دلتا فورس نیز کم نیست. یکی از پرسروصداترین مأموریت‌های اخیرش، یورش به مخفیگاه ابوبکر بغدادی، رهبر داعش بود. دقت بالا، اطلاعات دقیق و سرعت عمل خیره‌کننده در این عملیات، بار دیگر نام «دِ-بویز» (D-Boys) را بر سر زبان‌ها انداخت.

داستان شکل‌گیری این یگان به دهه ۷۰ میلادی بازمی‌گردد.

زمانی که موجی از حملات تروریستی جهان را فراگرفته بود، سرهنگ چارلی بکویث به این نتیجه رسید که ارتش‌های بزرگ و سنگین، توان مقابله با تروریست‌های چابک را ندارند. بکویث که مدتی را در کنار نیروهای ویژه هوابرد بریتانیا (SAS) گذرانده بود، مجذوب کارایی آن‌ها شد.

او با الگوبرداری از بریتانیایی‌ها، ساختاری را پیشنهاد داد که به جای تکیه بر تعداد نفرات، بر مهارت‌های فردی و انعطاف‌پذیریِ تیم‌های کوچک متمرکز بود. نتیجه این ایده، تولد دلتا فورس در سال ۱۹۷۹ میلادی همزمان با ۱۳۵۸ شمسی بود. یک سال قبل از عملیات طبس برای آزادسازی گروگان‌های آمریکایی.

اعضای دلتا فورس مردم عادی نیستند. آن‌ها گلچینی از بهترین‌های ارتش آمریکا، عمدتاً از میان کلاه‌سبزها و رنجرها انتخاب می‌شوند. شعار آن‌ها «Sine Pari» است؛ عبارتی لاتین به معنای «بی‌همتا». تخمین زده می‌شود که این یگان حدود ۵۰۰ اپراتور عملیاتی داشته باشد.

این واحد که اکنون با نام پوششی «گروه کاربردهای رزمی» (CAG) نیز شناخته می‌شود، نماد تغییر دکترین نظامی مدرن است: جایی که یک تیم پنج نفره می‌تواند تأثیری مخرب‌تر از یک گردان زرهی داشته باشد.

به نظر شما آیا نیروهای ویژه می‌توانند سرنوشت جنگ‌های آینده را تغییر دهند یا تکنولوژی جایگزین آن‌ها خواهد شد؟ دیدگاه خود را بنویسید.