آلمان نازی پاریس را اشغال کرد؛ ۲۴ خرداد ۱۳۱۹

۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ [۲۴ خرداد ۱۳۱۹]، پاریسی‌ها از خواب بیدار می‌شوند و صدایی با لهجه آلمانی می‌شنوند که از بلندگوها خبر می‌دهد از ساعت ۸ همان شب، مقررات منع رفت و آمد شبانه برقرار خواهد شد؛ این در حالی است که نیروهای آلمانی وارد پاریس شده و آن را به اشغال خود درآورده‌اند.

وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا، روزها تلاش کرده بود دولت فرانسه را متقاعد کند که به مقاومت ادامه دهد، تسلیم نشود و دست به دامان صلح نزند، با این وعده که آمریکا وارد جنگ خواهد شد و به یاری‌اش خواهد شتافت.

پل رینو، نخست‌وزیر فرانسه، برای رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت تلگراف زد و دقیقاً همین یاری را - یعنی اعلام جنگ - درخواست کرد، یا اگر نه، هر کمک ممکن دیگری. روزولت پاسخ داد که ایالات متحده آماده ارسال کمک‌های مادی است - و حتی مایل است این وعده منتشر شود - اما کوردل هال، وزیر خارجه، با انتشار چنین بیانیه‌ای مخالفت کرد؛ چراکه می‌دانست هم هیتلر و هم متفقین، چنین اعلام عمومی کمکی را چیزی جز مقدمه‌ای بر اعلام رسمی جنگ نخواهند پنداشت. بنابراین، اگرچه کمک‌های مادی قرار بود ارسال شوند، اما هیچ تعهد رسمی و عمومی‌ای در این زمینه داده نشد.

تا وقتی تانک‌های آلمانی وارد پاریس شدند، دو میلیون پاریسی پیش‌تر شهر را ترک کرده بودند و حق هم با آن‌ها بود. به‌زودی، گشتاپوی آلمان به کار افتاد؛ دستگیری، بازجویی و جاسوسی به امری روزمره تبدیل شد، در حالی که صلیب شکسته بر فراز طاق پیروزی به اهتزاز درآمده بود.

در حالی که پاریسی‌هایی که در پایتخت محاصره‌شان گرفتار مانده بودند، در ناامیدی به سر می‌بردند، مردان و زنان فرانسوی در غرب با پیشروی نیروهای کانادایی در منطقه‌شان به شادی پرداختند؛ پیشروی‌ای که امید به شکل‌گیری دوباره یک فرانسه آزاد را زنده می‌کرد.

با این حال، ایالات متحده کاملاً ساکت نماند. در همین روز، رئیس‌جمهور روزولت دارایی‌های آمریکایی قدرت‌های محور - آلمان و ایتالیا - را مسدود کرد.

منبع: خبرآنلاین