«صومعۀ قدیمی» بعد از 400 سال در زیر «زمین فوتبال» کشف شد
صومعه سنت کلر در دانمارک در قرن شانزدهم تعطیل شد و پژوهشگران تصور میکردند تقریباً تمام آثار آن از میان رفته است. اما بررسیهای جدید با رادار نفوذکننده به زمین نشان داده که بقایای شگفتانگیز و نسبتاً سالمی از این مجموعه، تنها حدود یک متر زیر سطح زمین باقی مانده است.
فرادید| پژوهشگران بقایای اتاقها، راهروهای طاقدار، ستونها، حیاط مرکزی و کلیسای صومعه را شناسایی کردهاند؛ سازههایی که قرنها در زیر زمینی مدفون بودهاند که مردم محلی دههها از آن بهعنوان زمین فوتبال استفاده میکردند.
به گزارش فرادید؛ پژوهشگران سالها درباره وجود صومعه سنت کلر در شرق دانمارک در دوران قرونوسطی اطلاع داشتند، اما تصور میکردند آثار آن بهطور کامل از بین رفته است. اوایل امسال، برنامههایی برای ساخت یک پارکینگ جدید در زیر زمین فوتبال باعث شد سازمان موزهای رومو با همکاری مؤسسه پژوهشهای میراث فرهنگی نروژ و موزه ملی دانمارک، این محوطه را بررسی کند.
در ماه ژانویه، پژوهشگران یک خودروی چهارچرخ مجهز به دستگاه رادار نفوذکننده به زمین را روی زمین پوشیده از برف به حرکت درآوردند. این فناوری بدون حفاری یا آسیبزدن به زمین، امواج رادیویی را به زیر سطح زمین میفرستد و از بازتاب آنها برای شناسایی ساختارهای مدفون استفاده میکند.
آرنه آبل استامنس، باستانشناس مؤسسه پژوهشهای میراث فرهنگی نروژ، میگوید تصاویر ثبتشده بسیار واضح بودند و به گفته او، این دادهها از روشنترین نتایج بهدستآمده از بررسی راداری یک مجموعه صومعهای در اسکاندیناوی به شمار میروند.
صومعه سنت کلر در سال ۱۲۵۶ میلادی تأسیس شد و به فرقه راهبههای کلاریس تعلق داشت؛ فرقهای کاتولیک که پیرو سنت کلر بود. این صومعه قدیمیترینِ سه صومعه وابسته به این فرقه در دانمارک قرونوسطی محسوب میشد.
این مجموعه یکی از پنج مجموعه صومعهای روزکیله بود؛ شهری که در قرونوسطی به یکی از مراکز مهم قدرت مذهبی و سلطنتی دانمارک تبدیل شده بود. چهار مجموعه دیگر امروزه بهعنوان آثار تاریخی حفاظت میشوند، اما سنت کلر چنین وضعیتی نداشت، زیرا کارشناسان تصور میکردند در جریان اصلاحات پروتستانی قرن شانزدهم بهطور کامل از بین رفته است.
بخش زیادی از ساختمان صومعه در آن دوره تخریب شد و حدود ۵۰۰ هزار آجر آن به قلعه سِلسو در نزدیکی محل فروخته شد. با این حال، بررسیهای جدید نشان دادهاند که بخش قابلتوجهی از ساختار اصلی همچنان در زیر زمین باقی مانده است.
بر اساس تصاویر راداری، این مجموعه حدود ۷۰ متر طول داشته و از چهار بخش تشکیل میشده که پیرامون یک حیاط مرکزی قرار گرفته بودند. احتمال میرود در مرکز این حیاط چاهی وجود داشته باشد. چنین نقشهای در مجموعههای صومعهای دیگر در نقاط مختلف اروپا نیز دیده شده است.
کلیسا در بخش جنوبی مجموعه قرار داشته و احتمالاً ساختمانی مرتفع با سقف طاقدار بوده است. باستانشناسان احتمال میدهند راهبهها در بخش مرتفع و جداگانهای از فضای کلیسا مینشستند تا از مردان و دیگر نمازگزاران جدا باشند.
پس از تعطیلی صومعه، ساختمان جدیدی روی این زمین ساخته نشد و محوطه از سال ۱۹۶۱ به زمین فوتبال تبدیل شد. همین موضوع احتمالاً به حفظ بقایای صومعه کمک کرده است، زیرا سازههای مدفون در زیر زمین تا حد زیادی دستنخورده باقی ماندهاند.
اکنون پژوهشگران قصد دارند در این محوطه حفاری کنند. آنها انتظار دارند در جریان کاوشها به قطعات سفال، استخوان حیوانات و اشیای مذهبی مانند صلیبهای آویز، دانههای تسبیح و نشانهای زیارت دست پیدا کنند. همچنین ممکن است گورهایی در این محل وجود داشته باشد که میتوانند اطلاعاتی درباره هویت راهبهها و دیگر افرادی که در این صومعه دفن شدهاند، در اختیار باستانشناسان قرار دهند.
