انگشتر 1800 ساله با تصویر یکی از «عجایب هفتگانه» از قعر دریا بیرون آمد
یک خاتم (انگشتر دارای مُهر) برنزی منحصربه‌فرد که تصویری از فانوس دریایی مشهور اسکندریه، یکی از عجایب هفتگانه جهان باستان، روی آن حک شده، در بندر این شهر کشف شده است. این نخستین تصویر شناخته‌شده از فانوس دریایی اسکندریه است که تاکنون روی یک انگشتر پیدا شده است.
فرادید| باستان‌شناسان این انگشتر را در جریان بررسی‌های باستان‌شناسی در زیر آب و در محل جزیره سلطنتی غرق‌شده آنتیرودوس کشف کردند؛ جزیره‌ای که در گذشته بخشی از بندر شرقی اسکندریه بود و بعدها به زیر آب رفت. محل کشف این انگشتر اهمیت زیادی دارد، زیرا آنتیرودوس زمانی محل استقرار یکی از کاخ‌های سلطنتی دوره بطلمیوسی بود؛ کاخی که استرابون، جغرافی‌دان مشهور یونانی، هنگام سفر به اسکندریه بین سال‌های ۲۹ تا ۲۵ پیش از میلاد آن را توصیف کرده بود.
به گزارش فرادید؛ اشیای دیگری که در نزدیکی این انگشتر به دست آمده‌اند شامل ظروف سفالی، اشیای شیشه‌ای، ظروف غذاخوری، آمفوراها، بطری‌ها، چراغ‌ها و دیگر وسایل کاربردی هستند. قدمت این مجموعه از سده چهارم پیش از میلاد تا سده چهارم میلادی را دربرمی‌گیرد و نشان‌دهنده تداوم فعالیت و سکونت در این بخش از بندر اسکندریه در طول چندین قرن است.
فانوس دریایی اسکندریه در جزیره فروس و در ورودی بندر بزرگ شهر ساخته شد. ساخت آن به دوران فرمانروایی بطلمیوس دوم فیلادلفوس در سده سوم پیش از میلاد بازمی‌گردد. این بنای عظیم از سه بخش اصلی تشکیل شده بود: پایه‌ای مربع‌شکل، بدنه‌ای هشت‌ضلعی و برجی مدور که در بالای آن آتشی بزرگ روشن می‌شد.
برای روشن نگه داشتن این آتش از چوب و صمغ استفاده می‌کردند و آینه‌های فلزی نیز نور آن را تقویت می‌کردند. نور فانوس از فاصله‌ای دست‌کم حدود ۲۰ مایل، یعنی بیش از ۳۰ کیلومتر، قابل مشاهده بود و به کشتی‌هایی که در امتداد ساحل حرکت می‌کردند کمک می‌کرد تا با ایمنی بیشتری مسیر خود را به سوی بندر پیدا کنند.
فانوس دریایی به یکی از نمادهای اسکندریه و رونق تجاری این شهر تبدیل شده بود و در جهان باستان به‌عنوان یکی از شاهکارهای معماری شناخته می‌شد. تصویر این بنای مشهور در دوره بطلمیوسی و همچنین در دوران حکومت امپراتوران روم روی سکه‌ها نیز دیده می‌شود.
تصویر حک‌شده روی انگشتر تازه کشف‌شده شباهت زیادی به تصاویری دارد که از فانوس دریایی اسکندریه روی سکه‌های سده دوم میلادی دیده می‌شود. به همین دلیل، باستان‌شناسان با احتیاط و به‌طور موقت، قدمت این انگشتر را به همین دوره، یعنی سده دوم میلادی نسبت داده‌اند.
