کشف «ظرف‌های شیشه‌ای سالم» در یک قبر 1700 ساله
باستان‌شناسان در جریان کاوش‌های پیش از ساخت یک مجتمع مسکونی در شهر تروا در شمال شرقی فرانسه، سه آرامگاه متعلق به اواخر دوران باستان کشف کرده‌اند که در آنها اشیای تدفینی ارزشمندی از جمله ظروف شیشه‌ای ظریف و تقریباً سالم به دست آمده است. حفظ شدن این ظروف شیشه‌ای در چنین شرایطی بسیار نادر است و اهمیت ویژه‌ای به این کشف داده است.
فرادید| این کاوش را پژوهشگران مؤسسه ملی پژوهش‌های باستان‌شناسی پیشگیرانه فرانسه انجام دادند. محوطه در کنار رود وین قرار داشت و علاوه بر آرامگاه‌ها، بقایای یک سکونتگاه باستانی نیز در آن شناسایی شد؛ سکونتگاهی که تاریخ نخستین مرحله آن به سده نخست میلادی بازمی‌گردد.
به گزارش فرادید؛ کاوش‌ها نشان دادند که سکونتگاه در ابتدا با ساختمان‌هایی ساخته‌شده بر روی پایه‌های چوبی شکل گرفته و دیواری مستحکم همراه با خندق از آن محافظت می‌کرده است. یک حصار بزرگ نیز محوطه را به دو بخش تقسیم کرده بود و بیشتر از ۳۰۰ سازه مسکونی و کاربری دیگر در بخش شرقی آن قرار داشتند.
در مرحله‌ای بعد، ساختمان‌های سنگی در کنار سازه‌های چوبی ساخته شدند. کشف کاشی‌های سفالی سقف و قطعات مربوط به سیستم گرمایش از کف، نشان می‌دهد که معماری این بخش از سکونتگاه از ساخت‌وسازهای پیشرفته رومی تأثیر گرفته بود.
تعداد قابل‌توجه سکه‌ها، سنجاق‌ها و قطعات فلزی مربوط به مبلمان و تجهیزات روزمره نیز نشان می‌دهد که این محل در دوره رونق خود سکونتگاهی نسبتاً پرجمعیت و مرفه بوده است.
سه آرامگاه خانوادگی در بیرون شهر
سه آرامگاه در بیرون از محدوده خندق و دیوار دفاعی سکونتگاه پیدا شدند و به اواخر سده سوم یا اوایل سده چهارم میلادی، یعنی حدود ۱۷۰۰ سال پیش، تعلق دارند.
این سه نفر در فاصله بسیار کمی از یکدیگر دفن شده بودند. بقایای یک زن بالغ، یک کودک و فرد بالغ دیگری شناسایی شده است؛ هرچند استخوان‌های فرد سوم به‌شدت تخریب شده و تعیین جنسیت او امکان‌پذیر نیست. نزدیکی آرامگاه‌ها و ترکیب سنی افراد باعث شده باستان‌شناسان احتمال دهند که آنها اعضای یک خانواده بوده‌اند.
یکی از مهم‌ترین یافته‌ها در این مقبره‌ها، مجموعه‌ای از ظروف شیشه‌ای بود که در اطراف سر یکی از بزرگسالان قرار داشتند. دو ظرف به شکل استوانه‌ای و با دیواره‌های بسیار نازک ساخته شده‌اند و با وجود گذشت نزدیک به ۱۷ قرن، سالم باقی مانده‌اند.
در قسمت پایین بدن نیز یک آمفورای شکم‌دار و کاملاً سالم کشف شد. این ظرف برخلاف برخی اشیای وارداتی، احتمالاً در همان منطقه ساخته شده و کیفیت ساخت آن نسبتاً بالا بوده است.
قرار دادن ظروف در کنار سر و پاهای فرد مدفون احتمالاً بخشی از آیین تدفین بوده است و می‌تواند اطلاعاتی درباره باورها و شیوه‌های تدفین ساکنان این منطقه در اواخر دوران روم ارائه کند.
به نظر می‌رسد این سکونتگاه پس از پایان دوران باستان دیگر اهمیت خود را از دست داده و متروک شده است. با این حال، باستان‌شناسان در شمال محوطه بقایای چند کلبه متعلق به اواخر سده یازدهم یا اوایل سده دوازدهم میلادی نیز پیدا کردند.
اهمیت اصلی این کشف در کنار هم قرار گرفتن سه عنصر است: یک سکونتگاه رومی نسبتاً مرفه، آرامگاه‌های خانوادگی خارج از محدوده شهر و ظروف شیشه‌ای ظریف و کم‌نظیری که پس از حدود ۱۷۰۰ سال تقریباً سالم باقی مانده‌اند.
