نگاهی به اولین شغل ۹ دیکتاتور؛ وقتی استالین کارمند هواشناسی بود
هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند قذافی چه زمانی متولد شد. اما به‌طور گسترده می‌دانند که خانواده‌اش از قبیله‌ای از کوچ‌نشینان بدوی بودند که سواد نداشتند و تولدها را ثبت نمی‌کردند. پدرش شتر و بز پرورش می‌داد و می‌خواست پسرش به مدرسه برود.
فرادید| هر کسی باید از جایی شروع کند. قرار نیست پسربچه‌ای اهل تکریت یک روز صبح از خواب بیدار شود و تصمیم بگیرد به «قصاب بغداد» معروف شود. خیلی محتمل‌تر است که چنین پسربچه‌ای صرفاً قصاب شود. راستی، برای ثبت در تاریخ: صدام حسین برای وکیل‌شدن آموزش دیده بود.
به گزارش فرادید، دیکتاتورها هم مثل بقیه ما هستند؛ دست‌کم در آغاز. اگر در خانواده‌های قدرتمند به دنیا نیامده باشند، احتمالاً باید برای گذران زندگی به تأمین درآمد بیشتر خانواده کمک کنند، یا خودشان خرج زندگی‌شان را دربیاورند.
در ادامه، می‌بینید چند دیکتاتور مشهور، پیش از آنکه بخت بزرگ به سراغشان بیاید، چگونه امرار معاش می‌کردند.
۱. هو شی مین؛ نانوا
رهبر جنبش استقلال ویتنام که کشورش را از استعمار فرانسه آزاد کرد و همچنین چهره نمادین ویتنام شمالی در جنگ با آمریکا در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود، شکلی خشونت‌بار از کمونیسم را نیز به ویتنام آورد. تصور می‌شود در جریان به‌قدرت‌رسیدن او، بین ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار نفر کشته شده باشند. او زمانی گفته بود: «هر کس از خط‌مشی تعیین‌شده به دست من پیروی نکند، درهم شکسته خواهد شد.»
پیش از آن، به گفته خودش، در سال‌های آغازین قرن بیستم، هنگامی که در بوستون زندگی می‌کرد، در هتل «پارکر هاوس» نانوا بود. مدتی هم در نیویورک زندگی کرد و به کارهای یدیِ ساده و کم‌درآمد گوناگونی مشغول شد.
۲. پل پوت؛ معلم
پل پوت که نام اصلی‌اش سالوت سار بود، در جوانی در چند رشته تحصیل کرد؛ اما همان‌قدر دانشجوی قابلی از آب درآمد که بعدها رهبر قابلی شد؛ یعنی اصلاً و ابداً. او هم در فرانسه و هم در زادگاهش کامبوج در تحصیل ناکام ماند. پس از بازگشت، در مدرسه‌ای در پنوم‌پن، پایتخت کامبوج، تدریس کرد تا اینکه حکومت او را کنار زد.
او در واکنش، نامش را به پل پوت تغییر داد و رهبری خمرهای سرخ را بر عهده گرفت؛ حکومتی را که بر سر کار بود سرنگون کرد و در سال ۱۹۷۵ خود را به قدرت رساند. چهار سال حکومت کرد و در پی اجرای اصلاحات فاجعه‌بار اقتصادی، کشاورزی و فرهنگی، یک میلیون کامبوجی در دوران زمامداری او جان باختند. خوشبختانه برای مردم عادی کامبوج، ویتنام در سال ۱۹۷۹ برای سرنگون‌کردن این رژیم به کشور حمله کرد.
۳. آدولف هیتلر؛ نقاش
پسری که قرار بود کشیش شود، در سال ۱۹۰۳ مدرسه علوم دینی را رها کرد تا نقاش حرفه‌ای شود. آثارش منظره‌هایی دقیق، معمولی و بی‌احساس بودند که «آمادگی بهره‌بردن از آموزش را داشتند؛ آموزشی که او هرگز دریافت نکرد». او در سال ۱۹۰۸ به وین رفت و در آنجا به‌عنوان نقاشی تهی‌دست روزگار سختی را گذراند؛ در همان حال، فضای فرهنگی شهر بستر پرورش افکار نژادپرستانه و یهودستیزانه‌اش شد.
او برای فرار از سربازگیری امپراتوری اتریش‌ـ‌مجارستان برای جنگ جهانی اول، وین را ترک کرد. البته بعدتر، در هر صورت، برای خدمت نامناسب تشخیص داده شد. بااین‌حال، داوطلبانه به ارتش بایرن پیوست و به‌عنوان پیک نظامی خدمت کرد.
۴. فرانسوا دووالیه؛ پزشک
چهلمین رئیس‌جمهور هائیتی، ملی‌گرایی سیاه‌پوست بود که از راه انتخابات دموکراتیک به قدرت رسید و پزشکی با تحصیلات رسمی بود. پیشینه‌ای که از او قصابی تمام‌عیار برای کشتار ۳۰ هزار تا ۶۰ هزار هائیتیایی ساخت. تحصیلات پزشکی‌اش لقب «پاپا داک» یا «بابا دکتر» را هم برایش به همراه آورد.
چهل‌ویکمین رئیس‌جمهور هائیتی پسر او، ژان‌کلود دووالیه، بود که لقب «بیبی داک» یا «بچه دکتر» نصیبش شد؛ با آنکه اصلاً پزشک نبود. بیبی داک پس از آنکه شورشی در سال ۱۹۸۶ حکومت را سرنگون کرد، از هائیتی گریخت.
۵. بنیتو موسولینی؛ نویسنده
بسیاری از دیکتاتورها کتاب نوشته‌اند. «کتاب سرخ کوچک» مائو یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ است. هیتلر «نبرد من» را نوشت. موسولینی هم رمان عاشقانه می‌نوشت. بله، درست خواندید: رمان عاشقانه.
«معشوقه کاردینال» داستان غم‌انگیز یک روحانی کاتولیک قرن هفدهم و معشوقه‌اش را روایت می‌کند. جمله‌هایی مانند «پرتویی از نور خود را به روح تاریک ام بتابان» تا حد زیادی روشن می‌کنند چرا او را به شاخه دیگرِ دوراهیِ شغلی فرستادند؛ همان شاخه‌ای که روی تابلویش نوشته بود: «دیکتاتور».
۶. بشار اسد؛ چشم‌پزشک
اسد، فارغ‌التحصیل دانشگاه دمشق، مدتی در ارتش پدرش، حافظ اسد، «رئیس‌جمهور» سوریه، پزشک بود.
او در بیمارستان چشم «وسترن آی» لندن چشم‌پزشکی خواند. پس از کشته‌شدن برادرش باسل در یک سانحه رانندگی، به سوریه بازگشت تا برای جانشینی پدرش در مقام «رئیس‌جمهور» سوریه آماده شود. پیش از رسیدن به رهبری کشور، تنها سمت مدیریتی‌ای که در تمام عمر داشت، ریاست انجمن رایانه سوریه بود.
۷. تان شوئه؛ پستچی
مردی که نزدیک به یک میلیون نفر از مردم برمه را روانه گولاگ‌های جنگلی و اردوگاه‌های کار اجباری کرد، رهبری یکی از سرکوبگرترین و خودکامه‌ترین رژیم‌های تاریخ جهان را بر عهده داشت.
حکومت نظامی تحت رهبری تان شوئه حتی صدها راهب بودایی را اعدام کرد و اجسادشان را در طبیعت و مناطق روستایی برمه رها کرد.
تان شوئه در جوانی، تازه پس از پایان تحصیل، در اداره پست «میکتیلا» کارمند پست بود. سپس به ارتش برمه پیوست و افسر شد؛ افسری که بعدها به نخست‌وزیری رسید.
۸. معمر قذافی؛ بزچران
هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند قذافی چه زمانی متولد شد. اما به‌طور گسترده می‌دانند که خانواده‌اش از قبیله‌ای از کوچ‌نشینان بدوی بودند که سواد نداشتند و تولدها را ثبت نمی‌کردند. پدرش شتر و بز پرورش می‌داد و می‌خواست پسرش به مدرسه برود.
قذافی در سال ۱۹۶۹، زمانی که ملک ادریس، پادشاه غرب‌گرای لیبی، برای انجام امور حکومتی در خارج از کشور بود، قدرت را به دست گرفت. او کیفیت زندگی مردم لیبی را به بهای سرکوب گسترده سیاسی و کشتارهای فراقضایی بالا برد. در روزهای آغازین جنگ داخلی‌ای که سرانجام به سرنگونی و مرگش انجامید، به ارتش دستور داد مردم شهرهای کشور خودش را گرسنه نگه دارد و هر یک از نیروهای دولتی را که تسلیم شورشیان می‌شدند، بکشد.
۹. استالین؛ کارمند هواشناسی
ژوزف استالین، دیکتاتور بی‌رحم روس و یکی از مرگبارترین دیکتاتورهای تاریخ، در اصل با نام «یوسیف ویساریونوویچ جوگاشویلی» به دنیا آمد. پسری گرجی که انگشتان پایش به هم چسبیده بود.
او مدرسه علوم دینی را رها کرد و پیش از پیوستن به جنبش بلشویکی ولادیمیر لنین، به‌عنوان کارمند هواشناسی مشغول به کار شد. او استفاده از نام «استالین» را حدود سال ۱۹۱۲ آغاز کرد.
برآورد شمار شهروندان شوروی که بر اثر عملکرد رژیم استالین و سیاست‌های آن جان باختند، از سه میلیون تا ۶۰ میلیون نفر متغیر است؛ و برآوردهای بالاتر از شمار قربانیان، میان کارشناسان رایج‌تر است.
