جنگجویان باستانی که همراه طلا و اسب دفن شدند، پایانی خشونتبار داشتند
در میان تدفینهای انسانی، بقایای ۱۱ بزرگسال یا نوجوانِ مسنتر و سه کودک وجود داشت. قطعاتی از استخوان انسان که در غرب گورستان پیدا شدند، احتمال وجود گورهای بیشتری را در خارج از محدوده کاوش مطرح میکنند. گودالهای تدفین معمولاً شکلی چهارگوش یا ذوزنقهای داشتند و ابعاد آنها متناسب با فرد دفنشده تعیین شده بود. در برخی از این گورها نیز اشیای مختلفی قرار داشت.
باستانشناسان مؤسسه ملی پژوهشهای باستانشناسی پیشگیرانه فرانسه (Inrap)، پیش از آغاز یک پروژه ساختوساز مسکونی در نزدیکی شهر کولمار و در حاشیه رودخانه ایل در شرق فرانسه، مشغول کاوش بودند. آنها هم بقایای روستایی گالو-رومی متعلق به فاصله قرن اول تا سوم میلادی را کشف کردند و هم یک مجموعه تدفینی متعلق به قرن پنجم میلادی که شامل ۱۴ گور انسانی و دو گور اسب میشد.
در میان تدفینهای انسانی، بقایای ۱۱ بزرگسال یا نوجوانِ مسنتر و سه کودک وجود داشت. قطعاتی از استخوان انسان که در غرب گورستان پیدا شدند، احتمال وجود گورهای بیشتری را در خارج از محدوده کاوش مطرح میکنند. گودالهای تدفین معمولاً شکلی چهارگوش یا ذوزنقهای داشتند و ابعاد آنها متناسب با فرد دفنشده تعیین شده بود. در برخی از این گورها نیز اشیای مختلفی قرار داشت.
اشیای ارزشمند جنگجویان
این آثار توجه باستانشناسان را به خود جلب کردند. در دو گور، اشیای نفیس مرتبط با جنگجویان به دست آمد؛ از جمله شمشیری که بخشی از غلاف چوبی آن باقی مانده، چاقویی یکلبه، سپر و نیزهای خاردار. کارشناسان اینراپ اعلام کردند که این اشیا با وسایل تدفینی سران قبایل ژرمنی مطابقت دارند؛ گروههایی که در قرن پنجم میلادی با ارتش روم در مناطق نزدیک به مرز رود راین متحد شدند و به آن پیوستند.
در تزئینات سلاحها و لباسها از طلا و نقره استفاده شده بود و قطعاتی از سنگ عقیق سرخ نیز در آنها به کار رفته بود. این جزئیات، جایگاه اجتماعی بالای افراد دفنشده را بیش از پیش نشان میدهد.
دو گور متعلق به زنان نیز اشیای قابلتوجهی در خود جای داده بودند؛ از جمله سنجاقهای قوسی با روکش طلا و نقره، سنجاقهای نقرهای به شکل پرنده، گردنبندهای مهرهای شیشهای، سگک کمربند و یک شانه استخوانی. حتی اسبها نیز بدون اشیای تدفینی نمانده بودند و تجهیزات مهار و افسار همراه هر دو حیوان دفن شده بود.

با این حال، اسکلتها روایت تلختری داشتند. در هر ۱۴ تدفین، نشانههایی از جراحت و وضعیت نامناسب سلامتی مشاهده شد. دستکم دو نفر دچار شکستگیهایی بودند که هرگز درمان نشده بود. یکی از این آسیبها احتمالاً باعث شده بود پای زیرین مردی عملاً کارایی خود را از دست بدهد. دو فرد دیگر نیز آسیبهای استخوانی داشتند که احتمالاً بر اثر ضربات سلاحهای لبهتیز ایجاد شده بودند. کارشناسان در گزارش خود نوشتند:
نبود کامل هرگونه بازسازی استخوانی در اطراف محل جراحت نشان میدهد که مرگ این افراد مدت کوتاهی پس از وقوع این خشونتها فرا رسیده است.
گروه پژوهشی از مشاهده شمار بالای جراحات مرتبط با خشونت در چنین نمونه کوچکی از گورها شگفتزده شد.
کشف بقایای روستای گالو-رومی
مجموعه تدفینی متعلق به قرن پنجم میلادی برجستهترین کشف این کاوش به شمار میرفت، اما تنها یافته مهم باستانشناسان نبود. آنها بخشی از مرکز روستای گالو-رومی را نیز شناسایی کردند که یک منطقه مسکونی و شبکهای از خیابانها را در بر میگرفت. این یافتهها نشان میدهند که سکونت انسان در این محل از قرن اول تا سوم میلادی بهطور پیوسته ادامه داشته است.
فعالیت انسانی در این محوطه از میانه قرن اول میلادی آغاز شد و تراکم سکونت از قرن دوم تا سوم به اوج رسید. خانههایی با مصالح فاسدشدنی روی پایههای سنگی ساخته شده بودند و در امتداد شبکهای از خیابانها قرار داشتند؛ شبکهای که در گذر زمان تغییراتی را تجربه کرد. باستانشناسان همچنین اجاقها، چاهها و سازههای دیگری را پیدا کردند که به گفته آنها احتمالاً برای فعالیتهای صنعتی به کار میرفتند.
پس از افول روستا، لایهای از رسوبات سیلتی منطقه را پوشاند. این لایه نشان میدهد که در طول قرن چهارم میلادی، محوطه فقط گاهی مورد استفاده قرار میگرفت و فعالیت انسانی چندانی در آن جریان نداشت؛ تا اینکه در قرن پنجم، تدفینها در این محل شکل گرفتند.
از آنجا که شواهد باستانشناختی مربوط به این دوره بسیار اندک هستند، مجموعه تدفینی تازهکشفشده میتواند به شناخت بهتر دوره گذار مبهم میان پایان امپراتوری روم غربی و آغاز عصر مروونژی در منطقه آلزاس کمک کند. در بیانیه اینراپ آمده است:
اهمیت استثنایی این کشف، بهویژه از کمبود محوطههایی ناشی میشود که اطلاعاتی درباره سکونتگاههای ژرمنی در این بازه زمانی مشخص از تاریخ منطقه ارائه دهند. این یافتههای تازه بدون تردید انگیزهای جدید برای بررسی الگوهای سکونت در منطقه و همچنین تحولات عمیقی فراهم خواهند کرد که در نیمه دوم قرن پنجم میلادی، این سرزمین را دستخوش تغییر کردند.
منبع: دیجینوی