اگر مدام میگویید «بعداً انجامش میدهم»، این مطلب را بخوانید+ قانون ۵ دقیقه
اگر مدام کارهایتان را به فردا موکول میکنید، شاید مشکل کمبود اراده یا تنبلی نباشد؛ محیط اطراف شما ممکن است شروع کردن را بیش از حد سخت کرده باشد.
بعداً انجامش میدهم؛ جملهای آشنا برای خیلی از ما. قرار بوده ورزش کنیم، یک گزارش را تمام کنیم، خانه را مرتب کنیم، زبان بخوانیم یا حتی یک تماس مهم بگیریم، اما هر بار انجام آن را به چند ساعت یا چند روز بعد موکول کردهایم.
معمولاً تصور میکنیم اهمالکاری نتیجه تنبلی، بیانگیزگی یا ضعف اراده است. اما همیشه اینطور نیست. گاهی مشکل اصلی این است که فاصله بین تصمیم گرفتن و انجام دادن یک کار بیش از حد زیاد و پر از مانع شده است.
مشکل همیشه کمبود انگیزه نیست
فرض کنید تصمیم گرفتهاید صبحها ورزش کنید. اگر برای شروع تمرین مجبور باشید لباس ورزشی پیدا کنید، کفشها را آماده کنید، برنامه تمرینی انتخاب کنید و بعد تازه تصمیم بگیرید از کجا شروع کنید، مغز شما با چندین مرحله روبهرو میشود.
اما اگر شب قبل لباس و کفش ورزشی را کنار تخت بگذارید و فقط یک تمرین ۱۰ دقیقهای آماده داشته باشید، شروع کار بسیار سادهتر میشود.
این همان چیزی است که میتوان آن را «اصطکاک» نامید؛ یعنی تمام موانعی که بین نیت شما و انجام یک کار قرار میگیرند.
هرچه این اصطکاک بیشتر باشد، احتمال به تعویق انداختن کار هم بیشتر میشود.
ما گاهی کارها را بیش از حد سخت میکنیم
یکی از اشتباههای رایج این است که فکر میکنیم برای انجام درست یک کار باید حتماً آن را به شکل کامل و سنگین انجام دهیم.
میخواهیم ورزش کنیم، پس با خودمان قرار میگذاریم یک ساعت تمرین کنیم.
میخواهیم کتاب بخوانیم، تصمیم میگیریم روزی ۳۰ صفحه بخوانیم.
میخواهیم خانه را مرتب کنیم، تصور میکنیم باید همه خانه را یکجا تمیز کنیم.
همین انتظارهای بزرگ میتوانند شروع کردن را دشوار کنند.
در حالی که گاهی بهترین راه، کوچک کردن نقطه شروع است.
به جای یک ساعت ورزش، ۱۰ دقیقه شروع کنید.
به جای ۳۰ صفحه، فقط دو صفحه بخوانید.
به جای مرتب کردن کل خانه، فقط میز کارتان را جمع کنید.
هدف در این مرحله کامل کردن کار نیست؛ هدف عبور از مرحله «شروع نکردن» است.
اراده را به جای محیط، مقصر نکنید
خیلیها تصور میکنند افراد منظم کسانی هستند که اراده فوقالعادهای دارند. اما در بسیاری از موارد، افراد منظم محیطی میسازند که انجام کار درست در آن آسانتر باشد.
اگر میخواهید کمتر با تلفن همراهتان وقت بگذرانید، فقط به خودتان قول ندهید کمتر سراغ آن بروید؛ اعلانهای غیرضروری را خاموش کنید یا تلفن را هنگام کار از دسترس خارج کنید.
اگر میخواهید صبح ورزش کنید، وسایل ورزشی را از شب قبل آماده کنید.
اگر میخواهید سالمتر غذا بخورید، انتخابهای سالم را در دسترس قرار دهید و خوراکیهای وسوسهبرانگیز را جلوی چشم نگذارید.
به جای جنگیدن دائمی با خودتان، محیط را طوری طراحی کنید که انتخاب درست راحتتر باشد.
قانون «فقط پنج دقیقه»
یکی از سادهترین روشها برای شکستن چرخه اهمالکاری این است که به خودتان نگویید «باید این کار را تمام کنم».
فقط بگویید: «پنج دقیقه انجامش میدهم.»
پنج دقیقه فایل کاری را باز کنید.
پنج دقیقه مطالعه کنید.
پنج دقیقه ورزش کنید.
پنج دقیقه به مرتب کردن اتاق اختصاص دهید.
در بسیاری از مواقع، سختترین قسمت کار همان چند دقیقه اول است. وقتی شروع میکنید، ادامه دادن دیگر به اندازه شروع کردن دشوار نیست.
نتیجه مهمتر از میزان خستگی است
گاهی فرهنگ «باید سخت کار کنم» باعث میشود تصور کنیم هرچه بیشتر خسته شویم، عملکرد بهتری داشتهایم.
اما خستگی بهتنهایی نشانه بهرهوری نیست.
ممکن است فردی ساعتها پشت میز بنشیند، دائماً بین شبکههای اجتماعی، پیامها و کارهای مختلف جابهجا شود و در پایان روز احساس کند بسیار تلاش کرده است؛ اما نتیجه چندانی به دست نیاورده باشد.
در مقابل، فرد دیگری ممکن است در مدت کوتاهتری، بدون حواسپرتی و با محیطی مناسب، همان کار را انجام دهد.
بنابراین گاهی سؤال بهتر این نیست که: «چقدر سخت کار کردم؟»
بلکه این است: «امروز واقعاً چه چیزی را انجام دادم؟»
برای شکست اهمالکاری، اصطکاک را پیدا کنید
امروز یک کار را که مدام به تعویق میاندازید انتخاب کنید و از خودتان بپرسید: «دقیقاً چه چیزی شروع کردنش را سخت کرده است؟»
اگر ورزش است، شاید آماده نبودن وسایل مانع باشد.
اگر مطالعه است، شاید تلفن همراه حواس شما را پرت میکند.
اگر کار اداری است، شاید کار بیش از حد بزرگ و مبهم به نظر میرسد.
اگر نوشتن است، شاید منتظر شرایط کاملاً ایدهآل هستید.
بعد فقط یک مانع را حذف کنید.
قرار نیست یکشبه آدمی فوقالعاده منظم شوید. کافی است انجام کار موردنظر را کمی آسانتر کنید.
چون برای غلبه بر اهمالکاری همیشه به انگیزه بیشتر نیاز نداریم؛ گاهی فقط باید راه شروع را کوتاهتر کنیم.
منبع: همشهری
