شرط جالب کاترین دنو اسطوره بازیگری فرانسه برای حضور کوتاه در فیلم جدید اصغر فرهادی

کاترین دِنو، از مهم‌ترین بازیگران سینمای فرانسه از دلیل حضورش در نقش‌هایی کوتاه گفت.

کاترین دنو، اسطوره سینمای فرانسه، در ۸۲ سالگی بار دیگر به کن بازگشته، نه به‌عنوان چهره‌ای بازنشسته بلکه به‌عنوان بازیگری فعال. او امسال با دو فیلم در بخش مسابقه حضور دارد؛ یکی فیلم «داستان‌های موازی» ساخته اصغر فرهادی و دیگری «هیولای آرام» به کارگردانی ماری کرویتسر.

دِنو که در فیلم فرهادی در کنار ایزابل هوپر، ونسان کسل و دیگران بازیگران فرانسوی مقابل دوربین رفته، تاکید دارد که حتی نقش‌های کوتاهش را تنها در صورتی می‌پذیرد که حذف شخصیت از فیلم «غیرممکن» باشد.

این بازیگر پرافتخار سینمای فرانسه در بخشی از مصاحبه با اسکات راکسبرو در هالیوود ریپورتر درباره دلیل حضور در دو نقش کوتاه در فیلم‌های بخش مسابقه اصلی کن ۲۰۲۶ گفت: « حتی یک نقش کوچک هم باید ضروری باشد. وقتی نقشی کوچک است، همیشه از خودم می‌پرسم: اگر این شخصیت از فیلمنامه حذف شود، آیا فرقی می‌کند؟ اگر نه، پس آن نقش چندان جالب نیست.»

او با بیان اینکه «حضورش در فیلم به شدت به کارگردان وابسته است.»،ادامه داد: «به کارگردان علاقه‌مند می‌شوم، به‌ویژه اگر جوان باشد و شیوه صحبت کردنش درباره فیلم انرژی داشته باشد، چیزی جدید و نو. آن‌وقت می‌خواهم بخشی از آن فیلم باشم.»

کاترین دنو در صحنه‌ای از فیلم «داستان‌های موازی» در مقابل ایزابل هوپر

نخستین حضور کاترین دِنو در کن با یک موفقیت آغاز شد. فیلم «چترهای شربورگ» ساخته ژاک دمی در سال ۱۹۶۴، اولین نقش اول این بازیگر بود و در نهایت فیلم برنده نخل طلا شد و این هنرپیشه ۲۰ ساله تازه کار را به ستاره‌ای بین‌المللی تبدیل کرد.

او یادآور شد: «وقتی فیلم را ضبط می‌کردیم، می‌دانستیم خاص است، داستان بسیار متفاوت و تجربه‌ای بسیار خاص بود. اما این آغاز کار من بود و همه چیز برایم تازه بود. حتی بردن نخل طلا، غیرواقعی به نظر میرسید چون هنوز کاملا درکش نکرده بودم. لحظه‌ای که مخصوصا از کن به خاطر دارم زمانی است که فیلم «رقصنده در تاریکی» ساخته لارس فون تریه، نخل طلای سال ۲۰۰۰ را برد. آن تقدیر، همان چیزی بود که با من ماند.»

بین فیلم‌های «چترهای شربروگ» و «رقصنده در تاریکی»، کاترین دنو آنقدر به کن بازگشته که به سختی می‌تواند تعدادش را یادآوری کند.

در جشنواره سال ۱۹۹۴، که او در کنار کلینت ایستوود، یکی از اعضای هیات داوران بود. انتخاب هیات داوران برای نخل طلا، فیلم «داستان عامه‌پسند» بود و در مراسم اختتامیه، دِنو جایزه را به کوئنتین تارانتینو اعطا کرد و نسل جدیدی از سینمای مستقل را معرفی کرد؛ انتخابی که به همان اندازه که تعیین کننده بود، جنجال برانگیز هم بود.

تنها یک سال پس از «چترهای شربرورگ» بود که دِنو برای فیلم تاریک و خشن «انزجار» دگرگون شد و از نقش رمانتیک و شاد ژنویو دراین فیلم به شخصیت سرد کارول لدوکس در فیلم رومن پولانسکی تغییر یافت.

کاترین دنو در جشنواره کن؛ ۱۹۸۳

«انزجار» و مهمتر از آن، بازی او دو سال بعد در فیلم «زیبای روز» ساخته لوئیس بونوئل، تصویر دنو را به عنوان ملکه یخی سینمای فرانسه تثبیت کرد. 

دنو در پاسخ به این که بهترین همبازی اش در سینما چه کسی بوده، از میان فهرست بی‌نظیری که شامل مارچلو ماسترویانی، جک لمون، برت رینولدز، دنیل اوتوی و میشل پیکولی می‌شود بدون تردید به ژرار دوپاردیو اشاره کرد. 

در بخش‌هایی دیگر از این مصاحبه، کاترین دنو از علاقه به همکاری با آلفرد هیچکاک صحبت کرد و گفت: «ما پروژه‌ای داشتیم. نوعی فیلم جاسوسی بود. فیلمنامه خوبی داشت، پس با او ملاقات کردم، اما بعد هیچ اتفاقی نیفتاد.

او همچنین به تجربه بسیار خوب از کار با جک لمون در اولین فیلم هالیوودی اش با عنوان«احمق‌های ماه آوریل» در سال ۱۹۶۹ و همبازی شدن با برت رینولدز در فیلم «اخاذی» در سال ۱۹۷۵ اشاره کرد.

آنچه که برای این هنرپیشه ۸۲ ساله تغییر نکرده، جذابیت اساسی کار است: «من هنوز هم رفتن به سینما را دوست دارم، بودن در یک سالن سینما با مردم، احساس کردن آن فضای مشترک. و هنوز هم فیلم ساختن را دوست دارم. سعی می‌کنم فقط موردی را انتخاب کنم که واقعا می‌خواهم انجام دهم. این فقط کار نیست، موضوعی است که عاشقش هستم.»

منبع: ایسنا