تصاویر| چگونه قایق‌های بدون سرنشین جایگزین کشتی‌های میلیاردی می‌شوند؟

شناورهای سطحی بدون سرنشین ، باوجود ظاهر ساده‌ای که دارند، کوچک‌تر، ارزان‌تر و باقابلیت گسترش بیشتری نسبت به همتایان سنتی‌شان عمل می‌کنند و می‌توانند حسگرها، سلاح‌ها و سامانه‌های ارتباطی را که زمانی توسط انسان کنترل می‌شد، حمل کنند.

در سال‌های جاری، شناورهای سطحی بدون سرنشین (USV) در حال بازتعریف نبردهای دریایی مدرن هستند. در طول دهه‌های اخیر زمین و آب، تحت کنترل سلاح‌های رباتیک و سامانه‌های جنگی در آمده‌اند و آسمان هم از این قافله عقب نمانده است.

چیزی که این روزها بیش از هرزمان دیگری به چشم می‌خورد، این است که جنگ دریایی در حال ورود به عصر جدیدی است و دیگر اتکا به تعداد محدودی کشتی بزرگ و سرنشین‌دار، به تاریخ پیوسته است.

در این میان کشورها برای انجام خطرناک‌ترین و سخت‌ترین مأموریت‌های دریایی‌شان، به شناورهای سطحی بدون سرنشین (USVs) روی آورده‌اند. این سازه‌های رباتیک باوجود ظاهر ساده‌ای که دارند، کوچک‌تر، ارزان‌تر و باقابلیت گسترش بیشتری نسبت به همتایان سنتی‌شان عمل می‌کنند و می‌توانند حسگرها، سلاح‌ها و سامانه‌های ارتباطی را که زمانی توسط انسان کنترل می‌شد، حمل کنند.

این شناورها در کنار هم، مفاهیم جدیدی مثل «عملیات دریایی توزیع‌شده»، یعنی جایی که شبکه‌ای از شناورهای بدون سرنشین، قابلیت‌های شناسایی، تهاجم و حفاظت را در پهنه‌های اقیانوسی مستقر کرده و برنامه‌های دشمن را پیچیده می‌کنند، ممکن می‌سازند.

در ادامه، هفت شناور بدون سرنشین که از بازساری میدان نبرد دریایی خبر می‌دهند را به شما معرفی می‌کنیم.

۱. سی هانتر (Sea Hunter) – آمریکا

سی هانتر، معیاری برای چگونگی ایجاد موج تغییر در عملیات دریایی توسط سیستم‌های خودران است. طول این شناور سه‌بدنه ۴۰ متر است و برای ردیابی زیردریایی‌ها در دوره‌های طولانی و بدون حضور خدمه ساخته‌شده است.

بزرگ‌ترین نقطه قوت سی هانتر، مداومت عملیاتی آن است؛ این شناور قادر است تا با طی مسافت بیش از هزار مایل دریایی، ماه‌ها در دریا بماند. جالب اینجاست که هزینه عملیاتی روزانه آن کسری از هزینه یک ناوشکن است و از همین رو برای گشت زنی‌های مداوم ضد زیردریایی و اقدامات متقابل مین گزینه ایده‌آلی خواهد بود.

۲. سی‌هاوک (Seahawk) - آمریکا

سی‌هاوک نسخه‌ تکامل‌یافته شناور سی هانتر است و سه‌بدنه کامپوزیتی دارد که برد عملیاتی، پایداری در دریا و ظرفیت حمل بار را افزایش می‌دهد.

این ارتقاها بدین معناست که سی‌هاوک می‌تواند حسگرها، تجهیزات ارتباطی و بسته‌های مأموریتی بیشتری را حمل کرده و در عملیات‌های واقعی انعطاف‌پذیرتر باشد. آمریکا در نظر دارد تا از شناورهایی مثل سی‌هاوک در نقش‌های شناسایی، فریب و گره‌های نظارتی پیشرو، جلوتر از ناوگان‌های اصلی استفاده کند. این شناور علاوه بر شناسایی تهدیدها، قادر به مخابره داده‌های هدف‌گیری است و می‌تواند تمرکز دشمن را از کشتی‌های باارزش‌تر منحرف کند.

۳. ماگورا نوع V (Magura V-type) - اوکراین

خانواده ماگورای اوکراین گواهی بر توانمندی‌های شناورهای بدون سرنشین رزمی در میدان عمل است. این پهپادهای دریایی بارها در جریان جنگ اوکراین و روسیه با حمل مواد منفجره، در دریای سیاه به کشتی‌های روسی آسیب رسانده‌اند.

ماگوراها ثابت کردند که حتی یک شناور کوچک و نسبتاً ارزان‌قیمت می‌تواند کشتی‌های جنگی خیلی بزرگ‌تر را تهدید کند.

یک قایق معمولی ماگورا نوع V، دوربرد، سریع و قادر به حمل کلاهک جنگی قابل‌توجهی است. این شناورها در ترکیب با پهپادهای هوایی می‌توانند دفاع را درهم‌شکسته و به اهداف در بندر یا دریا حمله کنند و خط ساحلی را به محیط خطرناکی برای نیروهای دریایی سنتی تبدیل نمایند.

با گذشت زمان، نسخه‌های ماگورا فراتر از یک وسیله تهاجمی انتحاری تکامل پیدا کرده‌اند. گزارش‌ها حاکی از آن است که نسخه‌های جدیدتر این شناور می‌توانند مسلسل، موشک‌های ضدتانک و حتی موشک‌های هوابه‌هوا را حمل کنند که این امر مرز بین پهپاد انتحاری و پلتفرم رزمی چندمنظوره ماژولار را کم‌رنگ خواهد کرد.

۴. دویل ری T۲۴ (Devil Ray T۲۴)- آمریکا

دویل ری T۲۴ با طول حدوداً ۷ متری‌اش برای مأموریت‌های متعددی طراحی‌شده است. این شناور می‌تواند به‌سرعت ۵۰ تا ۶۰ گره دریایی رسیده و در شرایطی که ثباتش را در شرایط ناآرام دریا حفظ می‌کند، قادر است تا ترکیب بزرگی از حسگرها و محموله‌ها را حمل کند.

T۲۴ درعین‌حال می‌تواند به‌عنوان یک کشتی مادر عمل کرده و بر استقرار شناورهای بدون سرنشین کوچک‌تر یا پهپادها نظارت کند و بدین ترتیب باعث گسترش برد و انعطاف‌پذیری ناوگان‌های بدون سرنشین خواهد شد.

این شناور قادر است تا در طیف وسیعی از کاربردها، از اطلاعات و نظارت گرفته تا اقدامات متقابل مین و جنگ الکترونیک خدمت کند و ترکیب سرعت، ظرفیت بار و طراحی ماژولار، آن را برای نقش‌های مختلف تطبیق‌پذیر کرده و به ماشین مفیدی برای نیروی‌های دریایی که در حال آزمایش تاکتیک‌های هجومی دسته‌جمعی هستند، تبدیل می‌کند.

۵. ماتانگی (Matangi) – هند

ماتانگی، نشان‌دهنده اهداف هند برای دستیابی به خودمختاری دریایی بومی است. این شناور توانایی قابل‌اعتمادی برای عملیات خودکار در مسافت‌های طولانی دارد و در طول مرحله تست و آزمایش، سفرهای ساحلی طولانی را تحت سیستم‌های ناوبری و جلوگیری از برخورد خود، انجام داده.

البته نقش ماتانگی برای هند، فراتر از آزمایش‌های ناوبری صرف است. این شناور با بهره‌گیری از یک مسلسل سنگین کنترل‌شونده از راه دور، رادار و قابلیت میزبانی و پرتاب پهپاد، در حال تبدیل شدن به یک دارایی مسلح و شبکه‌ای برای دفاع ساحلی و امنیت است.

۶. واریانت ۷ (Variant ۷ - Red Cat/ Blue Ops)

واریانت ۷ که یک شناور ۷ متری چندمنظوره است، برای عملیات در آب‌های ساحلی مورد مناقشه طراحی‌شده. براساس طراحی ها، شناسایی این شناو دشوار است و درنتیجه قادر خواهد بود تا هم به‌عنوان یک گره نظارتی و هم به‌عنوان یک پلتفرم تهاجمی عمل کند.

انتظار می‌رود تا واریانت ۷ به‌عنوان بخشی از یک شبکه بدون سرنشین بزرگ‌تر وارد عمل شده و داده‌ها را با پهپادها و سایر شناورها به اشتراک بگذارد و درعین‌حال اطلاعات هدف‌گیری را از بالا دریافت کند. این شناور بسته به پیکربندی‌اش، می‌تواند بارهای انفجاری، موشک و سلاح‌های خودکار را حمل کرده و یا حتی پهپاد پرتاب نماید. این انعطاف‌پذیری به واریانت ۷ اجازه می‌دهد تا نقشش از یک پهپاد تهاجمی انتحاری را به یک شناور گشتی یا پلتفرم شلیک از راه دور تغییر دهد.

۷. سلکی ۷ (SELKIE ۷ - Sea Machines Robotics)

سلکی ۷ برخلاف اکثر شناورهای دیگر این مقاله، بیشتر بر شناسایی و حضور متمرکز است تا نبرد مستقیم. این شناور که توسط Sea Machines Robotics ساخته‌شده، از نرم‌افزار خودران پیشرفته برای انجام گشت‌زنی، نقشه‌برداری و بازرسی با حداقل کنترل انسانی استفاده می‌کند.

این شناور از مأموریت‌های نقشه‌برداری هیدروگرافی، بازرسی دارایی‌های فراساحلی و امنیت دریایی پشتیبانی می‌کند و با فضای بار داخلی و توانایی استقرار پهپادها یا سایر محموله‌ها، به‌عنوان یک قایق کاری خودران و منعطف برای کاربردهای غیرنظامی و امنیتی مورداستفاده قرار می‌گیرد.

این هفت شناور بدون سرنشین نشان می‌دهند که چگونه سیستم‌های بدون سرنشین از مرحله آزمایشی به عناصر اصلی قدرت دریایی تبدیل‌شده‌اند. چنین شناورهایی روند نظارت، تهاجم و مأموریت‌های پرخطر را که کشتی‌های سرنشین‌دار به‌تنهایی قادر به رقابت با آن‌ها نیستند، متحول کرده‌اند.

با ادامه روند توزیع عملیات دریایی توسط نیروی‌های دریایی، سطح اقیانوس‌ها احتمالاً پر از شبکه‌هایی از شناورهای بدون سرنشین هوشمند خواهد شد که در کنار کشتی‌های جنگی سنتی فعالیت می‌کنند. این شبکه رو به رشد از ماشین‌ها، میدان نبرد دریایی را شلوغ‌تر، پیچیده‌تر و کنترل آن را برای هر دشمنی بسیار سخت‌تر خواهند کرد.

منبع: خبرآنلاین