عکس| عصر پهپادهای مادر؛ وقتی آکسونگور ترکیه نقش ناو هواپیمابر را ایفا می کند
آیا آکسونگور یک ناو هواپیمابر هوایی است؟ با پهپاد قدرتمند ترکیه که می تواند زیر بال های خود پهپادهای دیگر را حمل و پرتاب کند، آشنا شوید.
صنایع هوافضای ترکیه (TAI) با نمایش جدیدترین قابلیت پهپاد قدرتمند آکسونگور (Aksungur)، گام بلندی در تغییر قواعد جنگ های نوین برداشته است. در حالی که پهپادهای تهاجمی معمولا موشک و بمب زیر بال های خود حمل می کنند، آکسونگور در آزمایش اخیر خود با حمل دو پهپاد چندمنظوره سوپر شیمشک (Super Simsek)، نقش یک «پهپاد مادر» یا سکوی پرتاب هوایی را ایفا کرد.
آکسونگور؛ فراتر از یک مهاجم سنتی
پهپاد آکسونگور که در کلاس MALE (ارتفاع متوسط و مداومت پروازی بالا) قرار دارد، به دو پیشرانه دیزلی توئین توربو PD-170 مجهز شده است. این پرنده غول پیکر با توانایی پرواز تا ارتفاع 40 هزار پایی، نه تنها برای ماموریت های اطلاعات، نظارت و شناسایی (ISR) و ضربتی طراحی شده، بلکه اکنون ثابت کرده است که می تواند به عنوان یک حامل هوایی برای ریزپرنده ها عمل کند.
ویژگی های برجسته این عملیات:
ظرفیت حمل بار: پهپاد آکسونگور با توانایی حمل یک تن محموله، برترین پهپاد در کلاس خود از نظر مداومت پروازی محسوب می شود.
تداوم پرواز: این پهپاد با پیشرانه بومی خود موفق به ثبت رکورد 41 ساعت پرواز مداوم شده است.
تنوع عملیاتی: افزون بر کاربرد نظامی، آکسونگور در ماموریت های غیرنظامی نظیر جست و جو و نجات و ارزیابی خسارات بلایای طبیعی مانند زلزله و سیل نیز به کار گرفته می شود.
سوپر شیمشک؛ پهپادی که از آسمان برمی خیزد
محموله ویژه این تست، پهپاد سوپر شیمشک بود؛ نسخه تکامل یافته ای از پهپاد «شیمشک» که اکنون به یک دارایی چندمنظوره با سرعت بالا تبدیل شده است. این پهپاد با طول 4 متر، طول بال 1.75 متر، ارتفاع 0.75 متر و وزن برخاست 200 کیلوگرم، از یک پیشرانه توربوجت بهره می برد که سرعت آن را به 0.85 ماخ می رساند. سوپر شیمشک می تواند تا 80 دقیقه در آسمان باقی بماند، تا ارتفاع 35 هزار پا اوج بگیرد و انواع محموله های عملیاتی تا وزن 50 کیلوگرم را حمل کند.
اهمیت راهبردی طراحی بال ها در پهپادهای ترکیه
موفقیت اخیر صنایع هوافضای ترکیه نشان دهنده مهندسی پیشرفته در طراحی بال های پهپادهای رزمی ترکیه است. طراحی بال در این پرنده ها فراتر از ایجاد نیروی بالابری است؛ تعبیه نقاط سخت ماژولار برای حمل پهپادهای دیگر، نشان دهنده شکل گیری یک اکوسیستم مشترک میان پلتفرم های مختلف مانند انکا 3 و آکسونگور است.
این رویکرد جدید، یعنی استفاده از یک پهپاد بزرگ برای انتقال و پرتاب پهپادهای تندرو در نزدیکی منطقه هدف، بقاپذیری و شعاع عملیاتی نیروهای هوایی را به طور چشمگیری افزایش می دهد. با ادامه این نوآوری های آیرودینامیکی، پهپادهای ترکیه ای جایگاه خود را به عنوان بازیگران کلیدی در آینده نبردهای هوایی تثبیت می کنند.
منبع: عصر ایران
