دهانه برخوردی آریزونا بعد از ۵۰ هزار سال، اسرار جدیدی را برملا میکند
براساس مطالعات تازه دانشمندان، دهانه برخوردی آریزونا پس از ۵۰ هزار سال، همچنان اسرار جدیدی را برملا میکند.
دهانه برخوردی آریزونا و دیگر نشانههای باقی مانده از برخوردهای فضایی همچنان اسرار زمین و کیهان را آشکار میکنند. این دهانه حدود ۵۰ هزار سال پیش شکل گرفته و به عنوان یکی از سالمترین و محافظتشدهترین دهانههای برخوردی در جهان شناخته میشود. عمق آن حدود ۲۱۳ متر، عرض آن بیش از ۱۲۱۹ متر و محیط آن تقریبا ۳.۹ کیلومتر است.
اسرار جدید دهانه برخوردی آریزونا
دهانههای برخوردی مثل آریزونا نه تنها یادآور برخوردهای گذشته هستند، بلکه همچنان صحنههای فعال پژوهشی به شمار میآیند و اطلاعات تازهای درباره نحوه تأثیر اجرام فضایی بر زمین به ما میدهند.
امروزه کمک هزینههای تحقیقاتی متعددی برای حمایت از مطالعات میدانی در سایتهای برخورد تأیید شده یا مشکوک در سراسر جهان ارائه میشود. این بودجهها تحلیل نمونهها در آزمایشگاهها و شبیهسازیهای رایانهای را ممکن میسازند و دادههای تازهای از حفاری و بررسی دهانههای قدیمی روی زمین به دست میآورند.
آزمایشگاه طبیعی
دهانه برخوردی آریزونا برای دانشمندان تنها یک اثر طبیعی قدیمی نیست، بلکه مثل یک آزمایشگاه زنده روی زمین عمل میکند. دان دوردا، پژوهشگر موسسه تحقیقاتی SwRI در کلرادو، این مکان را یکی از بهترین نمونههای حفظ شده از دهانههای برخوردی در جهان میداند. به گفته او، همین ویژگی باعث شده این دهانه به محیطی بینظیر برای مطالعه برخوردهای کیهانی تبدیل شود؛ جایی که هنوز هم هر سال دادهها و یافتههای تازهای از آن به دست میآید و به همین دلیل ادامه پژوهش در آن اهمیت زیادی دارد.
از سوی دیگر، کریستین کوبرل، استاد دانشگاه وین و رئیس کمیته علمی شرکت دهانه بارینگر نیز بر اهمیت این مکان تأکید میکند. این شرکت با ارائه کمک هزینههای تحقیقاتی تلاش میکند از دانشجویان و پژوهشگران جوانی که روی دهانههای برخوردی زمین کار میکنند حمایت کند.
این هدف بزرگ هم به درک بهتر نحوه شکلگیری این ساختارها کمک میکند و هم نسل جدیدی از دانشمندان را تشویق میکند تا به این حوزه ورود کنند. کوبرل یادآور میشود که دهانه بارینگر که همان دهانه شهاب سنگی است از نخستین ساختارهایی بود که در اوایل قرن بیستم به طور علمی به عنوان یک دهانه حاصل از برخورد شهاب سنگ روی زمین شناسایی شد.
شناسایی دهانههای برخوردی روی زمین کار سادهای نیست، زیرا فرآیندهای فعال زمین شناسی همچون فرسایش، آتشفشانها و حرکت صفحات زمین شناسی و همچنین فعالیتهای جوی، اغلب شواهد برخوردهای گذشته را در بازههای زمانی نسبتا کوتاه از بین میبرند یا پنهان میکنند.
کریستین کوبرل توضیح میدهد که هرچند اطلاعات ما از برخوردهای اولیه محدود است، شواهد نشان میدهد این برخوردها تأثیرات عمیقی بر تکامل زمین شناسی و زیستی سیاره داشتهاند. به عنوان مثال، یکی از بزرگترین برخوردها در تاریخ زمین، گذار از دوران کرتاسه به دوران پالئوژن، حدود ۶۶ میلیون سال پیش را رقم زد. او در ادامه میگوید که دایناسورها، مشهورترین قربانی این برخوردها بودند و واقعا هیچ شانسی برای بقا نداشتند.
رویداد زمین شناسی پرانرژی
کریستین کوبرل توضیح میدهد که برای شناسایی ویژگیهای ساختاری غیرمعمول در زیرسطح زمین، مثل دهانههای عمیق فرسایش یافته یا ساختارهایی که پس از برخورد با رسوبات پوشیده شدهاند، بررسیهای مورفولوژیکی و ژئوفیزیکی اهمیت زیادی دارند.
او ادامه میدهد که تحقیقات دقیق شامل تأیید اثرات متامورفیک ناشی از شوک در کانیها و سنگها و همچنین شناسایی وجود مواد شهابسنگی در آنها است. این اثرات در طبیعت منحصربهفرد هستند و تنها در برخوردهایی با سرعت بسیار بالا ایجاد میشوند. برخورد شهاب سنگ یک رویداد زمین شناسی کوتاه مدت و بسیار پرانرژی است که شرایط آن حتی از انفجار بمبهای هستهای هم شدیدتر است.
کوبرل اشاره میکند که این مطالعات تاکنون منجر به شناسایی حدود ۲۰۰ دهانه برخوردی تأیید شده در سطح زمین شده است. به گفته این محقق، مطالعه دهانههای برخوردی طی سالها اهمیت بیشتری پیدا کرده و به یک تلاش میانرشتهای تبدیل شده است. ما پژوهشگران جوان از سراسر جهان را تشویق میکنیم که طرحهای تحقیقاتی خود را برای دریافت کمک هزینه ارائه دهند. درخواستها و اعطای کمک هزینه از صندوق خانواده بارینگر توسط انجمن شهاب سنگی مدیریت میشود و مهلت ارسال آنها تا ۱ آوریل بوده است.
منبع: خبرآنلاین
