آیا می توان ساختمانی ساخت که در طبیعت ناپدید شود؟ / این تصاویر را ببینید

در شبه جزیره ای بکر و خالی از سکنه در منطقه مگانیسی (Meganisi) یونان، پروژه ای قد برافراشته که بیشتر از آنکه یک بنا باشد، بخشی از زمین است. اقامتگاه یوتیا (Euthea Residence)، اثری از استودیو معماری آتنو (Ateno)، الگویی نوآورانه از مداخلات کم اثر معماری در دل طبیعت است. جایی که دریا، نور خورشید و پوشش گیاهی بومی، خطوط اصلی طراحی را ترسیم کرده اند.

راهبرد طراحی: استتار در قلب توپوگرافی

تیم طراحی استودیو آتنو به جای مقابله با زمین، از آن به عنوان یک ابزار استفاده کرده است. با اصلاحی ظریف در شیب زمین، یک فضای کشیده و سایه دار ایجاد شده که عملکردهای اصلی خانه را در خود جای می دهد. این فضای فرو رفته، نه تنها از ساکنان در برابر تابش شدید آفتاب محافظت می کند، بلکه حریم خصوصی بی نظیری را با جهت گیری مستقیم رو به دریا فراهم می سازد.

یکی از ویژگی های شاخص این پروژه، سقف پوشیده از گیاه است. این سقف باعث می شود بنا از دید خشکی کاملا پنهان بماند و تنها از سمت دریا قابل تشخیص باشد.

مصالح و پالت رنگی

برای حفظ تداوم بصری با محیط اطراف، معماران به سراغ مصالح بومی رفته اند:

سنگ های محلی که مستقیما از دل طبیعت منطقه استخراج شده اند.

پالت رنگی خاکی که هماهنگی کاملی با صخره ها و خاک شبه جزیره دارد.

سازماندهی داخلی: رقص خطی رو به افق

در داخل بنا، فضاها با نظمی خطی چیدمان شده اند. اتاق های نشیمن و فضاهای خصوصی در امتداد یک محور ممتد قرار گرفته اند که گویی تمام آن ها مسیری به سمت افق هستند. بازشوهای بزرگ و راهبردی، قاب هایی بی نظیر از دریای مدیترانه را به داخل خانه می آورند و پیوندی همیشگی میان فضای داخلی و بی کرانگی دریا برقرار می کنند.

معماری پایدار و احترام به بوم شناسی

در پروژه یوتیا، عناصر ساخته شده به حداقل رسیده است تا پوشش گیاهی بومی بتواند همچنان به حیات خود در اطراف بنا ادامه دهد. این پروژه نشان می دهد که چگونه می توان با استفاده هوشمندانه از توپوگرافی و سازماندهی فضایی، حضوری قدرتمند در معماری داشت بدون آنکه به تعادل اکولوژیک سایت آسیبی وارد شود.

منبع: عصر ایران