تفاوت های نسخه هالیوودی تیرانوسوروس رکس با واقعیت / 25 حقیقت جالب درباره تی رکس + اینفوگرافیک

برای دهه ها، فرهنگ عامه تیرانوسوروس رکس را به شکل هیولایی ایستاده با دمی کشیده روی زمین و دندان هایی بزرگ و بیرون زده به تصویر می کشید. اما دیرینه شناسی مدرن جانوری کاملا متفاوت را نشان می دهد. البته فیلم های مطرح هالیودی نیز در نشر این تصور درباره مشهورترین دایناسور دنیا نقش مهمی داشته اند.

اما بر اساس پژوهش های علمی، تی رکس ستون فقرات خود را به صورت افقی نگه می داشت و از دم عظیمش به عنوان یک وزنه تعادل دقیق استفاده می کرد، نه سکان هدایت. شاید شگفت انگیزترین نکته این باشد که بررسی فرسایش مینای دندان نشان می دهد این شکارچی راس هرم غذایی احتمالا لب های گوشتی داشته که در حالت استراحت دندان هایش را می پوشاندند. این بافت نرم از مینای دندان در برابر خشک شدن و فرسایش محافظت می کرد؛ ضرورتی زیستی که در خزندگان امروزی دارای لب دیده می شود اما سال ها از سوی طراحان سینمایی نادیده گرفته شده بود.

فراتر از ساختار صورت، نحوه قرارگیری اسکلت تی رکس هم به طور اساسی بازتعریف شده است. دست هایش رو به پایین آویزان نبودند؛ بلکه کف دست ها رو به یکدیگر قرار داشتند، شبیه فردی که یک توپ بسکتبال را نگه داشته است. پوست آن دارای فلس های ریز و برجسته بود، نه پوست صاف و یکدستی که در فیلم ها دیده می شود.

با این حال، ترسناک ترین ویژگی آن قدرت خالصش بود. تی رکس با نیروی گاز گرفتن 12800 پوند بر اینچ مربع، که قدرتمندترین نیروی گاز گرفتن در میان تمام جانوران خشکی تاریخ به شمار می رود، یک شاهکار مهندسی زیستی بود و می توانست موتور یک خودرو را خرد کند. این موضوع ثابت می کند که واقعیت گاهی از خیال هم ترسناک تر است.

خواندنی هایی درباره تی رکس

تی رکس حدود 68 تا 66 میلیون سال پیش و در اواخر دوره کرتاسه زندگی می کرد.

طول بدن تی رکس می توانست به حدود 12 متر برسد و وزن آن گاهی بیش از 8000 کیلوگرم تخمین زده می شود.

هر دندان تی رکس ممکن بود بیش از 30 سانتی متر طول داشته باشد و دندان های شکسته آن دوباره رشد می کردند.

مغز تی رکس نسبت به بسیاری از دایناسورها بزرگ تر بود و احتمالا حس بویایی بسیار قدرتمندی داشت.

دست های کوچک تی رکس با وجود ظاهر عجیبشان بسیار عضلانی بودند و هر دست تنها 2 انگشت داشت.

دانشمندان باور دارند تی رکس هم شکارچی بود و هم گاهی از لاشه حیوانات تغذیه می کرد.

معروف ترین فسیل تی رکس با نام «سو» شناخته می شود که یکی از کامل ترین اسکلت های کشف شده این دایناسور است.

تی رکس می توانست با سرعتی حدود 20 تا 30 کیلومتر بر ساعت حرکت کند، اما احتمالا دونده خیلی سریعی نبود.

جمجمه تی رکس بیش از 1.5 متر طول داشت و برای تحمل فشار شدید گاز گرفتن طراحی شده بود.

چشم های تی رکس رو به جلو قرار داشتند و به همین دلیل دید سه بعدی بسیار خوبی داشت.

برخی دانشمندان باور دارند تی رکس بینایی بهتری نسبت به بسیاری از پرندگان شکاری امروزی داشته است.

پوست تی رکس بیشتر پوشیده از فلس های ریز بود، هرچند احتمال دارد بخش هایی از بدنش پرهای ابتدایی داشته باشند.

بچه تی رکس ها نسبت به بزرگسالان بدن باریک تر و پاهای بلندتری داشتند و سریع تر حرکت می کردند.

تی رکس در آمریکای شمالی امروزی زندگی می کرد و فسیل های آن بیشتر در ایالات متحده و کانادا کشف شده اند.

سوراخ های بزرگی در جمجمه تی رکس وجود داشت که باعث سبک تر شدن سر عظیم آن می شدند.

تی رکس هنگام راه رفتن سرش را ثابت نگه می داشت تا دید بهتری روی شکار داشته باشد.

برخی آثار کشف شده نشان می دهند تی رکس احتمالا می توانست شنا کند، هرچند هنوز قطعی نیست.

استخوان های تی رکس گاهی نشانه های گاز گرفتن هم نوعان خود را دارند که احتمال درگیری یا حتی آدم خواری را مطرح می کند.

تی رکس حدود 60 دندان ضخیم و دندانه دار داشت که برای پاره کردن گوشت ایده آل بودند.

نام Tyrannosaurus rex به معنی «پادشاه مارمولک ستمگر» است.

نخستین فسیل های تی رکس در اوایل قرن 20 شناسایی شدند و خیلی زود به مشهورترین دایناسور جهان تبدیل شد.

تی رکس هنگام تولد بسیار کوچک تر بود و احتمالا وزن نوزاد آن کمتر از 10 کیلوگرم بوده است.

رشد تی رکس در دوران نوجوانی بسیار سریع بود و ممکن بود سالانه صدها کیلوگرم وزن اضافه کند.

دانشمندان از روی حلقه های رشد استخوان ها می توانند سن تقریبی تی رکس ها را تخمین بزنند.

برخی پژوهش ها نشان می دهند تی رکس احتمالا حس شنوایی خوبی برای شنیدن صداهای بم و ارتعاشات داشته است.

منبع: عصر ایران