چگونه استقلال آمریکا از پادشاهی انگلستان کلید خورد؟

در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ [تیر ۱۱۵۵] در فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا، «کنگره قاره‌ای» اعلامیه استقلال را تصویب کرد که استقلال ایالات متحده آمریکا را از بریتانیای کبیر و پادشاه آن اعلام می‌داشت.

این اعلامیه ۴۴۲ روز پس از شلیک اولین گلوله‌های انقلاب آمریکا در لکزینگتون و کنکورد در ایالت ماساچوست صادر شد و نشان‌دهنده گسترش ایدئولوژیک درگیری بود که درنهایت فرانسه را به مداخله به نفع میهن‌پرستان تشویق کرد.

اولین مخالفت عمده آمریکایی‌ها با سیاست بریتانیا در سال ۱۷۶۵ و پس از آن رخ داد که پارلمان بریتانیا «قانون تمبر» را تصویب کرد؛ یک اقدام مالیاتی که برای تأمین بودجه ارتش دائمی بریتانیا در آمریکا وضع شده بود. مهاجرنشینان در اکتبر ۱۷۶۵ «کنگره قانون تمبر» را با شعار «هیچ مالیاتی بدون نمایندگی» تشکیل دادند تا مخالفت خود را با این مالیات ابراز کنند.

با اجرای این قانون در ماه نوامبر، اکثر مهاجرنشینان خواستار تحریم کالاهای بریتانیایی شدند و برخی حملاتی را علیه گمرک‌خانه‌ها و منازل مأموران مالیاتی سازمان‌دهی کردند. پس از ماه‌ها اعتراض در مستعمرات، پارلمان در مارس ۱۷۶۶ رأی به لغو قانون تمبر داد.

چرا مستعمرات آمریکا اعلام استقلال کردند؟

اکثر ساکنان مستعمرات تا زمان تصویب «قانون چای» در سال ۱۷۷۳ توسط پارلمان بریتانیا، همچنان به آرامی حاکمیت بریتانیا را پذیرفته بودند؛ لایحه‌ای که برای نجات شرکت رو به زوال «هند شرقی» طراحی شده بود. این قانون، مالیات چای این شرکت را به‌شدت کاهش می‌داد و انحصار تجارت چای در آمریکا را به آن اعطا می‌کرد.

این مالیات پایین به شرکت هند شرقی اجازه می‌داد که حتی قیمت چای قاچاق‌شده توسط تاجران هلندی به آمریکا را نیز بشکند، و بسیاری از ساکنان مستعمرات این قانون را نمونه دیگری از استبداد مالیاتی می‌دانستند. در واکنش، «میهن‌پرستان» مبارز در ماساچوست «بوستون تی پارتی» (مهمانی چای بوستون) را سازمان‌دهی کردند که در جریان آن چای بریتانیایی به ارزش حدود ۱۸ هزار پوند به بندر بوستون ریخته شد.

پارلمان بریتانیا که از «بوستون تی پارتی» و دیگر اقدامات آشکار تخریب اموال بریتانیا خشمگین بود، «قوانین اجباری» را که به «قوانین تحمل‌ناپذیر» نیز معروف بودند، در سال ۱۷۷۴ تصویب کرد. قوانین اجباری، بندر بوستون را به روی کشتی‌های تجاری بست، حاکمیت نظامی رسمی بریتانیا را در ماساچوست برقرار کرد، مقامات بریتانیایی را از پیگرد کیفری در آمریکا مصون ساخت و ساکنان مستعمرات را ملزم کرد تا سربازان بریتانیایی را در خانه‌های خود اسکان دهند.

پس از آن، ساکنان مستعمرات اولین «کنگره قاره‌ای» را فراخواندند تا درباره مقاومت متحد آمریکایی‌ها در برابر بریتانیایی‌ها تصمیم‌گیری کنند.

در حالی که سایر مستعمرات با دقت نظاره‌گر بودند، ماساچوست رهبری مقاومت در برابر بریتانیا را برعهده گرفت؛ آن‌ها یک دولت انقلابی در سایه تشکیل دادند و شبه‌نظامیانی برای مقابله با حضور فزاینده نظامی بریتانیا در سراسر این مستعمره ایجاد کردند.

در آوریل ۱۷۷۵، توماس گیج، فرماندار بریتانیایی ماساچوست، به نیروهای بریتانیایی دستور داد تا به سمت کنکورد در ماساچوست حرکت کنند، جایی که مشخص شده بود یک زرادخانه متعلق به میهن‌پرستان در آن قرار دارد. در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵، نیروهای منظم بریتانیایی در لکزینگتون با گروهی از شبه‌نظامیان آمریکایی برخورد کردند و اولین گلوله‌های انقلاب آمریکا شلیک شد.

در ابتدا، هم آمریکایی‌ها و هم بریتانیایی‌ها این درگیری را نوعی جنگ داخلی در درون امپراتوری بریتانیا می‌دیدند: برای پادشاه جورج سوم، این یک شورش مستعمراتی بود و برای آمریکایی‌ها، مبارزه‌ای برای حقوق‌شان به عنوان شهروندان بریتانیایی.

با این حال، پارلمان همچنان تمایلی به مذاکره با شورشیان آمریکایی نداشت و درعوض مزدورانی آلمانی استخدام کرد تا به ارتش بریتانیا در سرکوب شورش کمک کنند. در واکنش به مخالفت مداوم بریتانیا با اصلاحات، کنگره قاره‌ای شروع به تصویب اقداماتی کرد که حاکمیت بریتانیا در مستعمرات را لغو می‌کرد.

مستعمرات آمریکا چگونه اعلام استقلال کردند؟

در ژانویه ۱۷۷۶، توماس پین جزوه سیاسی تأثیرگذاری به نام «عقل سلیم» (Common Sense) را منتشر کرد که به شکلی متقاعدکننده از استقلال آمریکا دفاع می‌کرد و در عرض چند ماه بیش از ۵۰۰ هزار نسخه از آن به فروش رسید. در بهار ۱۷۷۶، حمایت از استقلال سراسر مستعمرات را فرا گرفت، کنگره قاره‌ای از ایالت‌ها خواست تا دولت‌های خود را تشکیل دهند و کمیته‌ای پنج‌نفره مأمور نگارش پیش‌نویس یک اعلامیه شد.

اعلامیه استقلال عمدتاً حاصل کار «توماس جفرسون»، اهل ویرجینیا، بود. جفرسون برای توجیه استقلال آمریکا، به‌وفور از فلسفه سیاسی «جان لاک» که مدافع حقوق طبیعی بود، و همچنین از آثار سایر نظریه‌پردازان انگلیسی بهره گرفت.

بخش اول این اعلامیه شامل این جملات مشهور است: «ما این حقایق را بدیهی می‌دانیم که همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند، که از سوی آفریدگارشان از حقوق سلب‌ناشدنی معینی برخوردار شده‌اند، که زندگی، آزادی و جست‌وجوی خوشبختی ازجمله این حقوق هستند.» بخش دوم نیز فهرست بلندبالایی از شکایات را ارائه می‌دهد که مبنای منطقی شورش را فراهم می‌کرد.

مستعمرات آمریکا چه زمانی اعلام استقلال کردند؟

در ۲ ژوئیه ۱۷۷۶، کنگره قاره‌ای به تصویب پیشنهادی از سوی ویرجینیا رأی داد که خواستار جدایی از بریتانیا بود. کلمات تأثیرگذار این قطعنامه به بخش پایانی «اعلامیه استقلال» اضافه شد. دو روز بعد، در ۴ ژوئیه، این اعلامیه پس از بازبینی‌های جزئی، به‌ طور رسمی توسط ۱۲ مستعمره تصویب شد. نیویورک نیز آن را در ۱۹ ژوئیه تأیید کرد. در ۲ اوت، اعلامیه به امضا رسید.

جنگ انقلاب آمریکا پنج سال دیگر ادامه یافت. پیروزی‌های میهن‌پرستان در ساراتوگا، زمستان سخت در ولی فورج، مداخله فرانسوی‌ها و پیروزی نهایی در یورک‌تاون در سال ۱۷۸۱، هنوز در پیش بودند. در سال ۱۷۸۳، با امضای «معاهده پاریس» با بریتانیا، ایالات متحده رسماً به یک ملت آزاد و مستقل تبدیل شد.

منبع: خبرآنلاین