منتقدان دربارۀ فیلم «اودیسه» چه میگویند؟
کریستوفر نولان پس از موفقیت «اوپنهایمر» این بار به سراغ یکی از کهنترین داستانهای تاریخ بشر رفته است؛ «اودیسه» هومر، شعری حماسی که نزدیک به سه هزار سال پیش سروده شد و از آن به عنوان یکی از پایههای ادبیات غرب یاد میشود. نولان در این اقتباس عظیم، تنها یک ماجراجویی اسطورهای روایت نمیکند، بلکه داستانی درباره پیامدهای جنگ، احساس گناه، خانواده و تلاش برای بازگشت به خانه میسازد؛ روایتی که بسیاری از منتقدان آن را یکی از جاهطلبانهترین آثار کارنامه او دانستهاند.
فرادید| داستان فیلم درباره اودیسئوس، پادشاه ایتاکا با بازی مت دیمون است؛ فرماندهای که با طراحی اسب چوبی تروا جنگ دهساله را به پایان رساند، اما پس از پیروزی، خود و یارانش ده سال دیگر در راه بازگشت سرگردان میشوند. او در این سفر با سیکلوپها، پریان دریایی، جادوگران، هیولاهای دریایی، طوفانهای سهمگین و خشم خدای دریا، پوزئیدون، روبهرو میشود. در همین حال، همسرش پنلوپه با بازی آن هاتاوی و پسرش تلهماخوس با بازی تام هالند در ایتاکا چشمانتظار بازگشت او هستند و باید با خواستگارانی که قصد تصاحب تاجوتخت را دارند مقابله کنند.
به گزارش فرادید؛ منتقدان معتقدند نولان با حفظ عناصر افسانهای داستان، آن را به اثری کاملاً امروزی تبدیل کرده است. در این روایت، اودیسئوس دیگر تنها یک قهرمان پیروز نیست؛ او مردی است که با عذاب وجدان، خاطرات جنگ و مسئولیت مرگ هزاران انسان دستوپنجه نرم میکند. فیلم بارها این پرسش را مطرح میکند که آیا پیروزی در جنگ، بهایی دارد که تا پایان عمر گریبان انسان را رها نکند؟
یکی از مهمترین نقاط قوت فیلم، عظمت خیرهکننده آن است. «اودیسه» نخستین فیلم بلند داستانی است که بهطور کامل با دوربینهای آیمکس فیلمبرداری شده و مناظر طبیعی مراکش، ایسلند و چندین کشور دیگر را به صحنههایی چشمنواز تبدیل کرده است. بسیاری از منتقدان از کیفیت تصویربرداری، طراحی صحنه، جلوههای بصری و موسیقی پرتنش لودویگ گورانسون تمجید کرده و معتقدند فیلم روی پرده سینما تجربهای کمنظیر خلق میکند؛ تجربهای که تماشاگر را در دل نبردها، طوفانها و جهان اسطورهای هومر غرق میکند.
بازی مت دیمون نیز از دیگر نقاط قوت فیلم توصیف شده است. او اودیسئوس را نه صرفاً بهعنوان یک جنگجوی افسانهای، بلکه به شکل انسانی آسیبدیده، خسته و سرشار از تردید به تصویر میکشد. در کنار او، بازیگران مطرحی مانند شارلیز ترون، زندایا، رابرت پتینسون، جان برنثال، سامنتا مورتون و لوپیتا نیونگو هرچند فرصت حضور محدودی دارند، اما نقشهایشان تأثیرگذار ارزیابی شده است.
با این حال، فیلم از انتقادها نیز بینصیب نمانده است. برخی منتقدان معتقدند نولان بیش از اندازه شیفته نمایش شکوه فنی و بصری فیلم بوده و همین موضوع باعث شده جنبه احساسی داستان گاهی تحتالشعاع قرار بگیرد. به باور آنها، با وجود کارگردانی درخشان، موسیقی قدرتمند و صحنههای فراموشنشدنی، فیلم در برقراری ارتباط عاطفی عمیق با تماشاگر به اندازه آثار حماسی کلاسیک موفق نیست و برخی دیالوگها نیز خشک و بیش از حد توضیحی به نظر میرسند.
در مجموع، منتقدان «اودیسه» را یکی از بزرگترین و جاهطلبانهترین پروژههای سینمایی کریستوفر نولان میدانند؛ فیلمی که اسطورهای سههزارساله را به داستانی درباره دنیای امروز، خشونت، مسئولیت، گناه و امید به بازگشت تبدیل کرده است. اگرچه برخی آن را از نظر احساسی اثری کاملاً بینقص نمیدانند، اما تقریباً همه بر یک نکته اتفاق نظر دارند: «اودیسه» فیلمی است که بیش از هر چیز برای پرده بزرگ سینما ساخته شده و تماشای آن تجربهای متفاوت و فراموشنشدنی خواهد بود.
