سریال «خشمگین»؛ روایتی متفاوت از یک قاتل زنجیره‌ای زن

فرادید| این مجموعه که توسط الیزابت مری‌وِدر، خالق سریال‌هایی مانند New Girl و نویسنده سریال The Dropout ساخته شده، برداشتی آزاد و بسیار متفاوت از فیلم تریلر جنایی «بیوه سیاه» است. در نسخه جدید، دیگر خبری از زن اغواگری که برای ثروت همسرانش را به قتل می‌رساند نیست؛ قاتل داستان زنی جوان به نام کاترین است که انگیزه‌ای بسیار شخصی و تاریک دارد.

به گزارش فرادید؛ کاترین با بازی Lola Petticrew مردانی را هدف قرار می‌دهد که در گذشته در یک شبکه قاچاق و سوءاستفاده جنسی از کودکان نقش داشته‌اند؛ شبکه‌ای که خود او نیز در نوجوانی قربانی آن بوده است. او در پانزده‌سالگی ربوده، مورد آزار و تجاوز قرار گرفته و اکنون زندگی‌اش را وقف انتقام از کسانی کرده که از مجازات گریخته‌اند.

سریال تلاش نمی‌کند کاترین را صرفاً یک هیولا نشان دهد. «خشمگین» دائماً مرز میان قربانی و مجرم را زیر سؤال می‌برد. کاترین هم‌زمان زنی آسیب‌دیده، خشن، سرد و حسابگر است؛ کسی که اعمالش غیرقابل دفاع‌اند، اما ریشه‌های دردناک آن‌ها قابل درک هستند. سریال می‌پرسد وقتی عدالت رسمی شکست می‌خورد، آیا انتقام شخصی می‌تواند جای آن را بگیرد یا قربانی را به همان چیزی تبدیل می‌کند که با آن مبارزه می‌کند؟

در سوی دیگر داستان، آلیس بلک با بازی Emmy Rossum قرار دارد؛ یک کارآگاه سابق پلیس نیویورک که پس از افشای خشونت خانگی از سوی شریک سابقش، مارشال، شغل و اعتبارش را از دست داده است. او اکنون به‌عنوان مأمور تازه‌کار اف‌بی‌آی وارد پرونده قتل‌هایی می‌شود که شباهت‌هایی میان آن‌ها وجود دارد. آلیس به‌تدریج درمی‌یابد قربانیان کاترین احتمالاً با همان شبکه قاچاق انسان مرتبط بوده‌اند.

آلیس و کاترین دو روی یک زخم مشترک هستند. یکی در مسیر قانون به دنبال عدالت است و دیگری با خشونت شخصی می‌خواهد انتقام بگیرد. هر دو خشمگین‌اند؛ اما تفاوت آن‌ها در شیوه برخورد با این خشم است. سریال نشان می‌دهد سرکوب خشم نیز می‌تواند به اندازه انفجار آن ویرانگر باشد.

شخصیت مهم دیگر داستان، نورا، رئیس واحد جرائم جنسی اف‌بی‌آی با بازی درخشان Quincy Tyler Bernstine است. او زنی فرسوده اما قدرتمند است که سال‌ها با پرونده‌های خشونت جنسی علیه کودکان سروکار داشته و از نزدیک دیده است که بسیاری از مجرمان واقعی هرگز مجازات نمی‌شوند. نورا نه تصویری قهرمانانه از عدالت دارد و نه اعتماد چندانی به سیستم؛ او می‌داند گاهی کسانی که برای مبارزه با شر وارد میدان می‌شوند، خودشان نیز آسیب می‌بینند و تغییر می‌کنند.

یکی از مضامین مهم سریال، بازخوانی اسطوره مدوسا است. نورا توضیح می‌دهد که مدوسا در اسطوره یونانی نه از ابتدا یک هیولا، بلکه قربانی تجاوز بود؛ اما قربانی بودن او باعث نشد به شخصیتی کاملاً پاک و بی‌گناه تبدیل شود. این ایده، هسته اصلی «خشمگین» است: رنج می‌تواند انسان را به سمت مقاومت، عدالت‌خواهی و حتی خشونت سوق دهد.

منتقدان از رویکرد شخصیت‌محور سریال استقبال کرده‌اند. بسیاری معتقدند «خشمگین» برخلاف بسیاری از تریلرهای جنایی امروزی که به تاریکی و شوک متکی هستند، شخصیت‌هایش را به ابزار پیشبرد داستان تبدیل نمی‌کند. قهرمانان و ضدقهرمانان آن دارای تناقض، ضعف، شوخ‌طبعی و زندگی درونی هستند.

با این حال، سریال اثری آسان و سرگرم‌کننده برای همه مخاطبان نیست. موضوعاتی مانند سوءاستفاده جنسی، خشونت خانگی، قاچاق کودکان و قتل، فضای سنگینی ایجاد می‌کنند. برخی صحنه‌ها از نظر احساسی بسیار دشوارند و «خشمگین» عمداً مخاطب را از منطقه امن اخلاقی خود بیرون می‌کشد.

نقطه قوت اصلی سریال این است که پاسخ‌های ساده ارائه نمی‌دهد. کاترین قاتلی است که قربانی بوده، آلیس مأموری است که خودش زخمی است و نورا زنی است که سال‌ها برای اجرای عدالت جنگیده اما به بی‌عدالتی سیستم پی برده است. هیچ‌کدام کاملاً قهرمان یا کاملاً شرور نیستند.

در نهایت، «خشمگین» کمتر درباره کشف قاتل و بیشتر درباره این پرسش است: وقتی عدالت از کار می‌افتد، انسان تا کجا حق دارد برای اصلاح جهان دست به خشونت بزند؟ این سریال با ترکیب یک داستان جنایی پرتعلیق و مطالعه‌ای روان‌شناختی درباره خشم و آسیب، به یکی از تریلرهای متفاوت سال تبدیل می‌شود؛ اثری که به جای قضاوت شخصیت‌هایش، مخاطب را مجبور می‌کند درباره آن‌ها فکر کند.