مهم‌ترین «شهرهای تاریخی غرق‌شده» در سراسر جهان
از بندرهای پررونق باستانی گرفته تا شهرهایی که زمانی مرکز تمدن‌های بزرگ بودند؛ بقایای این سکونتگاه‌ها هنوز در اعماق آب‌ها پنهان‌اند.
فرادید| درحالی‌که آتلانتیس همچنان شهری افسانه‌ای باقی مانده است، ویرانه‌های واقعی و کشف‌شده‌ای در زیر آب وجود دارند که رازهای تاریخی شگفت‌انگیزی را در خود پنهان کرده‌اند. از تفریحگاه‌های مجلل امپراتوری روم که بر اثر فعالیت‌های زمین‌شناختی به زیر آب رفتند تا بندرهای باستانی مصر که قرن‌ها از دید انسان پنهان ماندند، این شهرهای غرق‌شده پنجره‌ای به سوی تمدن‌هایی هستند که روزگاری رونق داشتند و سپس در پی حوادث طبیعی یا دخالت انسان ناپدید شدند.
به گزارش فرادید؛ با پیشرفت فناوری‌های باستان‌شناسی زیر آب، پژوهشگران توانسته‌اند خیابان‌ها، معابد، خانه‌ها، اشیای روزمره و حتی بقایای انسانی را در این محوطه‌ها شناسایی کنند. یافته‌ها نه‌تنها اطلاعات تازه‌ای درباره زندگی مردم در دوران باستان و قرون وسطی در اختیار ما می‌گذارند، بلکه گاهی روایت‌های تاریخی و افسانه‌های کهن را نیز به چالش می‌کشند. در ادامه، با ۹ شهر و سکونتگاه واقعی آشنا می‌شویم که هرکدام داستانی متفاوت از شکوفایی، فاجعه و ناپدیدشدن در دل آب دارند.
۱. بایا؛ تفریحگاه مجلل رومیان در اعماق آب
سنکا، فیلسوف رومی، در نامهای به دوستش لوسیلیوس، شهر ساحلی بایا در منطقه کامپانیا را مکانی دانسته بود که باید از آن دوری کرد؛ زیرا به تعبیر او، این شهر به اقامتگاهی برای فساد اخلاقی تبدیل شده بود. سنکا از مردمی می‌نوشت که مست و پرهیاهو در ساحل پرسه می‌زدند، با قایق‌های خود مهمانی به راه می‌انداختند و با موسیقی بلند آرامش دیگران را برهم می‌زدند. او با لحنی گلایه‌آمیز می‌پرسید چرا باید شاهد چنین صحنه‌هایی باشد.
آب‌وهوای معتدل، چشمه‌های گوگردی و پوشش گیاهی انبوه، بایا را که در محدوده آتشفشانی کامپی فلگرئی در غرب ناپل قرار داشت، از اواخر دوران جمهوری روم به مقصدی محبوب برای ثروتمندان تبدیل کرده بود. ژولیوس سزار و نرون از جمله چهره‌هایی بودند که در این شهر اقامت می‌کردند. سیسرون، خطیب نامدار رومی، نیز در کنار خلیج بایا اقامتگاهی داشت و ویرژیل و پلینی از حمام‌های عمومی آن استفاده می‌کردند.
اما این دوران رونق همیشگی نبود. پدیده‌ای زمین‌شناختی به نام برادی‌سیسم، که موجب بالا و پایین رفتن تدریجی سطح زمین می‌شود، در طول قرن‌ها بخش‌هایی از نوار ساحلی را به زیر آب برد. در نتیجه، قسمت‌هایی از بایا باستانی غرق شدند و بقایای شهر در زیر دریا باقی ماندند.
در دهه ۱۹۲۰، نخستین یافته‌های باستان‌شناختی از این منطقه گزارش شدند. سپس در دهه ۱۹۴۰، عکس‌های هوایی خلبانی به نام رایموندو بوشر بقایای بندر باستانی پورتوس ژولیوس را در بستر دریا آشکار کرد. بررسی‌های زیرآبی دهه ۱۹۶۰ نیز به تهیه نخستین نقشه از شهر غرق‌شده انجامید.
امروزه غواصان می‌توانند بقایای خیابان‌های سنگ‌فرش‌شده، ساختمان‌ها، نیایشگاه آبی امپراتور کلودیوس و نسخه‌هایی بازسازی‌شده از مجسمه‌های رومی را مشاهده کنند. مجسمه‌های اصلی و دیگر یافته‌ها در موزه پارک باستان‌شناسی بایا، واقع در قلعه آراگونی، نگهداری می‌شوند.
۲. تونیـس ـ هراکلیون؛ کلان‌شهر گمشده مصر باستان
در سال ۱۹۳۳، یک خلبان نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بقایایی را در آب‌های نزدیک ابوقیر مشاهده کرد. بااین‌حال، کشف و بررسی گسترده شهر غرق‌شده تونیـس ـ هراکلیون در خلیج شمال‌شرقی اسکندریه، در آغاز قرن بیست‌ویکم به پیشرفت چشمگیری رسید. مصریان باستان این شهر را تونیـس می‌نامیدند و یونانیان باستان نام هراکلیون را برای آن به کار می‌بردند؛ نامی برگرفته از هرکول، قهرمان اساطیری یونان.
این شهر که بنیان‌گذاری آن به حدود قرن هشتم پیش از میلاد بازمی‌گردد، پیش از ظهور اسکندریه یکی از مهم‌ترین بندرهای تجاری و مراکز ارتباطی مصر با جهان مدیترانه بود. هرودوت، مورخ یونانی، نیز روایت کرده است که هلن و پاریس، شخصیت‌های مرتبط با جنگ تروآ، پیش از آغاز آن جنگ در این شهر توقف کردند.
بااین‌حال، از قرن دوم پیش از میلاد، هم‌زمان با رشد اسکندریه و تبدیل‌شدن آن به بندر اصلی مصر، اهمیت تجاری تونیـس ـ هراکلیون کاهش یافت. پایه‌های شهر که بر شبکه‌ای از کانال‌ها قرار داشتند، به‌تدریج ناپایدار شدند. احتمالاً در پی سیلی شدید، جزیره مرکزی شهر در پایان همان قرن به زیر آب رفت و تا پایان قرن هشتم میلادی، تمام شهر در آب فرو رفته بود.
در سال ۲۰۰۰، گروهی از باستان‌شناسان به سرپرستی فرانسک گودیو، در قالب مؤسسه اروپایی باستان‌شناسی زیر آب، بررسی‌های گسترده‌ای را آغاز کردند. پژوهش‌ها نشان دادند که شهر از چندین منطقه تشکیل شده بود که آبراه‌ها آن‌ها را از یکدیگر جدا می‌کردند. غواصان همچنین بقایای معابد، جواهرات، پیکره‌های کوچک، قطعات معماری و سفالینه‌ها را کشف کردند.
یکی از مهم‌ترین یافته‌ها، نسخه‌ای از فرمان سائیس بر روی سنگی سیاه‌رنگ بود که اطلاعاتی درباره نظام مالیات و تعرفه‌های مصر در اختیار پژوهشگران قرار می‌داد. این کتیبه همچنین معمایی تاریخی را حل کرد و نشان داد که تونیـس و هراکلیون در واقع نامهای متفاوت یک شهر هستند. در سال ۲۰۲۱ نیز باستان‌شناسان سبدی حصیری حاوی میوه‌های درخت دوم و دانه‌های انگور را کشف کردند که قدمت آن به قرن چهارم پیش از میلاد می‌رسد.
۳. پاولوپتری؛ خیابان‌های غرق‌شده یک شهر پیشاتاریخی
در سال ۱۹۶۸، گروهی از دانشگاه کمبریج بقایای شهری غرق‌شده را در سواحل جنوب‌شرقی لاکونیا در یونان بررسی کردند. این محوطه پیش‌تر به‌وسیله نیک فلمینگ، پژوهشگر مؤسسه فناوری دانشگاه ساوت‌همپتون، شناسایی شده بود. بررسی‌های گروه کمبریج به تهیه نقشه‌ای از شهری پیشاتاریخی با ابعاد تقریبی ۳۰۰ در ۱۵۰ متر انجامید که در آن چندین ساختمان مجزا، خیابان و مقبره قابل تشخیص بود. آثار باستانی دیگری نیز در جزیره پاولوپتری و اطراف آن مشاهده شدند.
بررسی اشیای به‌دست‌آمده از بستر دریا، در ابتدا قدمت این شهر را بین حدود ۲۸۰۰ تا ۱۱۸۰ پیش از میلاد تعیین کرد؛ بازه‌ای که بخش‌هایی از عصر مفرغ را دربرمی‌گیرد. نزدیک به چهار دهه بعد، پژوهشگران دانشگاه ناتینگهام با بررسی دوباره منطقه، تاریخ سکونت در این محوطه را به دوره نئوپالاسی در تمدن مینوسی کرت، حدود ۱۷۰۰ تا ۱۴۲۵ پیش از میلاد، مرتبط دانستند. شواهد همچنین از ارتباطات تجاری این شهر با کرت حکایت داشتند. پاولوپتری به همین دلیل در شمار کهن‌ترین شهرهای غرق‌شده شناخته‌شده جهان قرار گرفت.
احتمال می‌رود مجموعه‌ای از زمین‌لرزه‌ها در حدود سال ۱۰۰۰ پیش از میلاد باعث فرورفتن شهر در آب شده باشند. برای شناخت دقیق‌تر محوطه، پژوهشگران از کاوش‌های باستان‌شناختی و تصویربرداری سه‌بعدی با استفاده از یک وسیله خودکار زیرآبی مجهز به سامانه فتوگرامتری بهره بردند. این فناوری امکان ثبت جزئیات معماری و نقشه شهر را فراهم کرد.
در بستر دریا، افزون بر ظروف پخت‌وپز، کوزه‌ها، بشقاب‌ها و جام‌های نوشیدنی، صدها خمره بزرگ ذخیره‌سازی نیز کشف شده‌اند. این خمره‌ها که در دوران باستان برای نگهداری و حمل کالاهایی مانند روغن زیتون، شراب و رنگ‌دانه‌ها به کار می‌رفتند، شواهدی از فعالیت اقتصادی و بازرگانی این شهر در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهند.
۴. شی‌چنگ؛ شهر امپراتوری که عمداً به زیر آب رفت
برخلاف شهرهای دیگری که در این فهرست بر اثر حوادث طبیعی غرق شدند، شهر شی‌چنگ، به معنای شهر شیر، عمداً زیر آب رفت. این شهر در جریان ساخت سد و مخزن آب شین‌آن‌جیانگ، بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲، به زیر آب فرستاده شد. در نتیجه این پروژه، دره چون‌آن به دریاچه‌ای بزرگ تبدیل شد که امروزه به نام دریاچه هزار جزیره شناخته می‌شود؛ نامی که از قله‌ها و ارتفاعات بیرون‌مانده از آب گرفته شده است. اجرای این طرح همچنین به جابه‌جایی حدود ۳۰۰ هزار نفر انجامید.
در سال ۲۰۰۱، گروهی به نمایندگی از دولت چین برای نخستین بار پس از غرق‌شدن شهر، آن را به‌طور گسترده بررسی کردند. ده سال بعد، مجله جغرافیای ملی چین تصویری روشن‌تر از ساختار این شهر تاریخی ارائه داد. بررسی‌ها نشان دادند که شی‌چنگ پنج دروازه ورودی داشته است؛ ویژگی‌ای متفاوت با الگوی متداول شهرهای دارای چهار دروازه. خیابان‌های پهن، طاق‌ها و دروازه‌های سنگی مزین به نقش شیرها، اژدهاها و ققنوس‌ها و نیز کتیبه‌های سنگی، از ویژگی‌های معماری آن بودند.
درباره زمان تأسیس شهر اختلاف‌نظر وجود دارد. برخی منابع پیدایش آن را به دوران دودمان هان، بین سال‌های ۲۰۶ پیش از میلاد تا ۲۲۰ میلادی، و برخی دیگر به دوران دودمان تانگ، بین سال‌های ۶۱۸ تا ۹۰۷ میلادی، نسبت می‌دهند. انتقال پایتخت چین به هانگژو در سال ۱۱۳۲، در دوران دودمان سونگ جنوبی، به رونق شی‌چنگ کمک کرد. این شهر که در دره‌ای حاصلخیز در استان جه‌جیانگ، در جنوب شانگهای امروزی، قرار داشت، در دوران دودمان‌های مینگ و چینگ، از سال ۱۳۶۸ تا ۱۹۱۲، به اوج شکوفایی خود رسید.
شی‌چنگ که گاهی آتلانتیس شرق نامیده می‌شود، امروزه زیر آب‌های دریاچه هزار جزیره قرار دارد. بقایای آن، برخلاف بسیاری از شهرهای غرق‌شده دیگر، نه در پی فاجعه‌ای طبیعی، بلکه بر اثر تصمیمی مهندسی و عمرانی از دیدرس انسان پنهان شده‌اند.
۵. دوارکا؛ پادشاهی افسانه‌ای در زیر آب
در حماسه باستانی مهابهاراتا، شهر مستحکم دوارکا با پادشاهی کریشنا پیوند خورده است. براساس روایت این حماسه، کریشنا این شهر را در محل تلاقی رود گومتی و دریای عرب بنا کرد و برای ساخت آن، بخشی از زمین را از دریا پس گرفت. روایت اساطیری می‌گوید پس از مرگ کریشنا، دریا شهر را بلعید و باغ‌ها، کاخ‌ها و دیگر بناهای باشکوه آن برای همیشه در آب ناپدید شدند.
در نیمه دوم قرن بیستم، باستان‌شناسان تلاش کردند شواهد مادی این شهر را در خشکی و آب‌های ساحلی دوارکای امروزی پیدا کنند. هدف آن‌ها بررسی ارتباط احتمالی میان روایت‌های حماسی هندو و شواهد باستان‌شناختی بود. کاوش‌های زمینی کالج دکن پونه در سال ۱۹۶۳، قدمت برخی یافته‌ها را به قرن دوم پیش از میلاد نسبت داد؛ درحالی‌که گروهی به سرپرستی اس. آر. رائو، قدیمی‌ترین سکونتگاه زمینی منطقه را متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد دانستند.
در سال ۲۰۰۱، پژوهشگران مؤسسه ملی فناوری اقیانوس هند هنگام بررسی آلودگی‌های دریایی، بقایایی را در عمق حدود ۳۶ متری آب شناسایی کردند. از این محوطه اشیایی مانند مجسمه‌ها، سفالینه‌ها، مهره‌ها و استخوان‌های انسانی به دست آمد. برخی گزارش‌ها از قدمتی بیش از ۹ هزار سال برای این یافته‌ها سخن گفته‌اند؛ ادعایی که در صورت تأیید، آن‌ها را به دوره‌ای پیش از تمدن باستانی هاراپا می‌رساند.
بااین‌حال، ارتباط قطعی این بقایا با شهر افسانه‌ای توصیف‌شده در مهابهاراتا همچنان اثبات نشده است. دوارکا نمونه‌ای از محوطه‌هایی است که در آن‌ها مرز میان اسطوره، تاریخ و شواهد باستان‌شناختی همچنان موضوع پژوهش و اختلاف‌نظر است.
۶. دانویچ؛ شهری قرون‌وسطایی که دریا آن را بلعید
سال‌هاست که در دانویچ، روستایی در ساحل سافک انگلستان، داستان شهری قرون‌وسطایی نقل می‌شود که در زیر آب ناپدید شده است. حتی برخی از ساکنان منطقه ادعا کرده‌اند که هنگام وقوع توفان، صدای ناقوس کلیساهای غرق‌شده را از زیر دریا شنیده‌اند. استر فروید، نویسنده و از نوادگان زیگموند فروید که در نزدیکی این منطقه زندگی می‌کند، نیز فضای این ساحل را وهم‌آلود توصیف کرده است؛ جایی که در روزهای مه‌آلود، گذشته و حال در مرز میان خشکی و دریا به هم می‌آمیزند.
دانویچ امروزه روستایی کوچک با حدود ۲۰۰ ساکن است، اما در قرون وسطی بندری پررونق به شمار می‌رفت. در اوج شکوفایی، جمعیت آن بین سه تا پنج هزار نفر بود و از نظر وسعت نیز به شهری بزرگ تبدیل شده بود. بازرگانان دانویچ از تجارت شراب، سنگ، پشم و نمک ثروت فراوانی به دست می‌آوردند.
بااین‌حال، موقعیت جغرافیایی شهر آن را در برابر فرسایش ساحلی آسیب‌پذیر کرده بود. بخشی از دانویچ بر زمین‌های کم‌ارتفاع و بخشی دیگر بر خاکی متشکل از ماسه و شن‌های سست بنا شده بود. کتاب روز رستاخیز، یکی از منابع مهم ثبت املاک انگلستان، از کاهش زمین‌های منطقه در فاصله سال‌های ۱۰۶۶ تا ۱۰۸۶ خبر می‌دهد. سپس، بین دهه ۱۲۸۰ و دهه ۱۳۲۰ میلادی، مجموعه‌ای از توفان‌های شدید، زمین‌های کم‌ارتفاع را زیر آب برد و صخره‌های ساحلی را فرسود؛ روندی که در نهایت به فروریختن بخش‌هایی از ساحل انجامید. بقایای صومعه‌ای که در قرن سیزدهم در ارتفاعی بالاتر بازسازی شده بود، امروزه در نزدیکی لبه صخره‌ها قرار دارد.
در دهه ۱۹۶۰، گزارش ماهیگیران محلی درباره گیرکردن تورهایشان به اشیایی در زیر آب، توجه پژوهشگران را دوباره به بقایای شهر جلب کرد. در سال ۲۰۰۸، گروهی به سرپرستی دیوید سیر، استاد دانشگاه ساوت‌همپتون، با استفاده از قایقی مجهز به دستگاه سونار، بستر دریا را بررسی کردند. آن‌ها بقایای چندین سازه غرق‌شده، از جمله صومعه قرون‌وسطایی، کلیساها و ساختمان‌های بندری را شناسایی کردند.
۷. پورت رویال؛ بندر بدنامی که به زیر دریا رفت
در میانه قرن هفدهم، پورت رویال در جامائیکا یکی از ثروتمندترین و بدنام‌ترین شهرهای دنیای جدید بود. این منطقه که پیش‌تر محل سکونت قوم تاینو بود، ابتدا به مستعمره اسپانیا و سپس به قلمرو انگلستان تبدیل شد. پورت رویال به‌تدریج به پایگاه دزدان دریایی و کشتی‌های خصوصی مسلح انگلستان بدل شد؛ کشتی‌هایی که با مجوز حکومت به کشتی‌های اسپانیایی حمله می‌کردند و مستعمرات این کشور را غارت می‌کردند.
هنری مورگان، از مشهورترین فرماندهان این گروه‌ها، از جمله افرادی بود که در حمله به منافع اسپانیا نقش داشت. هنگامی که این دریانوردان مشغول عملیات نبودند، وقت خود را در میخانه‌ها و قمارخانه‌ها شهر می‌گذراندند. چارلز لزلی، مورخ، در کتاب خود درباره جامائیکا نوشته است که برخی از دزدان دریایی چنان پولی صرف شراب و زنان می‌کردند که سرانجام به فقر می‌افتادند و گاهی در یک شب چند هزار سکه خرج می‌کردند.
موقعیت جغرافیایی مناسب و ورود ثروت حاصل از غارت، پورت رویال را به یکی از پررفت‌وآمدترین مراکز تجاری هند غربی تحت سلطه انگلستان تبدیل کرده بود. در کنار دزدان دریایی، بازرگانانی نیز در این شهر فعالیت می‌کردند که از تجارت شکر، بردگان و چوب رنگ‌زا ثروت به دست آورده بودند.
اما در هفتم ژوئن ۱۶۹۲، زلزله‌ای شدید و سونامی متعاقب آن، بخش بزرگی از شهر را ویران کرد و به زیر آب فرستاد. حدود دو هزار نفر در همان لحظات نخست جان باختند و هزاران نفر دیگر نیز در روزهای بعد بر اثر جراحات و پیامدهای فاجعه جان خود را از دست دادند. کشیش امانوئل هیث در نامهای به تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۶۹۲ نوشت که پورت رویال در عرض سه دقیقه لرزید و ویران شد. او این حادثه را مجازاتی الهی برای زندگی گناه‌آلود مردم شهر می‌دانست.
بقایای شهر تا دهه ۱۹۵۰ به‌طور جدی بررسی نشده بودند. در سال ۱۹۵۹، غواصان صدها شیء تاریخی، از جمله بطری‌ها، پیپ‌ها و یک ساعت برنجی را کشف کردند که در زمان وقوع زلزله از کار افتاده بود؛ ساعت زمان را حدود هفده دقیقه مانده به ظهر نشان می‌داد. کاوش‌های بعدی که حدود ده سال ادامه یافتند، اشیای بیشتری از جمله مواد آلی را آشکار کردند که به لطف محیط کم‌اکسیژن زیر آب سالم مانده بودند. این یافته‌ها تصویری دقیق‌تر از زندگی روزمره در یکی از پرجنب‌وجوش‌ترین بندرهای قرن هفدهم ارائه کردند.
۸. عتلیت یام؛ معمای دریایی دوران نوسنگی
در آب‌های ساحلی مدیترانه در نزدیکی فلسطین، باستان‌شناسان ۲۳ محوطه پیشاتاریخی غرق‌شده را شناسایی کرده‌اند. در میان آن‌ها، عتلیت یام یکی از قدیمی‌ترین و سالم‌ترین سکونتگاه‌هاست که قدمت آن به اواخر هزاره هفتم تا اوایل هزاره ششم پیش از میلاد بازمی‌گردد. این سکونتگاه متعلق به دوران نوسنگی پیش از رواج سفال‌سازی است و در فاصله حدود هشت تا دوازده متری زیر سطح آب، در نزدیکی خلیج شمالی عتلیت، قرار دارد.
کاوش‌های زیرآبی در این منطقه به کشف سازه‌ها، ابزارها و بقایای مواد آلی انجامیده‌اند. بررسی این یافته‌ها نشان می‌دهد که ساکنان عتلیت یام از ترکیبی از شکار، دامداری، ماهیگیری و کشاورزی برای تأمین معاش خود استفاده می‌کردند. این سکونتگاه در حدود سال‌های ۷۲۰۰ تا ۶۵۰۰ پیش از میلاد به اوج شکوفایی رسیده بود. تبرها، سرنیزه‌ها و تیغه‌های داس از جمله ابزارهای کشف‌شده در آن هستند. همچنین، وجود چندین چاه آب نشان می‌دهد که ساکنان از دانش و فناوری لازم برای حفر چاه برخوردار بوده‌اند.
باوجوداین، علت غرق‌شدن عتلیت یام همچنان محل بحث است. برخی پژوهشگران معتقدند سونامی این سکونتگاه را زیر آب برده است؛ درحالی‌که گروهی دیگر، بالا آمدن تدریجی سطح آب دریا بر اثر ذوب یخچال‌های طبیعی در پایان آخرین عصر یخبندان را عامل اصلی می‌دانند. براساس این فرضیه، نفوذ آب شور به چاه‌های آب شیرین، منابع آبی موردنیاز کشاورزی را آلوده کرد و بقای سکونتگاه را با بحران روبه‌رو ساخت.
این محوطه اطلاعات ارزشمندی درباره جوامع کشاورز و ماهیگیر دوران نوسنگی فراهم کرده است؛ جوامعی که هزاران سال پیش از شکل‌گیری تمدن‌های بزرگ تاریخی، در سواحل مدیترانه زندگی می‌کردند.
۹. فاناگوریا؛ کلان‌شهر یونانی غرق‌شده در دریای سیاه
فاناگوریا در حدود سال ۵۴۰ پیش از میلاد به دست گروهی از یونانیان ایونی در شبه‌جزیره تامان بنیان‌گذاری شد؛ مهاجرانی که از امپراتوری ایران گریخته بودند. نام شهر از یکی از همین مهاجران گرفته شده است. در قرن چهارم پیش از میلاد، فاناگوریا بخشی از پادشاهی بسفور شد؛ دولتی یونانی در منطقه تنگه کرچ امروزی که ابتدا دودمان آرخئاناکتید و سپس دودمان اسپارتوکید بر آن حکومت می‌کردند. این شهر با تکیه بر تجارت دریایی ثروتمند شد و سرانجام به پایتخت بخش شرقی پادشاهی بسفور تبدیل شد.
در اواخر قرن دوم پیش از میلاد، مهرداد ششم اوپاتور، پادشاه پنتوس و یکی از دشمنان مهم روم، فاناگوریا را تصرف کرد. اما مردم شهر علیه او شوریدند. به روایت آپیان، این شورش خشونت‌آمیز را کاستور رهبری می‌کرد؛ فردی که خواجه مهرداد با او بدرفتاری کرده بود. شورشیان با حمایت رومیان نیروهای مهرداد را شکست دادند، ساختمانی بزرگ را به آتش کشیدند و از جمله هیپسیکراتیا، همسر یا معشوقه پادشاه، را کشتند. در پی این تحولات، پومپه به فاناگوریا استقلال بخشید.
با گذشت زمان، فعالیت‌های زمین‌لرزه‌ای و فوران‌های آتشفشانی به بخش‌هایی از شهر آسیب رساندند و مناطق کم‌ارتفاع آن به زیر آب دریای سیاه رفتند. در قرن نوزدهم، کاوش‌های باستان‌شناختی در بخش خشکی شهر به کشف خانه‌ها، ارگ و گورستان انجامید. نخستین بررسی‌های زیرآبی در دهه ۱۹۵۰ نیز وجود بقایای شهر در زیر سطح دریا را تأیید کردند.
در دهه ۲۰۰۰، باستان‌شناسان سنگ‌قبری مرمری را یافتند که روی آن نوشته شده بود: «هیپسیکراتس، همسر مهرداد ششم». این کشف اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا شواهدی مادی در تأیید گزارش‌های آپیان و پلوتارک درباره شورش فاناگوریا و سرنوشت وابستگان پادشاه فراهم می‌کرد. فاناگوریا به این ترتیب، علاوه بر بقایای معماری و آثار تجاری، اطلاعات مهمی درباره کشمکش‌های سیاسی جهان باستان در اختیار تاریخ‌پژوهان گذاشته است.
