عکس| ارتش آمریکا فناوری تغییر هدف راکت در میانه پرواز را با سامانه HIMARS آزمایش کرد
این آزمایش در میدان موشکی White Sands در ایالت نیومکزیکو انجام شد. لاکهید مارتین با همکاری ارتش آمریکا، یک سامانه ارتباطی و هدایت را با ساختار فعلی راکت یکپارچه کرد. این رویکرد می‌تواند به ارتش آمریکا کمک کند بدون نیاز به بازطراحی اساسی تسلیحات، قابلیت‌های حملات دقیق خود را ارتقا دهد.
شرکت لاکهید مارتین روش جدیدی را برای تغییر مسیر موشک پس از شلیک آزمایش کرده است؛ قابلیتی که می‌تواند کنترل بیشتری بر حملات دقیق در اختیار واحدهای ارتش آمریکا قرار دهد. این آزمایش نشان داد که یک راکت موجود از سامانه GMLRS می‌تواند در میانه پرواز هدف خود را تغییر دهد و یک هدف متحرک را منهدم کند.
این آزمایش در میدان موشکی White Sands در ایالت نیومکزیکو انجام شد. لاکهید مارتین با همکاری ارتش آمریکا، یک سامانه ارتباطی و هدایت را با ساختار فعلی راکت یکپارچه کرد. این رویکرد می‌تواند به ارتش آمریکا کمک کند بدون نیاز به بازطراحی اساسی تسلیحات، قابلیت‌های حملات دقیق خود را ارتقا دهد.
تغییر هدف راکت‌ها در میانه پرواز
آزمایش با شلیک یک راکت هدایت‌شونده GMLRS از سامانه توپخانه راکتی متحرک HIMARS آغاز شد. پس از پرتاب، تیم آزمایش با استفاده از سامانه ارتباط داده Strigo و سامانه هدایت از راه دور رهگیر RIG-360 شرکت لاکهید مارتین، اطلاعات جدید هدف‌گیری را به راکت ارسال کرد.
راکت سپس هدف تعیین‌شده خود را تغییر داد و با موفقیت به یک هدف متحرک اصابت کرد. این نتیجه نشان داد که ارتباط میان یک سلاح و سامانه‌های هدف‌گیری خارجی می‌تواند حتی پس از خروج راکت از پرتابگر نیز بر روند درگیری تأثیر بگذارد.
مأموریت‌های متعارف توپخانه راکتی تا حد زیادی به اطلاعات هدف‌گیری تعیین‌شده پیش از شلیک وابسته هستند. امکان به‌روزرسانی این اطلاعات در طول پرواز، انعطاف‌پذیری بیشتری ایجاد می‌کند؛ به‌ویژه زمانی که هدف جابه‌جا می‌شود یا شرایط میدان نبرد تغییر می‌کند.
لاکهید مارتین هزینه فعالیت‌های مربوط به یکپارچه‌سازی این سامانه‌ها را از منابع داخلی خود تأمین کرده است. تمرکز این آزمایش بر اتصال فناوری‌های موجود به یکدیگر بود، نه توسعه یک راکت کاملاً جدید. این تفاوت می‌تواند استفاده از فناوری جدید را برای تسلیحاتی که هم‌اکنون در زرادخانه ارتش آمریکا وجود دارند، امکان‌پذیرتر کند.
ایجاد زنجیره هدف‌گیری یکپارچه
این آزمایش همچنین نشان‌دهنده تغییر گسترده‌تری در شیوه هماهنگی حملات دقیق ارتش آمریکاست. هدف‌گیری شبکه‌محور امکان انتقال اطلاعات از حسگرها و سایر تجهیزات موجود در میدان نبرد به سامانه‌های تسلیحاتی را فراهم می‌کند و می‌تواند به فرماندهان کمک کند سریع‌تر به تهدیدهای درحال‌تغییر واکنش نشان دهند.
هدف متحرک در مقایسه با یک نقطه ثابت، چالش متفاوتی ایجاد می‌کند. موقعیت چنین هدفی ممکن است در فاصله زمانی میان شلیک و اصابت تغییر کند؛ بنابراین دریافت اطلاعات به‌روز در جریان درگیری اهمیت زیادی دارد.
به‌روزرسانی اطلاعات هدف‌گیری در میانه پرواز می‌تواند گزینه دیگری در اختیار فرماندهان قرار دهد تا زمانی که طرح اولیه شلیک دیگر با شرایط میدان نبرد مطابقت ندارد، تصمیم خود را تغییر دهند.
البته این قابلیت نیاز به اطلاعات دقیق هدف‌گیری یا ارتباطات قابل‌اعتماد را از بین نمی‌برد. ارزش عملیاتی آن به میزان کارایی تبادل اطلاعات میان سامانه‌ها در شرایط واقعی بستگی خواهد داشت.
بااین‌حال، موفقیت این آزمایش نشان می‌دهد که توپخانه راکتی موجود می‌تواند از روش‌های پویاتر هدف‌گیری پشتیبانی کند.
رندی کرایتس، معاون برنامه‌های پیشرفته لاکهید مارتین، اعلام کرد که این یکپارچه‌سازی، فناوری‌های تثبیت‌شده شرکت را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد تا انعطاف‌پذیری بیشتری در اختیار نیروهای نظامی بگذارد.
او همچنین بر اهمیت ترکیب سامانه‌های آزمایش‌شده و قابل‌اعتماد تأکید کرد تا فرماندهان بتوانند به شرایط پیچیده میدان نبرد واکنش مناسب‌تری نشان دهند.
موشک‌های آینده نیز می‌توانند از این فناوری بهره ببرند
بسته فناوری آزمایش‌شده می‌تواند کاربردهایی فراتر از راکت استاندارد GMLRS داشته باشد. لاکهید مارتین سامانه Extended Range GMLRS و موشک Precision Strike Missile یا PrSM را از گزینه‌های احتمالی برای استفاده از این فناوری معرفی کرده است.
سامانه Extended Range GMLRS برای هدف قرار دادن اهدافی در فاصله بیشتر از برد راکت استاندارد طراحی شده است. موشک PrSM نیز یک موشک سطح‌به‌سطح نسل جدید است که برای استفاده در پرتابگرهای HIMARS و M270 ارتش آمریکا توسعه یافته است.
به‌کارگیری قابلیت‌های شبکه‌محور مشابه در این تسلیحات می‌تواند گزینه‌های بیشتری برای اجرای حملات دقیق در اختیار ارتش قرار دهد.
بااین‌حال، این آزمایش به معنای آن نیست که تمام تسلیحات سازگار با این فناوری از هم‌اکنون می‌توانند اطلاعات هدف‌گیری جدید را در میانه پرواز دریافت کنند. استفاده عملیاتی از این قابلیت در هر سامانه نیازمند یکپارچه‌سازی مناسب و انجام آزمایش‌های اختصاصی خواهد بود.
چالش مهندسی اصلی، اتصال تسلیحات به یک شبکه گسترده‌تر هدف‌گیری بدون نیاز به جایگزینی طراحی پایه آن‌هاست. اگر آزمایش‌های بعدی کارایی این رویکرد را تأیید کنند، ارتش آمریکا می‌تواند انعطاف‌پذیری بیشتری از پرتابگرها و مهمات موجود خود به دست آورد و هم‌زمان سامانه‌های حملات دقیق آینده را برای مقابله با تهدیدهای متحرک و پیچیده‌تر میدان نبرد آماده کند.
منبع: روزیاتو
