اشیاء داخل یک «کمد باستانی» بعد از 2 هزار سال از زیر خاک بیرون آمدند
باستان‌شناسان در شهر باستانی پمپئی، کمدی را کشف کرده‌اند که پس از مدفون‌شدن شهر بر اثر فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی، دیگر هرگز باز نشده بود. داده‌های حاصل از کاوش به پژوهشگران امکان داد شکل این وسیله و محتویات آن را بازسازی کنند. این کمد در خانه‌ای موسوم به خانه کورنلیوس ماکسیموس قرار داشت که در خیابان ویا دل‌آبوندانتسا، یکی از پرترددترین خیابان‌های شهر باستانی، واقع شده بود.
فرادید| اشیای داخل این کمد تصویری از زندگی روزمره زنی در پمپئی باستان به دست می‌دهند. وسایل آراستگی او شامل موچین و هاونی کوچک برای مخلوط کردن مواد آرایشی بود. یک شیشه عطر و ظرفی برای سوزاندن بخور نیز در میان اشیا پیدا شد.
به گزارش فرادید؛ در کنار این وسایل، چراغی برنزی و وزنه‌هایی از جنس سرب وجود داشت که می‌توانند نشانه‌ای از فعالیت تجاری باشند. وزنه‌ها داخل جعبه‌ای چوبی نگهداری می‌شدند که تقریباً از بین رفته است. قفسه‌های کمد همچنین ظروف و وسایل آشپزخانه‌ای از جنس برنز، شیشه و سفال را در خود جای داده بودند. در میان آن‌ها، فنجان کوچکی با تزئیناتی شبیه فلس‌های مخروط کاج دیده می‌شد که احتمالاً ارزشی فراتر از یک ظرف معمولی آشپزخانه داشت.
محل قرار گرفتن کمد در خانه باستانی
شخصی‌ترین یافته، گردنبندی متشکل از دست‌کم ۲۴ آویز کوچک بود که از خمیر شیشه‌ای لعاب‌دار، استخوان، شیشه و بلور سنگی ساخته شده بودند. هر آویز سوراخی برای آویختن داشت. نقش‌های آن‌ها شامل خدایانی مانند بِس و مرکوری، پاها، دست‌ها، مخروط‌های کاج و خوشه‌های انگور بود.
پژوهشگران در گذشته اشیایی از این نوع را ابزارهایی جادویی می‌دانستند که برای اجرای طلسم‌ها و تهیه معجون‌ها استفاده می‌شدند؛ اما این آویزها در واقع از نوعی وسایل شناخته‌شده در فرهنگ روم باستان به نام کرپوندیا بودند؛ واژه‌ای لاتین به معنای جغجغه یا آویزهای صدادار.
طلسم‌های کودکی که تا بزرگسالی حفظ می‌شدند
برخی از مهره‌های گردنبند طلسم
والدین در روم باستان این آویزها را به کودکان می‌آویختند تا آن‌ها را از آسیب دور نگه دارند. صدای برخورد آویزها با یکدیگر نیز به والدین کمک می‌کرد محل کودک را تشخیص دهند.
بسیاری از بزرگسالان این یادگارهای کودکی را تا پایان عمر نگه می‌داشتند و آن‌ها را در جعبه‌ها یا کیسه‌های پارچه‌ای قرار می‌دادند. در این مورد نیز گردنبند داخل کیسه‌ای پارچه‌ای در کمد گذاشته شده بود.
جامعه روم باستان تحرک اجتماعی و جغرافیایی زیادی داشت. بردگان، بازرگانان و افراد دیگر ممکن بود در فاصله‌ای دور از والدین و محل رشد خود زندگی کنند. در چنین شرایطی، آویزی که از دوران کودکی باقی مانده بود، می‌توانست یکی از معدود یادگارهای شخص از خانه و خانواده‌اش باشد.
۳۸ سکه که هرگز برداشته نشدند
سکه‌هایی که در کمد قرار داشتند
در کمد، یافته مهم دیگری نیز وجود داشت: مجموعه‌ای شامل ۳۸ سکه برنزی که در سبد کوچکی بافته‌شده از الیاف گیاهی قرار گرفته بودند. این نوع سبد در روم باستان سیستلا نامیده می‌شد. پژوهشگران هنگام کاوش، بقایای گیاهی به‌کاررفته در ساخت سبد را نیز بررسی کردند.
باقی‌ماندن سکه‌ها و یادگارهای شخصی نشان می‌دهد صاحب یا صاحبان کمد فرصت نکرده بودند اموال ارزشمند خود را، چه از نظر مالی و چه از نظر عاطفی، با خود ببرند.
اگر آن‌ها هنگام فوران آتشفشان در شهر بوده‌اند، احتمالاً برای نجات جان خود گریخته‌اند. برخی از بازماندگان در سال‌های بعد به پمپئی بازگشتند تا اموال مدفون‌شده خود را بیرون بیاورند؛ یافته‌های باستان‌شناختی جدید نیز این موضوع را تأیید می‌کنند. بااین‌حال، هیچ‌کس برای برداشتن این کمد بازنگشت. احتمال دیگر این است که صاحبان آن در فاجعه جان باخته باشند.
یک چراغ روغنی برنزی
تاسیتوس، تاریخ‌نگار رومی، نوشته است که اموال قربانیانی که وارثی نداشتند، قرار بود برای بازسازی پمپئی به کار گرفته شود؛ طرحی که هرگز به اجرا درنیامد.
گابریل زوختریگل، مدیر مجموعه باستان‌شناسی پمپئی، می‌گوید این کشف به پژوهشگران اجازه می‌دهد از طریق عادت‌ها، فعالیت‌های روزمره و یادگارهای شخصی، بخشی از زندگی یک انسان را بازسازی کنند؛ هرچند هویت این زن همچنان ناشناخته باقی مانده است.
