آمریکا از استقرار ۵۰۰ بال وفادار FQ-42 Vengeance و FQ-44 Fury تا ۲۰۳۲ خبر داد

نیروی هوایی آمریکا قصد دارد تا سال ۲۰۳۲ دست‌کم ۵۰۰ فروند هواپیمای رزمی مشارکتی یا Collaborative Combat Aircraft (CCA) را وارد خدمت کند؛ هدفی که نشان‌دهنده افزایش چشمگیر برنامه‌های این نیرو برای استفاده از هواپیماهای نیمه‌خودمختاری است که در کنار خلبانان انسانی وارد نبرد می‌شوند.

تروی مینک، وزیر نیروی هوایی آمریکا، این هدف‌گذاری را در ۱۴ سپتامبر اعلام کرد و هم‌زمان نام رسمی نخستین دو CCA این نیرو را نیز معرفی کرد: FQ-42 Vengeance ساخت جنرال اتمیکس و FQ-44 Fury ساخت Anduril. این هواپیماها برای فعالیت در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار مانند F-35 و F-47 طراحی شده‌اند و می‌توانند بدون نیاز به اختصاص یک خلبان دیگر برای هر هواپیما، حسگرها، تسلیحات و قابلیت‌های بیشتری را در اختیار یگان پروازی قرار دهند.

نیروی هوایی آمریکا صدها بال‌یار رباتیک می‌خواهد

هدف جدید افزایش قابل‌توجهی نسبت به برنامه‌های قبلی نیروی هوایی آمریکا محسوب می‌شود. این نیرو در ماه ژوئن اعلام کرده بود که قصد دارد تا پایان این دهه بیش از ۱۵۰ فروند CCA مجهز به قابلیت رزمی را خریداری کند؛ برنامه‌ای که پس از اعطای قراردادهای تولید به جنرال اتمیکس و Anduril اعلام شد.

اکنون نیروی هوایی آمریکا می‌خواهد تا سال ۲۰۳۲ دست‌کم ۵۰۰ فروند از این هواپیماها را عملیاتی کند. نیروی هوایی آمریکا به‌صورت جداگانه هدف کلی خود را حدود ۱,۰۰۰ فروند CCA مجهز به قابلیت رزمی اعلام کرده است؛ برنامه‌ای که بر رقابت مستمر میان شرکت‌ها و توسعه نسل‌های متوالی این هواپیماها استوار خواهد بود.

FQ-42 و FQ-44 نخستین هواپیماهای Increment 1 این برنامه هستند. هدف از ساخت آن‌ها جایگزینی جنگنده‌های متعارف نیست، بلکه افزایش توانایی هواپیمای سرنشین‌دار از طریق توزیع حسگرها، تسلیحات و سایر وظایف میان تعداد بیشتری از هواپیماهاست.

در این رویکرد، قرار نیست هر هواپیما در تمام طول مأموریت از راه دور توسط یک اپراتور انسانی هدایت شود. مفهوم CCA بر سامانه‌های نیمه‌خودمختاری متکی است که می‌توانند وظایفی مانند ناوبری و سایر عملیات را در محدوده‌ای که اپراتورهای انسانی تعیین کرده‌اند، انجام دهند.

بر اساس گزارش Army Recognition، نیروی هوایی آمریکا این هواپیماها را از مرحله آزمایش‌های پایه پروازی فراتر برده است. در ماه ژوئیه، یک فروند YFQ-44A در جریان یک آزمایش شلیک واقعی، یک موشک هوا‌به‌هوای AIM-120 را به سمت یک هدف دیجیتال شلیک کرد. نیروی هوایی تأکید کرده است که کنترل استفاده از تسلیحات همچنان در اختیار انسان‌ها قرار دارد و CCAها به‌صورت مستقل درباره شلیک تصمیم‌گیری نخواهند کرد.

این هواپیماها همچنین در شرایط عملیاتی واقع‌گرایانه‌تری مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. در جریان یک رزمایش Agile Combat Employment در پایگاه نیروی هوایی کریچ در نوادا، نیروی هوایی چندین سورتی پروازی CCA را اجرا کرد، هواپیماهای بدون سرنشین را با سامانه‌های سرنشین‌دار همراه نموده و عملیات از یک موقعیت پراکنده را مورد ارزیابی قرار داد.

نرم‌افزار به اندازه خود هواپیما اهمیت دارد

نیروی هوایی آمریکا همچنین در حال جدا کردن نرم‌افزار خودمختاری مأموریت CCA از خود هواپیماهاست. معماری دولتی Autonomy Government Reference Architecture قرار است امکان استفاده از نرم‌افزارهای شرکت‌های مختلف را روی پلتفرم‌های سازگار فراهم کند.

شش شرکت شامل Anduril، جنرال اتمیکس، لاکهید مارتین، نورثروپ گرومن، RTX Collins Aerospace و Shield AI در رقابت برای توسعه نرم‌افزار خودمختاری مأموریت این برنامه حضور دارند. هدف از این رویکرد، حفظ رقابت میان شرکت‌ها و فراهم کردن امکان ارتقای قابلیت‌های خودمختار بدون نیاز به طراحی مجدد هواپیماهاست.

بااین‌حال، ابعاد هدف جدید چالش بزرگی در زمینه تولید و عملیات ایجاد می‌کند. نیروی هوایی آمریکا باید صدها هواپیما تولید کند و هم‌زمان زیرساخت‌های لازم برای نگهداری، تسلیحات، ارتباطات و فرماندهی و کنترل آن‌ها را نیز توسعه دهد.

برای جنرال اتمیکس و Anduril، این گذار از هم‌اکنون آغاز شده است. FQ-42 Vengeance و FQ-44 Fury از مرحله نمونه‌های اولیه عبور کرده و وارد مرحله تولید شده‌اند، درحالی‌که نیروی هوایی آمریکا همچنان در حال آزمایش نحوه همکاری انسان‌ها و هواپیماهای خودمختار است.

اگر نیروی هوایی آمریکا بتواند تا سال ۲۰۳۲ به هدف ۵۰۰ فروند برسد، CCAها دیگر صرفاً یک قابلیت آزمایشی در ساختار قدرت هوایی آمریکا نخواهند بود. آن‌ها به لایه‌ای قابل‌توجه از نیروی جنگنده آمریکا تبدیل خواهند شد؛ لایه‌ای که برای وارد کردن تعداد بیشتری هواپیما، حسگر و سلاح به فضای هوایی مورد مناقشه طراحی شده است، بدون اینکه به افزایش متناسب تعداد خلبانان نیاز باشد.

منبع: روزیاتو