دایناسور زرهپوش چگونه 100 میلیون سال قبل به ژاپن رسید؟
فسیلهایی که بیش از ۳۰ سال پیش در ژاپن کشف شده بودند، اکنون به عنوان گونهای جدید از دایناسورهای زرهپوش شناسایی شدهاند؛ پژوهشگران احتمال میدهند اجداد این جانور حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش از آمریکای شمالی و از طریق یک پل خشکی وارد آسیا شده باشند.
فرادید| فسیلهای کمیابی که بیش از سه دهه پیش در ژاپن پیدا شده بودند، اکنون به یک گونه جدید از دایناسورهای زرهپوش نسبت داده شدهاند. این جانور از گروه نودوسوریدها بوده و تنها سومین گونه شناختهشده از این گروه است که تاکنون در آسیا کشف شده است.
به گزارش فرادید؛ پژوهشگران میگویند کمبود فسیلهای نودوسوریدها در آسیا، در کنار شباهتهای کالبدشناختی گونه جدید با نودوسوریدهای آمریکای شمالی، میتواند نشانهای از یک رویداد مهاجرتی باستانی باشد. بر اساس این فرضیه، اجداد این دایناسور ابتدا در آمریکای شمالی زندگی میکردند و سپس در دوره کرتاسه به سمت آسیا حرکت کردند.
مسیر احتمالی این مهاجرت پل خشکی برینگ بوده است؛ پهنهای از خشکی که در گذشته میان سرزمینهای امروزی آلاسکا و روسیه قرار داشت و در دورههایی امکان جابهجایی جانوران میان آمریکای شمالی و آسیا را فراهم میکرد.
نودوسوریدها دایناسورهایی گیاهخوار و چهارپا بودند که بدنشان با پوششی از صفحات و استخوانهای زرهی محافظت میشد. آنها از خویشاوندان آنکیلوسورها بودند، اما برخلاف برخی اعضای آن گروه، دم گرزمانند و چماقیشکل برای دفاع نداشتند.
یکی از فسیلهایی که 30 سال قبل در ژاپن پیدا شدند
اهمیت کشف گونه جدید فقط به شناسایی یک دایناسور ناشناخته محدود نمیشود. این فسیل میتواند اطلاعات تازهای درباره پراکندگی جغرافیایی نودوسوریدها و مسیرهای مهاجرت آنها در دوره کرتاسه در اختیار دانشمندان قرار دهد. حضور تنها سه گونه از این گروه در آسیا نشان میدهد که فسیلهای آنها در این قاره بسیار کمیاب است.
پژوهشگران با مقایسه ویژگیهای استخوانی فسیل ژاپنی با نمونههای شناختهشده در نقاط دیگر، شباهتهایی را شناسایی کردهاند که از ارتباط احتمالی این جانور با نودوسوریدهای آمریکای شمالی حمایت میکند.
با این حال، فرضیه مهاجرت از آمریکای شمالی از طریق پل خشکی برینگ همچنان یک بازسازی علمی از تاریخ پراکندگی این گروه است و شواهد فسیلی بیشتری برای روشن شدن مسیر دقیق این مهاجرت مورد نیاز است.
این فسیلها بیش از ۳۰ سال پیش کشف شده بودند، اما بررسیهای جدید نشان داد که بقایای آنها متعلق به گونهای است که پیش از این در علم شناخته نشده بود.
این کشف بار دیگر نشان میدهد که فسیلهایی که سالها در مجموعههای علمی نگهداری میشوند، با استفاده از روشهای جدید مقایسه و طبقهبندی میتوانند اطلاعات تازهای درباره تکامل و جابهجایی جانوران در گذشته زمین آشکار کنند.
