معماری متفاوت یک «زمین بازی» در مینودشت
در میان باغی وسیع از درختان زیتون در شهر مینودشت، پروژهای متفاوت و خلاقانه شکل گرفته است که مرز میان معماری، طبیعت و بازی را از میان برداشته است.
فرادید| این زمین بازی همچون مسیری پیچدرپیچ در میان درختان زیتون امتداد یافته و از شبکهای از سکوها، پلها، پلهها و عناصر بازی تشکیل شده است. کف زردرنگ و درخشان آن در میان رنگ نقرهای و سبز درختان جلوهای چشمگیر ایجاد کرده، در حالی که سازههای فولادی قرمزرنگ مسیرهای منحنی را در سراسر باغ ترسیم میکنند. مسیرها گاهی از میان تنه درختان عبور میکنند، گاهی تا میان شاخوبرگها بالا میروند و سپس دوباره به سطح زمین نزدیک میشوند؛ بهگونهای که بازدیدکنندگان در تمام طول مسیر حضور باغ را احساس میکنند.
به گزارش فرادید؛ نکته جالب این پروژه آن است که طراحی آن بر پایه یک شبکه فلزی موجود انجام شده؛ سازهای که پیشتر برای آموزش و فعالیتهای باغداری مورد استفاده قرار میگرفت. موقعیت ثابت درختان، نیازهای مزرعه و هندسه این شبکه فلزی، همگی در شکلگیری طرح نهایی نقش داشتهاند و به پروژه ریتم و هویتی خاص بخشیدهاند.
سکوهای دایرهای در ارتفاعهای مختلف قرار گرفتهاند؛ برخی از آنها از سازه فلزی آویزان شدهاند و برخی دیگر بر پایههایی مستقل استوار هستند. این سکوها در کنار هم مسیری پیوسته ایجاد میکنند که در میان درختان پیچ میخورد و به سمت ساختمان اصلی مجموعه ادامه مییابد. در نتیجه، این فضا هم بهعنوان زمین بازی، هم سکوی تماشا و هم مسیر پیادهروی عمل میکند.
کفپوش سوراخدار این پروژه با همکاری صنعتگران محلی و تولیدکنندگان منطقه ساخته شده است. طراحی باز این سطح باعث میشود نور، هوا و سایه از میان آن عبور کنند و ارتباط بصری میان سکوها، تاج درختان و زمین حفظ شود. این ویژگی سبب شده سازه به جای تسلط بر محیط، بخشی از باغ به نظر برسد.
در طول مسیر نیز امکانات متنوعی برای بازی تعبیه شده است؛ از سرسره و تاب گرفته تا ترامپولین و سطوح چرخان. کودکان میتوانند میان سکوهای دایرهای، راهروهای معلق، نردههای توری و پلههای مارپیچ حرکت کنند و هر بخش تجربهای متفاوت از بازی و کشف محیط اطراف را در اختیار آنها قرار میدهد.
برای ساخت این مجموعه از پروفیلهای فلزی موجود در منطقه استفاده شده که با روشهای خمکاری و نورد به شکلهای منحنی درآمدهاند. همین موضوع باعث شده سازه سبک، مدولار و در عین حال مقاوم باشد. رنگ قرمز سازههای فلزی و کف زردرنگ مسیرها نیز به گونهای انتخاب شدهاند که زمین بازی از میان درختان بهراحتی قابل تشخیص باشد.
از نمای پایین، این پروژه حالتی شبیه یک زیرساخت شهری پیدا میکند؛ جایی که ستونها، تیرها و سکوهای مرتفع فضاهای سایهدار متعددی ایجاد کردهاند. در این بخشها نیز صندلیهای آویز و فضاهای جمعی قرار گرفته تا فعالیت و تعامل اجتماعی تنها به سطوح مرتفع محدود نشود.
این پروژه در نهایت نقش مزرعه را فراتر از یک فضای کشاورزی گسترش داده و آن را به مکانی برای اقامت، تفریح و تعامل اجتماعی تبدیل کرده است.
