احیای بحران کهنه فالکلند در مستطیل سبز؛ جزایر فالکلند کجاست و چرا بار دیگر باعث مناقشه میان لندن و بوینسآیرس شد؟
پیروزی دراماتیک ۲ بر ۱ تیم ملی فوتبال آرژانتین مقابل انگلیس در مرحله نیمهنهایی جام جهانی، بلافاصله به یک جنجال دیپلماتیک بزرگ میان بوینس آیرس و لندن تبدیل شد.
در شرایطی که بازیکنان آرژانتین پس از سوت پایان بازی در آتلانتا، بنر جنجالی «مالویناس متعلق به آرژانتین است» (Las Malvinas son Argentinas) را در ورزشگاه به اهتزاز درآوردند، خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین، با حمایت تمامقد از این اقدام اعلام کرد که بازیکنانش با کمال میل هرگونه جریمه احتمالی از سوی فیفا را پرداخت خواهند کرد.
در مقابل، سخنگوی دفتر نخستوزیری بریتانیا کییر استارمر فوراً واکنش نشان داد و با تاکید بر حق تعیین سرنوشت ساکنان جزیره تصریح کرد که «فالکلند قطعا متعلق به ماست و تعهد لندن به فالکلند تزلزلناپذیر نخواهد ماند».
این رویارویی جدید، بار دیگر یکی از کهنهترین مناقشات سرزمینی دنیا بر سر حاکمیت بر جزایر فالکلند را به صدر اخبار جهان بازگرداند.
جزایر فالکلند کجاست؟ جغرافیای یک مناقشه دویست ساله
جزایر فالکلند (که آرژانتینیها آن را با نام «مالویناس» میشناسند) مجمعالجزایری کمجمعیت متشکل از دو جزیره اصلی و صدها جزیره کوچکتر است که در حدود ۴۸۰ کیلومتری (۳۰۰ مایلی) سواحل شرقی آمریکای جنوبی واقع شده است.
ریشه اختلاف: آرژانتین مدعی است حاکمیت این جزایر را از امپراتوری اسپانیا به ارث برده است. در مقابل، بریتانیا از سال ۱۸۳۳ کنترل اداری این جزایر را در دست دارد و اصرار دارد که حضور طولانیمدت بریتانیا، حق حاکمیت لندن را تثبیت میکند.
جنگ ۱۹۸۲ فالکلند: در آوریل ۱۹۸۲، ارتش آرژانتین برای تصرف جزایر دست به حمله نظامی زد. در پی این اقدام، مارگارت تاچر، نخستوزیر وقت بریتانیا، ناوگان جنگی بزرگی را اعزام کرد. جنگی ۷۴ روزه شکل گرفت که به مرگ بیش از ۹۰۰ نفر (که اکثریت آنها سربازان آرژانتینی بودند) و شکست تحقیرآمیز حکومت نظامیان در آرژانتین منجر شد.
همهپرسی ۲۰۱۳: در همهپرسی سال ۲۰۱۳، نزدیک به ۹۹.۸ درصد از جمعیت کوچک ۳۶۰۰ نفری این جزایر رای به باقیماندن تحت پرچم بریتانیا دادند. لندن حق تعیین سرنوشت را متعلق به ساکنان جزیره میداند، اما بوینس آیرس مدعی است این جمعیت به طور غیرقانونی به این منطقه کوچانده شدهاند.
فوتبال و انتقام به سبک دیگو مارادونا
جنگ فالکلند از همان ابتدا با فوتبال گره خورد. در جام جهانی ۱۹۸۶، تنها چهار سال پس از پایان جنگ، دیگو مارادونا با گل تاریخی «دست خدا» و گل انفرادی قرن، انگلیس را مغلوب کرد و آرژانتین را به قهرمانی رساند. مارادونا بعدها در اتوبیوگرافی خود نوشت: «هرچند پیش از بازی میگفتیم فوتبال ربطی به جنگ مالویناس ندارد، اما میدانستیم بچههای آرژانتینی زیادی آنجا مثل گنجشک پرپر شدند؛ آن بازی برای ما یک انتقام بود.»
حالا، بیش از چهل سال بعد، بازیکنان آرژانتین و مقاماتی چون ویکتوریا ویلاروئل (معاون رئیسجمهور آرژانتین که خود دختر یکی از مجروحان جنگ فالکلند است)، همچنان فوتبال را ابزاری برای فریاد این مطالبه ملی میدانند. ویلاروئل در پستی نوشت: «ما فالکلند را در خون و قلب خود حمل میکنیم؛ با بریتانیاییها بازی همیشه چیزی فراتر از فوتبال است.»
متغیر جدیدی به نام دونالد ترامپ و بنبست دیپلماتیک بریتانیا
به گزارش الجزیره، تنشهای اخیر تنها یک تخلیه هیجانی ورزشی نیست، بلکه با چراغ سبزهای واشنگتن پیوند خورده است. پس از آنکه دونالد ترامپ از موضع کییر استارمر در عدم حمایت کامل از جنگ آمریکا علیه ایران انتقاد کرد، پنتاگون گزینههایی را برای بازنگری در موضع حمایتی خود از بریتانیا بر سر حاکمیت فالکلند مطرح کرد. بلافاصله پس از این تغییر جهت، خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین اعلام کرد کشورش گامهای بیسابقهای را برای بازپسگیری فالکلند برداشته است.
از سوی دیگر، سایمون جنکینز در گاردین با اشاره به توافق اخیر بریتانیا و اسپانیا برای تخریب مرز جبلالطارق، سیاست لندن در قبال فالکلند را نقد میکند: «پیش از جنگ ۱۹۸۲، دولتهای بریتانیا عملاً در حال مذاکره برای واگذاری حاکمیت این جزایر به آرژانتین در قالب یک توافق اجاره طولانیمدت (Leaseback) بودند. امروز نیز احمقانه است که بریتانیا سالانه بیش از ۶۰ میلیون پوند از پول مالیاتدهندگان را خرج حفظ یک دژ نظامی منزوی در آن سوی دنیا کند. این مستعمرات دیر یا زود باید با قاره خود به صلح و ادغام برسند.»
منبع: خبرآنلاین
