حمله بی‌صدا به بمب‌افکن «بی ۲۱»؛ واقعیت ماجرا چیست؟

آیا پیشرفته‌ترین بمب‌افکن رادارگریز آمریکا آن‌قدرها هم بی‌نقص نیست؟ پژوهشگران چینی با تکیه بر یک نرم‌افزار طراحی پیشرفته، ادعایی جنجالی درباره B-21 Raider مطرح کرده‌اند. ادعایی که اگرچه قطعی نیست، اما پرده از رقابت پنهان مهندسی میان واشنگتن و پکن برمی‌دارد.

 بمب‌افکن رادارگریز «B-21 Raider» که از آن به‌عنوان ستون فقرات آینده نیروی هوایی ایالات متحده یاد می‌شود، هنوز به‌طور کامل عملیاتی نشده، و حالا با ادعایی بحث‌برانگیز روبه‌رو شده است. گروهی از پژوهشگران چینی مدعی‌ شده‌اند که با استفاده از یک ابزار طراحی پیشرفته، به «نقاط ضعف بالقوه» در طراحی آیرودینامیکی این بمب‌افکن دست یافته‌اند.

بر اساس گزارش «Interesting Engineering»، این پژوهشگران از یک پلتفرم نرم‌افزاری جدید به نام PADJ-X استفاده می‌کنند که بر پایه «بهینه‌سازی مجاورتی» (Adjoint Optimization) کار می‌کند و می‌تواند صدها پارامتر طراحی را به‌طور هم‌زمان تغییر دهد. آن‌ها این نرم‌افزار را روی یک مدل مفهومی و بازسازی‌شده از شکل ظاهری B-21 اجرا کرده‌اند. مدلی که بر اساس تصاویر عمومی و اطلاعات غیرمحرمانه ساخته شده است.

طبق ادعای این تیم، طراحی فعلی (یا دست‌کم نسخه تخمینی آن) از نظر نسبت برآ به پسا، پایداری طولی و گشتاور پیچشی (Pitching Moment) می‌تواند بهینه‌تر شود. به گفته آن‌ها، با اعمال تغییرات پیشنهادی PADJ-X، امکان کاهش نزدیک به صفر گشتاور پیچشی وجود دارد. تغییری که در تئوری می‌تواند مصرف سوخت را کاهش داده و برد عملیاتی هواپیما را افزایش دهد.

تا چه اندازه می‌توان به این ادعا اعتماد کرد؟

نکته کلیدی این است که هیچ‌کدام از این محاسبات بر اساس داده‌های واقعی و محرمانه B-21 انجام نشده‌اند. طراحی این بمب‌افکن از هندسه بدنه و مواد جاذب رادار گرفته تا سامانه‌های کنترلی همچنان از محرمانه‌ترین اسرار نظامی ایالات متحده است. بنابراین، آنچه مورد بررسی قرار گرفته، نه خود B-21، بلکه یک شبیه‌سازی بیرونی از آن است.

با این حال، انتشار چنین پژوهشی بی‌اهمیت هم نیست. از نگاه تحلیلگران، این مقاله بیش از آنکه «نقص طراحی» را ثابت کند، نشان‌دهنده رقابت فزاینده در حوزه ابزارهای طراحی هوافضای نظامی است. چین به‌طور فزاینده‌ای روی توسعه نرم‌افزارهای بومی طراحی و شبیه‌سازی سرمایه‌گذاری کرده و تلاش دارد نشان دهد می‌تواند حتی پیچیده‌ترین سامانه‌های غربی را از نظر تئوریک به چالش بکشد.

از سوی دیگر، باید در نظر داشت که در هواپیماهای پنهانکار، آیرودینامیک یکی از چندین مصالحه مهندسی است. طراحان ممکن است عمداً بازده آیرودینامیکی را فدای کاهش سطح مقطع راداری، پایداری کنترل‌پذیر یا بقاپذیری در میدان نبرد کنند. چیزی که در یک نرم‌افزار «بهینه نیست»، ممکن است در دنیای واقعی کاملاً آگاهانه انتخاب شده باشد.

منبع: خبرآنلاین