یک عکس استثنایی و وهمانگیز که بعد از 10 سال انتظار گرفته شد
عکس موسوم به «بازدیدکننده شهر ارواح» که توانست از بین ۶۰.۶۳۵ اثر دیگر جایزه سالانه موزه تاریخ طبیعی لندن را کسب کند، توسط داوران به عنوان عکسی «وهمانگیز و در عین حال مسحورکننده» توصیف شد که داستانِ «از دست دادن» و «مقاومت» را روایت میکند.
فرادید| «ویم وَن دِن هیوِر» عکاس، تصویر ثبتشده توسط دوربین تلهای خود را که با حرکت فعال میشود، بررسی میکند. این تصویر استخوانبندی فرسوده و متروک یک ساختمان رهاشده در کولمانسکاپ نامیبیا را نشان میدهد؛ روستایی معدنی که روزگاری پرجنبوجوش بود و حالا به شهر ارواح تبدیل شده است. هیچ انسانی در اطراف دیده نمیشود.
به گزارش فرادید، تله دوباره فعال شد. همان منظره شبانه مهآلود و وهمآلود که در نهایت خالی و متروک است و گویی با طعنه به عکاس آفریقای جنوبی نگاه میکند.
تله برای سومین و آخرین بار فعال میشود. ون دن هیِور با ناباوری به چشمان سیاه یک حیوان که بهندرت توسط انسان دیده میشود، خیره میماند و در آنها تحقق تصویری را میبیند که ده سال پیش در ذهنش شکل داده بود.
صحنهای که هیور 10 سال برای ثبت آن منتظر ماند
از زمان ثبت این عکس که ویم ون دن هیِور را در اکتبر گذشته به دریافت جایزه معتبر «عکاس حیات وحش سال» رساند، میلیونها نفر در سراسر جهان این عکس را دیدهاند؛ عکسی که شکل شبحوار کفتار قهوهای را در کنار ساختمان متروکه به تصویر میکشد.
هیور درباره بازخورد این تصویر گفته: «خیلیها از طریق شبکههای اجتماعی با من تماس گرفتهاند، هزاران نفر … تقریباً صدها هزار نفر. نمیتوانم به همه پاسخ بدهم، اما تجربه بینظیری بود.»
«بازدیدکننده شهر ارواح» که توانست از بین ۶۰.۶۳۵ اثر دیگر جایزه سالانه موزه تاریخ طبیعی لندن را کسب کند، توسط داوران عکسی «وهمانگیز و در عین حال مسحورکننده» توصیف شد که داستانِ «از دست دادن» و «مقاومت» را روایت میکند.
ون دن هیور که همچنین در بخش حیات وحش شهری برنده شد، جایزه «عکاس حیات وحش سال» خود را دریافت میکند
صحنه رؤیایی
ون دن هیور که علاقه پدرش به عکاسی از حیات وحش را به ارث برده و تورهای جهانی عکاسی از حیات وحش و طبیعت را اداره میکند، ایده عکس برنده جایزه خود را ده سال پیش، در نخستین بازدیدش از کولمانسکاپ، شکل داد.
پس از کشف ذخایر گسترده الماس در سال ۱۹۰۸، اینجا به شهری پرجنبوجوش با قصابی، نانوایی و اداره پست تبدیل شد. اما تا اواخر دهه ۱۹۵۰، با اتمام ذخایر معدنی مجاور، ساختمانهای آن نه توسط جویندگان ثروت بلکه توسط تپههای شنی و گاه و بیگاه گونهای از حیوانات لاشهخوار اشغال شد.
کویر کولمانسکاپ را تسخیر کرده است
کفتار قهوهای که توسط اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در دسته نزدیک به تهدید قرار گرفته، جمعیتی نزدیک به ۴۰۰۰ تا ۱۰.۰۰۰ در حیات وحش دارد و شماری از آنها از آن زمان در کولمانسکاپ زندگی میکنند.
به عقیدهی ناتالی کوپر، زیستشناس موزه تاریخ طبیعی، ماهیت دورافتاده این شهر و وعده پناهگاهی در برابر باد که توسط سازههای متروک آن فراهم میشود، آن را مکانی «ایدهآل» برای ایجاد لانه کرده است.
موتور خلاقیت ون دن هیوِر به محض دیدن ردپاها در شنهای کنار یکی از ساختمانها به کار افتاد. ساختمان در سمت چپ، کفتار در سمت راست: او تصویر رؤیایی خود را در ذهنش تجسم کرد.
«صحنه را در ذهنم ساختم. تمام مدت برنامهریزی کرده بودم. میخواستم آن لحظه خاص درست همانگونه که بود ثبت شود.»
مشکلی که او بهزودی دریافت، ثبت تصویر بود. پس از گذراندن ساعات بیشمار در غروبها و سپیدهدمها بدون نتیجه در کولمانسکاپ با دوربین در دست، ون دن هیوِر پذیرفت که برای ثبت حیوانی که به گفته نگهبانان محلی، تنها هر شش هفته یکبار از این منطقه عبور میکند، نیاز به تغییر استراتژی دارد.
ساختمانهای متروکِ شهر ارواح پناهگاهی از عناصر طبیعی برای حیوانات فراهم میکنند
دوربین تلهای مسیر موفقیت را فراهم کرد اما هیچ تضمینی وجود نداشت. مشکلات مربوط به فاصله کانونی و نورپردازی که با حضور چراغهای امنیتی مجاور پیچیده شده بود، با نیاز به پیشبینیِ دقیق مسیر ورود کفتار به کادر، تشدید شد.
با استفاده از فلاشهایی که توسط دو راهانداز (trigger) رادیویی فعال میشدند و در دو طرف قرار داشتند، حتی چند اینچ اشتباه میتوانست ترکیب تصویر را خراب کند.
«باید در موقعیت درست قرار میگرفت، نه یک متر جلوتر، نه یک متر عقبتر: درست همانجا. این کار زمان زیادی برد، ناامیدی زیادی داشت و اغلب هیچ چیزی برای نشان دادن نبود، فقط به یک تصویر رسیدم که حاصل تلاشم است و واقعاً همان یک تصویر است.»
هنگامی که دوربین تلهای هیوِر زودتر فعال شد، هیچ کفتاری در دید نبود
با این حال، همه این ساعات سخت، بهعلاوه تجهیزات ازدسترفته بر اثر عوامل بیابان، ارزشش را داشت، چون هیوِر در آن شب سرنوشتساز، برای سومین بار تلهاش فعال شد.
«بلافاصله فهمیدم این همان عکسی است که طی ۱۰ سال گذشته به دنبالش بودم. این همان لحظه تحقق آرزویم بود. مه از اقیانوس اطلس وارد شده بود و حالتی وهمآلود به صحنه بخشیده بود. این بخشی از زیبایی تصویر بود.»
تصویر کفتارها بهعنوان حیواناتی حیلهگر و زیرک در انیمیشن کلاسیک دیزنی ۱۹۹۴ به نام «شیرشاه»، به شهرت منفی آنها منجر شد.
«به دلیل این برداشت منفی، هرگز فکر نمیکردم عکسی با کفتار قهوهای یا حتی هر کفتاری انتخاب شود. بنابراین خیلی خوشحال شدم که به نقطهای رسیدم که عکس برنده سال یک کفتار قهوهای بود و مردم ناگهان میبینند آنها چندان هم بد نیستند، حیوانات جالبی هستند. ما باید از آنها محافظت کنیم و مراقبشان باشیم، چون شایسته جایگاه خود هستند.»
ون دن هیوِر که هدف بعدی خود را عکاسی از کفتارهایی که در ساختمانهای کولمانسکاپ پرسه میزنند، قرار داده، امیدوار است که برنده شدن جایزهاش سبب ایجاد درک و احترام جدیدی نسبت به اعضایِ کمتر محبوب قلمروی حیوانات شود.
«گونههای دیگری هم وجود دارند که به همین شکل نادر و خجالتی هستند و گرفتن عکسهای عالی از آنها دشوار است، اما آنها هم شایسته جایگاهی در خور هستند.»
در ادامه لحظات جالب دیگری را که ویم وَن دِن هیوِر ثبت کرده میبینید:
عکاس حیاتوحش آفریقای جنوبی، ویم ون دن هیور، حرفهی خود را بر پایهی حضور در مکان و زمان مناسب ساخته است. نامیبیا نیز صحنهی این حملهی مهیج پلنگ به یک غزال جهنده (springbok) بود.
ون دن هیور عشق خود به دوربین را از پدرش به ارث برده و این علاقه را به پسرش، خوان، نیز منتقل کرده است. از جمله حیوانات مورد علاقهی او برای عکاسی، کریگ، یک فیل آفریقایی بومی پارک ملی آمبوسلی کنیا، بود.
یکی از مکانهای مورد علاقهی ون دن هیور برای عکاسی، جزایر فالکلند است؛ مجمعالجزایری در اقیانوس اطلس جنوبی که محل زندگی گونههای مختلف پنگوئن از جمله راکهاپرها، جنتوها و پنگوئنهای شاه (تصویر) میباشد.
ون دن هیور با نرخ ۲۰ فریم در ثانیه عکاسی کرد تا یکی از عکسهای مورد علاقهی خود در سال را ثبت کند: جگواری که در حال دور کردن کرکسهای سیاه از جسد یک بوفالو است، جسدی که از آن تغذیه میکرد، در پانتانال، بزرگترین تالاب گرمسیری جهان در برزیل.
یک عکاسی دشوار شبانه در برزیل نتیجه داد، وقتی این عکاس آفریقای جنوبی توانست یک خفاش بولداگ بزرگ که به خفاش ماهیگیر نیز معروف است را در حال پرواز ثبت کند.
ون دن هیور با استفاده از فلاش بهطور ماهرانهای، یکی از صحنههای شب مورد علاقهاش را در پارک ملی اتوشا در نامیبیا ثبت کرد. این عکس که «دایرههای زرافه» نام دارد، دو غول گردنبلند تشنه را نشان میدهد که در یک آبگیر، تقارن بینقصی ایجاد میکنند.
برای یافتن پوماها، ون دن هیور پیاده به دل چشمانداز کوهستانی نمادین منطقه پاتاگونیا در شیلی رفت. او گفت: «آنها حیواناتی شگفتانگیز هستند. این یکی از معدود مکانهایی است که میتوان با یک گربهی وحشی چنین تعامل نزدیکی داشت.»
طبق گزارش اداره گردشگری منطقه، حدود ۳۰۰ خرس قطبی بهصورت دائمی در اسوالبارد حضور دارند و قوانین سال ۲۰۲۵ مقرر کرده که اهالی و بازدیدکنندگان باید حداقل ۳۰۰ متر (۹۸۴ فوت) از بزرگترین گوشتخوار زمینی جهان فاصله داشته باشند.
ون دن هیور سرما را تحمل کرد تا چند عکس از یک شکارچی خسته بگیرد. او گفت: «به نظر میرسد سردرد شدیدی دارد و فقط روی پشتش دراز کشیده است.»
در اسوالبارد، مجمعالجزایر نروژی در اقیانوس قطبی شمال، ون دن هیور با استفاده از یک پهپاد، دریایی از گرازهای دریایی را ثبت کرد که در تجمعی متراکم به نام «هاولو» کنار هم جمع شده بودند.
مترجم: زهرا ذوالقدر
