تصاویر| ST-26 ؛ نمایش خلاقیت واحد مهندسی ارتش شوروی

در سال 1932، اعضای آکادمی مهندسی نظامی شوروی با تغییر شاسی تانک دو برجه T-26 مدل 1931 یک تانک پل گذار را توسعه دادند. دو برجک از محل اصلی خود برداشته شدند، برجک اصلی جدید در مرکز بدنه به تجهیزات لازم برای قرار دادن پلی روی زمین مجهز شده بود که امکان عبور از سنگرها و گودال هایی تا عرض 6.50 متر را فراهم می کرد.

تی-26 مدل 1931 با بدنه و دو برجک پرچ شده/ موزه مرکزی جنگ بزرگ میهنی در مسکو، روسیه/سال ثبت تصویر: 2008

این خودرو نظامی با نام ST-26 شناخته شد و در سال 1933 برای تولید انبوه آماده بود. در نهایت، 65 دستگاه از سال 1934 وارد خدمت شدند. بعدها چندین نمونه اولیه متفاوت نیز به عنوان نسخه های مختلف ST-26 ساخته شدند. یکی از آن ها دارای پل کشویی بود و دیگری از سامانه پرتاب پل واژگون شونده استفاده می کرد. با وجود تلاش ها، این نمونه ها بیش از حد پیچیده بودند و تولید انبوه نشدند.

خودرو پل گذار ظرفیت 2 خدمه را داشت. وزن رزمی آن 9500 کیلوگرم بود. زره فولادی بده 15 میلیمتر قطر داشت. در بخش پیشرانه هم یک تپنده بنزینی 90 اسب بخاری قرار گرفت که بیشینه سرعت 28 کیلومتر برساعت و برد حرکتی 140 کیلومتر را با هر بار سوخت گیری در اختیار اوپراتور تانک قرار می داد. این خودرو به یک مسلسل 7.62 میلیمتری نیز مجهز بود.

پل 7.35 متر طول داشت و وزن آن 1100 کیلوگرم بود و برای پشتیبانی از یگان های زرهی مجهز به تانک های T-27 و تانک های سبک T-26 و BT طراحی شده بود و امکان عبور خودروهایی با حداکثر وزن 14 تن را فراهم می کرد.

ST-26 در مانورهای نظامی سال 1933 همراه با دو نسخه دیگر با سامانه های مختلف پل گذار آزمایش شد، اما مشخص شد که سامانه کابلی استفاده شده در این نسخه اصلی به سایر نمونه ها برای میدان نبرد بسیار ساده تر و قابل اعتمادتر است.

این سامانه از یک قاب جلویی، یک قاب عقبی و یک وینچ کابلی تشکیل شده بود. پل با کمک وینچ در حدود 40 ثانیه پایین آورده می شد و خدمه نیز نیازی به ترک خودرو نداشتند. وینچ از داخل تانک و توسط سازوکار دنده عقب موتور کنترل می شد.

منبع: عصر ایران