عکس| وسیله کوچکی که مارلون براندو را به پدرخوانده تبدیل کرد

وقتی مارلون براندو برای بازی در نقش دون ویتو کورلئونه در فیلم «پدرخوانده» (1972) آماده می شد، می خواست رئیس مافیا چهره ای سنگین، افتاده و قدرتمند داشته باشد؛ چهره ای که به گفته خودش یادآور یک سگ بولداگ باشد. نتیجه این تصمیم، یکی از ماندگارترین چهره های تاریخ سینما شد؛ چهره ای که بخش مهمی از آن نه با گریم معمولی، بلکه با یک وسیله کوچک دندانپزشکی ساخته شد.

براندو در نخستین تست بازیگری برای رسیدن به ظاهر مورد نظر، برای بزرگ تر نشان دادن گونه ها و ایجاد حالت افتادگی در صورت، پنبه داخل دهان خود قرار داد. این روش توانست ایده اولیه شخصیت را نشان دهد، اما برای فیلمبرداری اصلی به راهکاری حرفه ای تر نیاز بود.

برای ساخت ظاهر نهایی دون کورلئونه، دیک اسمیت، یکی از مشهورترین طراحان گریم تاریخ سینما، با همکاری هنری دوورک، دندانپزشک نیویورکی، یک پروتز اختصاصی طراحی کردند. این وسیله که به نام «دنتال پلامپر» (Dental Plumper) شناخته می شد، داخل دهان براندو قرار می گرفت و باعث می شد گونه ها و فک او حالتی سنگین و افتاده پیدا کند.

نسخه نخست این پروتز از فوم لاتکس ساخته شده بود، اما نتیجه چندان رضایت بخش نبود و صورت براندو بیش از حد نرم و غیرطبیعی به نظر می رسید. به همین دلیل نسخه جدیدی با ساختاری مقاوم تر از ترکیب فلز و رزین ساخته شد که همان ظاهر معروف فک و گونه های افتاده دون کورلئونه را ایجاد کرد.

این وسیله تنها ظاهر براندو را تغییر نداد، بلکه روی شیوه صحبت کردن او نیز تاثیر گذاشت. محدودیت حرکت دهان باعث شد صدای شخصیت آرام تر، گرفته تر و زیرلبی تر شود؛ سبکی از صحبت کردن که بعدها به یکی از ویژگی های اصلی دون کورلئونه تبدیل شد.

استفاده از این پروتز البته برای براندو راحت نبود. گفته می شود این وسیله هنگام فیلمبرداری باعث ناراحتی او و حتی افزایش آب دهان می شد، اما نتیجه آن چنان تاثیرگذار بود که به یکی از مهم ترین عناصر خلق یکی از بزرگ ترین شخصیت های تاریخ سینما تبدیل شد.

امروز پروتز دندانی دون کورلئونه نمونه ای از این واقعیت است که در سینما، گاهی یک جز کوچک می تواند نقشی بزرگ در ساخت یک شخصیت افسانه ای داشته باشد؛ جزئی که کمک کرد مارلون براندو نه فقط یک نقش، بلکه تصویری فراموش نشدنی از قدرت، ترس و نفوذ را خلق کند.

منبع: عصر ایران