«جادۀ 2 هزارساله» در جریان ساخت بزرگراه از زیر خاک بیرون آمد
ساخت یک بزرگراه جدید در جنوب آلمان به کشفی مهم از دوران امپراتوری روم انجامیده است. باستانشناسان در جریان کاوشهای پیش از اجرای پروژه عمرانی، بخشی از یک جاده رومی را که نزدیک به دو هزار سال قدمت دارد، در نزدیکی شهر دراکنشتاین کشف کردهاند؛ جادهای که احتمالاً در دوران حکومت امپراتور وسپاسیان ساخته شده و زمانی یکی از مهمترین مسیرهای ارتباطی مرزهای شمالی امپراتوری روم بوده است.
فرادید| این کشف نهتنها اطلاعات تازهای درباره شبکه راههای رومی در جنوب آلمان ارائه میدهد، بلکه شواهدی از زندگی نظامیان، بازرگانان و حتی ساکنان پیش از ورود رومیان به این منطقه را نیز آشکار کرده است. یافتههای باستانشناسی نشان میدهد این مسیر برای بیش از یک قرن نقشی اساسی در کنترل مرزهای امپراتوری و ارتباط میان دژهای نظامی ایفا میکرد.
به گزارش فرادید؛ این کاوشها زیر نظر اداره ایالتی حفاظت از آثار تاریخی بادن-وورتمبرگ و پیش از آغاز ساخت بزرگراه جدید در فلات آلب شوابن انجام میشود.
تاکنون حدود ۹۰ متر از جاده موسوم به جاده آلبلیمس از زیر خاک بیرون آمده است. این مسیر شهرهای روتوایل و هایدنهایم آن در برنتس را به یکدیگر متصل میکرد و یکی از قدیمیترین جادههای رومی شناختهشده در ایالت بادن-وورتمبرگ به شمار میرود.
باستانشناسان بر این باورند که این جاده در دوران حکومت امپراتور وسپاسیان، میان سالهای ۶۹ تا ۷۹ میلادی، ساخته شده است؛ زمانی که روم پس از تثبیت قدرت خود، استان تازهتأسیس ژرمانیای علیا را سازماندهی میکرد.
در امتداد این منطقه، مجموعهای از دژهای نظامی ایجاد شد که همراه با جاده آلبلیمس، مرز میان امپراتوری روم و سرزمینهای مستقل ژرمانی را شکل میداد. این مسیر علاوه بر جابهجایی نیروهای نظامی، نقش مهمی در مبادلات اقتصادی، ارتباطات و انتقال کالا و اطلاعات میان پایگاههای رومی داشت.
میخهای کفش سربازان رومی
بررسیهای باستانشناسی نشان میدهد این جاده با استفاده از سنگآهک سفیدرنگ دوره ژوراسیک ساخته شده است؛ سنگهایی که از دامنههای فرسایشیافته آلب شوابن جمعآوری و بهعنوان لایه زیرین جاده استفاده میشدند.
روی این بستر سنگی، لایههایی از شن، ماسه و در نهایت سنگفرش قرار میگرفت تا مسیر در برابر رفتوآمد مداوم سربازان، ارابهها و کاروانها مقاومت کافی داشته باشد؛ روشی که یکی از دلایل دوام بسیاری از جادههای رومی تا امروز به شمار میرود.
سکه، میخ کفش سربازان و یادگارهایی از عصر برنز
کاوشها تنها به کشف جاده محدود نشده است. باستانشناسان در اطراف مسیر، مجموعهای از اشیای ارزشمند نیز یافتهاند که استفاده از این جاده در دوران روم را تأیید میکند.
از جمله این آثار، یک سکه مفرغی متعلق به سده نخست میلادی است که اگرچه بهشدت فرسوده شده، اما احتمالاً در دوران امپراتور دومیتیان ضرب شده است.
همچنین چند میخ آهنی کفش سربازان رومی کشف شده که زمانی در کف صندلهای نظامی موسوم به کالیگا نصب میشدند و به سربازان امکان میداد روی مسیرهای سنگلاخی با ثبات بیشتری حرکت کنند.
سکه مربوط به دوران روم باستان
در کنار این آثار رومی، باستانشناسان به یافتههایی بسیار قدیمیتر نیز دست یافتهاند؛ از جمله یک سنجاق مفرغی متعلق به عصر برنز با سری قرقرهایشکل که از یک کوزه تدفینی جابهجا شده در هنگام ساخت جاده به دست آمده است. افزون بر آن، یک کوزه تدفینی عصر برنز نیز در حالی کشف شد که بخشی از آن همچنان در زیر جاده رومی مدفون مانده بود.
