معمای «گور باستانی قورباغهها» حل شد
دانشمندان دانشگاه بورنموث و مؤسسه باستانشناسی موزه لندن سرانجام علت کشف حدود ۸۰۰۰ استخوان قورباغه و وزغ را در گودالی به طول حدود ۱۳٫۷ متر در یک سکونتگاه عصر آهن در نزدیکی کمبریج انگلستان شناسایی کردهاند.
فرادید| این استخوانها بین سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، هنگام اجرای طرحهای بهسازی بزرگراه، از زیر خاک بیرون آورده شدند. گودال در نزدیکی یک خانه مدور متعلق به اواخر عصر آهن، یعنی حدود ۴۰۰ پیش از میلاد تا سال ۴۳ میلادی، قرار داشت؛ به همین دلیل، در ابتدا تصور میشد استخوانها نیز به همان دوره تعلق دارند.
به گزارش فرادید؛ این کشف معمایی عجیب بود. پیشتر نیز استخوان قورباغه در محوطههای باستانشناسی پیدا شده بود، اما معمولاً فقط بقایای یک جانور به دست میآمد. گورهای دستهجمعی حیوانات نیز سابقه داشتند و اغلب به ضیافتهای آیینی مربوط میشدند، اما در آن موارد معمولاً با حیواناتی که برای تغذیه انسان استفاده میشدند، مانند گاو، گوسفند و مرغ، روبهرو بودیم؛ نه صدها دوزیست کوچک.

باستانشناسان احتمال دادند که قورباغهها در جریان یک ضیافت پخته و خورده شده باشند، اما نبود آثار برش روی استخوانها و شواهدی از قرار گرفتن در معرض حرارت، این فرضیه را رد کرد. وجود بقایای غلات در نزدیکی محل نشان میداد که ساکنان منطقه به کشت محصولات کشاورزی مشغول بودهاند؛ فعالیتی که میتوانست دوزیستان را به آنجا جذب کند. بااینحال، تعداد قورباغهها آنقدر زیاد بود که توضیح این پدیده با چنین فرضیهای دشوار به نظر میرسید.
احتمال دیگر این بود که قورباغهها هنگام مهاجرت به سوی محلهای تولیدمثل، در گودال گرفتار شده باشند یا هنگام جستوجو برای یافتن پناهگاه در گلولای، بر اثر افت ناگهانی دما یخ زده و مرده باشند.
اما مشخص شد که همه این فرضیهها اشتباه بودهاند. قورباغهها واقعاً خورده شده بودند، ولی نه به دست انسانها؛ و این اتفاق صدها سال پس از ساخت خانه مدور رخ داده بود.
پس از مقایسه آسیبهای واردشده به استخوانهای قورباغه با نتایج پژوهشهای پیشین، دکتر کلارکسون دریافت که این جانوران طعمه پرندگان شکاری شدهاند. جغد گوشکوتاه و سنقر تالابی از محتملترین شکارچیان آنها بودند.
بااینحال، ماجرا به همینجا ختم نشد. شواهد باستانشناختی محل نشان میداد که گودال در فاصله زمانی حداکثر یک سال پر شده است. بنابراین، همچنان این پرسش مطرح بود که چگونه تعداد زیادی استخوان در چنین مدت کوتاهی در آنجا انباشته شدهاند. گروه پژوهشی دانشگاه بورنموث برای یافتن پاسخ، بررسیهای بیشتری انجام داد.
پژوهشگران با اندازهگیری استخوان بازویی قورباغهها، روشی تازه و پیشگامانه در تحلیل بقایای جانوری، دریافتند که بیشتر این قورباغهها در سنین پایین مردهاند؛ آنها در زمستان نخستین سال زندگی خود شکار شده بودند. تاریخگذاری رادیوکربن که دانشگاه وین انجام داد نیز نشان داد بقایا به حدود ۱۷۰۰ سال پیش، یعنی دوره روم باستان، تعلق دارند.
در آن دوره، آبهای منطقه فنز در این دره بهتدریج عقبنشینی میکردند و شرایطی ایدئال برای تولیدمثل قورباغهها به وجود میآوردند. در نتیجه، شمار زیادی قورباغه در دسترس پرندگان شکاری قرار گرفته بودند.
انسانها نیز، ناخواسته، در این کشتار دستهجمعی با جغدها همدست شده بودند. این منطقه پیشتر پوشیده از درخت بود، اما ساکنان آن در اواخر عصر آهن بهتدریج درختان را قطع کردند تا زمین بیشتری برای چرای دامهای خود فراهم آورند. جغدهای گوشکوتاه در علفزارها شکار میکنند و با کاهش تعداد درختان، قورباغهها پناهگاه کمتری برای مخفی شدن داشتند و بیشتر در معرض شکار قرار گرفتند.
دکتر پل کلارکسون از دانشگاه بورنموث که سرپرستی این پژوهش را بر عهده داشت، گفت: «در محوطههای باستانشناسی، اغلب نمیتوانیم از زاویه دید یک جغد به گذشته نگاه کنیم.»
او افزود: «معمای این قورباغهها حل شده است: ضیافتی از قورباغهها که گروهی از جغدها آنها را خوردند و استخوانهایشان را پشت سر گذاشتند. این استخوانها نهتنها درباره زندگی مردمانی که در نزدیکی تالابهای فنز در دوره روم زندگی میکردند اطلاعاتی به ما میدهند، بلکه شناخت ما از جهان طبیعی را نیز گسترش میدهند؛ اینکه جانوران وحشی در گذشته چه میکردند و زندگی برای آنها چگونه بود.»