کشف کوزۀ گنج 2 هزارساله در جریان ساخت نیروگاه برق
گنجینهای شامل ۲۰۸ سکه نقرهای سلتها با قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال، هنگام ساخت تأسیسات برق در شهر زومباتهِی در غرب مجارستان کشف شده است. وزن این سکهها بیش از دو کیلوگرم است و در عمق تنها ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتری سطح زمین کشف شدهاند. به گفته باستانشناسان مجارستانی، از اواخر دهه ۱۹۶۰ تاکنون، گنجینهای مشابه این مجموعه در این کشور کشف نشده بود.
فرادید| باستانشناسان هنگام کار در نزدیکی خیابان موسکاتلی، در شمال زومباتهِی، ابتدا چند سکه نقرهای پراکنده را در خاک پیدا کردند. آنها با کمک متخصصان فلزیاب، محدوده جستوجو را گسترش دادند و سرانجام به مجموعه بسیار بزرگتری از سکهها رسیدند که درون گودالی پنهان شده بود.
به گزارش فرادید؛ بخشی از این ۲۰۸ سکه درون ظرف سفالی کوچکی حفظ شده بود. فعالیتهای کشاورزی در طول قرنها باعث شده بود تعدادی از سکههای گنجینه که در عمق کمی از سطح زمین قرار داشتند، از محل اصلی خود پراکنده شوند و در خاک اطراف قرار بگیرند.

این سکهها از نوع چهاردرهمیهای نقرهای سلتها هستند و قدمت آنها به اواخر سده دوم یا اوایل سده نخست پیش از میلاد بازمیگردد. هر سکه چهاردرهمی از نظر ارزش برابر با چهار درهم بود؛ واحدی پولی که در جهان یونان باستان رواج گستردهای داشت. پژوهشگران احتمال میدهند این سکهها در منطقه وِلِم–سنتوید، در حدود ۱۵ کیلومتری غرب محل کاوش، ضرب شده باشند.
هنوز مشخص نیست چرا این گنجینه در زمین دفن شده بود. ممکن است سکهها ثروتی بوده باشند که صاحبانشان در دورهای پرخطر برای محافظت از آن پنهان کردهاند؛ یا شاید پیشکشی آیینی بودهاند که برای مقاصد مذهبی در زمین قرار داده شده است.
منطقهای که گنجینه سکههای نقرهای در آن پیدا شد، چندین قرن بعد، در دوره روم نیز مورد استفاده قرار میگرفت. کاوشها نشان دادهاند که زمانی مجموعهای از بناهای یک ویلای روستایی در این محل وجود داشته است. اگرچه بخش بزرگی از سازهها در دورههای بعد از میان برده شدهاند، باستانشناسان توانستهاند نقشه بنای مرکزی مجموعه را تا حدی بازسازی کنند؛ ساختمانی که حدود ۳۰۰ مترمربع مساحت داشته است.
یکی از جالبتوجهترین اشیای بهدستآمده از این ویلا، قطعهای آجر است که نقش پنجه سگ روی آن باقی مانده است.

احتمالاً سگی زمانی که آجر هنوز خیس بوده، روی آن قدم گذاشته و اثر پنجهاش را بر جای گذاشته است. پس از پختن گل و تبدیل آن به آجر، این نقش برای همیشه باقی مانده است. پژوهشگران بر این باورند که این قطعه ممکن است در بخشی از سامانه گرمایش از کف ساختمان به کار رفته باشد.
این نقش پنجه، پیوندی کوچک اما ملموس با زندگی روزمره در زومباتهِیِ دوره روم برقرار میکند و نشان میدهد که حتی مصالح معمولی ساختمان نیز میتوانند شواهدی از حیواناتی را حفظ کنند که در کنار انسانها زندگی میکردهاند.