تصاویر| جیمز باند جدید و ۶ بازیگر قبلی؛ سیر تحول ۰۰۷ از کانری تا پتینسون
انتخاب رابرت پتینسون بهعنوان جیمز باند جدید، فقط یک خبر سینمایی نیست؛ نقطه عطفی است در یکی از طولانیترین و پرسودترین فرانچایزهای تاریخ سینما. بعد از دنیل کریگ و پنج فیلمی که چهره او را به خاطرهٔ جمعی یک نسل از تماشاگران باند گره زد، فرانچایز ۰۰۷ وارد مرحلهای شده که از بسیاری از دورههای قبلی خود حساستر است.
انتخاب رابرت پتینسون بهعنوان جیمز باند جدید، فقط یک خبر سینمایی نیست؛ نقطه عطفی است در یکی از طولانیترین و پرسودترین فرانچایزهای تاریخ سینما. بعد از دنیل کریگ و پنج فیلمی که چهره او را به خاطرهٔ جمعی یک نسل از تماشاگران باند گره زد، فرانچایز ۰۰۷ وارد مرحلهای شده که از بسیاری از دورههای قبلی خود حساستر است.
این بار نهتنها بازیگر عوض میشود، بلکه ساختار قدرت پشت دوربین هم دگرگون شده است. خانوادهٔ بروکلی، که شش دهه نگهبان خلاق باند بودند، کنار رفتهاند و آمازون امجیام کنترل کامل را در دست گرفته است. در چنین شرایطی، انتخاب پتینسون تنها یک تصمیم بازیگری نیست؛ اعلام موضع یک شرکت فناوری است که میخواهد یکی از خاصترین شخصیتهای سینما را با قواعد بازار امروز هماهنگ کند.
آینهای به نام ۰۰۷

جیمز باند از زمان اولین حضورش بر پردهٔ سینما در Dr. No در سال ۱۹۶۲، نه فقط یک شخصیت سینمایی، بلکه آینهای بوده است که هر نسل، ترسها، آرزوها و وسوسههای خود را در آن دیده است. او مردی است با دو صفر در کد شناسایی و مجوز کشتن، که زیباترین زنان هالیوود با او همراه شدهاند و ابرشرورها، ژنرالهای فاسد کاگب و تروریستهای متعصب آرزوی مرگش را در سر پروراندهاند. در پسِ این نقاب بینقص، همیشه چیزی در حال تغییر بوده است:
تعریف «مرد ایدهآل» برای هر دهه، از جنتلمن خونسرد شان کانری در بحبوحهٔ جنگ سرد تا شکارچی زخمخوردهٔ دنیل کریگ در دنیای پس از یازده سپتامبر.
نام سه نویسنده با سرویس اطلاعاتی بریتانیا و با تولد باند گره خورده است: سامرست موام، گراهام گرین و ایان فلمینگ. هر سه پیش از نویسنده شدن، در خدمت تاج و تخت ملکه بریتانیا بودهاند؛ اما این فلمینگ بود که تصمیم گرفت از آنچه دیده بود بنویسد و مأموری با دو صفر و مجوز قتل را به یکی از چهرههای کانونی فرهنگ عامهٔ قرن بیستم و بیستویکم تبدیل کند. باند فلمینگ ترکیبی بود از آراستگی اشرافی، بیاخلاقی جذاب و توانایی انجام دادن کارهایی که در جهان واقعی معمولاً به قیمت گزافی تمام میشود.
«شور و اشتیاق شما چیست، آقای باند؟» — «من مردی بیاحساس هستم.»
همین جملهٔ معروف، از همان ابتدا چارچوب شخصیتی را میسازد که تماشاگر باید او را ببخشد، حتی وقتی اخلاقیاتش زیر سؤال است.
بدین ترتیب، جیمز باند نه صرفاً یک قهرمان پردهٔ نقرهای، بلکه بازتابی از رؤیاها و هراسهای جمعی هر دوره بوده است. از بحران موشکی کوبا تا فروپاشی دیوار برلین، هر بازیگری که کتوشلوار ۰۰۷ را پوشیده، نهفقط یک نقش، بلکه روح زمانهٔ خود را نیز بازی کرده است. در این مسیر، از جنتلمن خونسرد جنگ سرد تا جاسوس زخمخوردهٔ پایان دههٔ هشتاد، تعریف «مرد ایدهآل» بارها از نو نوشته شد.
شان کانری؛ جنتلمنی برای جهان دوقطبی

کانری باند را نه بهعنوان یک جاسوس، بلکه بهعنوان یک قهرمان ایدئولوژیک ساخت. در سال ۱۹۶۲ و در اوج تنشهای هستهای، او تجسم آرمان غرب بود: مردی آراسته، خودساخته و خونسرد که در دل خطر، حتی پلک هم نمیزد. جذابیت کانری در این بود که خشونت را زیر نقاب ظرافت پنهان میکرد؛ او میتوانست در یک صحنه سیلی بزند و در صحنهٔ بعد با همان خونسردی مارتینی سفارش دهد. تماشاگر او را میبخشید، چون کانری باند را فراتر از اخلاق معمولی قرار داده بود؛ گویی قانون او فقط یک چیز بود: کتوشلوار همیشه باید بینقص و آراسته بماند.
اما کانری فراتر از یک نماد سیاسی، استاندارد سینمایی باند را نیز تثبیت کرد. او بود که تعادل میان آراستگی اشرافی و خشونت مهارشده را به قاعدهای نانوشته تبدیل کرد. از استون مارتین DB5 تا والتر PPK، بسیاری از نمادهای بصری فرانچایز در دورهٔ او متولد شدند. با این حال، میراث کانری دو لبه داشت: از یک سو باند را به یک «رویداد سینمایی» تبدیل کرد، و از سوی دیگر چنان هویتی برای این نقش ساخت که هر جانشینی ناچار بود سالها با سایهٔ او بجنگد.
جورج لازنبی؛ تنها باندی که شکست را بلد بود

لازنبی نه جذابیت کانری را داشت و نه اعتمادبهنفس او؛ و دقیقاً همین نقص ظاهری، او را برای «On Her Majesty’s Secret Service» ایدهآل کرد. در سال ۱۹۶۹، دنیای باند دیگر آن جهان سادهٔ دوقطبی نبود. فیلم او باندی را نشان داد که در صحنهٔ انجام وظیفه، واقعاً میترسید و در پایان، برای اولین بار در تاریخ فرانچایز، میگریست. لازنبی نتوانست یک ابرقهرمان باشد، اما توانست یک انسان باشد؛ و همین او را به اولین باند مدرن تبدیل کرد، حتی اگر سالها طول کشید تا کسی این را بفهمد.
تراژدی لازنبی فقط درون فیلم نبود؛ بیرون از آن هم ادامه داشت. او در زمانی وارد شد که فرانچایز هنوز آمادهٔ تغییر بنیادین نبود و تهیهکنندگان هم نتوانستند یا نخواستند هویت جدیدی برای او بسازند. «On Her Majesty’s Secret Service» امروز یکی از بهترین فیلمهای مجموعه شناخته میشود، اما در زمان اکران، منتقدان آن را بیش از حد جدی و فاقد «حس باند» دانستند. لازنبی فقط یک فیلم بازی کرد و رفت، اما همان یک فیلم، بذری را کاشت که سه دهه بعد، در دورهٔ دنیل کریگ، به بار نشست: این ایده که باند میتواند آسیبپذیر، ترسیده و حتی شکستخورده باشد و همچنان قهرمان بماند.
راجر مور؛ خندهای در برابر زوال

دههٔ هفتاد برای بریتانیا «زمان مشکلات» بود: رکود اقتصادی، اعتصابها و فروپاشی اجماع خوشبینانهٔ دههٔ شصت. مور دقیقاً در همین لحظه وارد شد و باند را از یک آرمان به یک فرار تبدیل کرد. او با ابروهای طعنهآمیز و شوخیهای نیشدارش، خشونت را تلطیف کرد و تماشاگر را به دنیایی برد که در آن، خطر هرگز آنقدر جدی نبود که نتوان دربارهاش شوخی کرد. مور خودش میگفت موقعیتهای باند آنقدر مسخرهاند که فقط با لحن اغراقشده میتوان آنها را بازی کرد.
اما مور فقط یک کمدین نبود؛ او کاملترین تجسم «باند بهعنوان یک برند» بود. در دورهٔ او، فیلمها به سمت ابزارهای شگفتانگیزتر، ابرشرورهای بزرگتر و لوکیشنهای غریبتر رفتند: از زیردریایی شدن لوتوس تا جنگ در فضا. مور باند را از یک مأمور مرموز به یک سرگرمی خانوادگی تبدیل کرد و ثابت کرد این فرانچایز میتواند بدون تکیه بر تعلیق جنگ سرد هم زنده بماند. اما همین موفقیت، هزینهای هم داشت: در پایان دورهٔ او، باند به مرز پارودی رسیده بود و فرانچایز نیاز به یک شوک واقعگرایی را بیش از هر زمان دیگری حس میکرد.
تیموتی دالتون؛ بازگشت به زخم

دالتون برخلاف مور، باند را نه برای فرار از واقعیت، بلکه برای روبهرو شدن با آن بازی کرد. او که از تئاتر شکسپیر آمده بود، باند را به رمانهای فلمینگ نزدیکتر کرد: نه یک ابرقهرمان شکستناپذیر، بلکه جاسوسی حرفهای که میتواند بکشد، دروغ بگوید و نافرمانی کند. دالتون خودش گفته بود فیلمهای باند زیادی «تکنو-پاپ» شده بودند و داستان را از دست داده بودند؛ او میخواست شخصیت را دوباره باورپذیر کند. در «Licence to Kill»، باند او حتی از سازمانش استعفا میدهد تا انتقام شخصی بگیرد؛ تصمیمی که هیچ باندی پیش از او نگرفته بود.
اهمیت دالتون در این است که او پلی شد میان دو دوره. او نه استایل اشرافی کانری را داشت و نه لبخند مور؛ در عوض، خشمی سرد و آسیبپذیری مهارشدهای را به باند آورد که تا آن زمان در فرانچایز بیسابقه بود. فیلمهای او در زمان اکران با استقبال سردی روبهرو شدند، اما دههها بعد، بسیاری او را پیشرو دنیل کریگ دانستند: اولین باندی که نشان داد این شخصیت میتواند از کلیشههای خودش خسته شود و به دنبال چیزی واقعیتر بگردد.
برازنان؛ جنتلمنی برای دنیای پس از جنگ سرد

پیرس برازنان در ۱۹۹۵ و در حالی وارد شد که فرانچایز شش سال در تعلیق بود. فروپاشی شوروی، دشمن کلاسیک باند را از صحنه حذف کرده بود و تهیهکنندگان باید دشمنی تازه برای ۰۰۷ پیدا میکردند. برازنان با ظاهر آراسته و خونسردی که یادآور کانری بود، انتخاب شد تا باند را به ریشههای اشرافیاش برگرداند. GoldenEye اولین فیلم او بود و دشمنش، الک ترویلیان، یک مأمور ۰۰۷ سابق و خائن بود؛ انتخابی هوشمندانه برای دورهای که «دشمن» دیگر در آن سوی پردهٔ آهنین نبود، بلکه از درون میآمد. برازنان در این فیلم تعادل خوبی میان جذابیت کلاسیک و اکشن مدرن برقرار کرد و ثابت کرد باند میتواند بدون دشمن قدیمی هم زنده بماند. اما این تعادل دیری نپایید.
برازنان در Tomorrow Never Dies هنوز باندی قابل قبول بود، اما از The World Is Not Enough به بعد، لحن فیلمها به سمت کمدی و اکشنهای پرهزینه لغزید. Die Another Day در ۲۰۰۲، با الماسهای نامرئی و ماشین یخی، نقطهٔ اوج این لغزش بود؛ فیلمی که امروز یکی از ضعیفترین بخشهای فرانچایز شناخته میشود و به نمادی از دورانی تبدیل شد که باند در آن هویت خود را گم کرده بود. برازنان خود بعدها اعتراف کرد که از کلیشههای این نقش خسته شده بود و میخواست باند را در قالبی جدیتر ببیند؛ خواستهای که سرانجام با جانشین او محقق شد.
با این حال، دورهٔ برازنان یک دستاورد مهم داشت: او باند را از جنگ سرد به دنیای جهانیشدهٔ دههٔ نود آورد و نشان داد که بقای ۰۰۷ در گرو دشمنان دوران جنگ سرد نیست. او با خونسردی و شمایل بینقصش، هویت اشرافی باند را احیا کرد، اما فرانچایز در دوران او نتوانست تصمیم بگیرد که میخواهد باندی جدی باشد یا یک پارودی پرهزینه. همین تردید، زمینه را برای بازتعریف رادیکال بعدی فراهم کرد.
کریگ؛ باندی که زخم خورد و مرد

دنیل کریگ در ۲۰۰۶ و در حالی انتخاب شد که بسیاری او را «بیش از حد خشن» و «فاقد جذابیت» میدانستند. اما Casino Royale همه چیز را تغییر داد. کریگ باند را از نو ساخت: نه یک ابرقهرمان شکستناپذیر، بلکه مردی گوشتوخوندار، آسیبدیده و گاه بیرحم که عشق را تجربه میکند، شکست میخورد و انتقام میگیرد. او آخرین بقایای لودهگری یا سبکسری یک طنز جیمز باندی را کنار گذاشت و به شکار تروریسم جهانی رفت. از نظر جذابیت حیوانی هم به کانری نزدیکتر بود: زیر ظاهر آرام و براقش، رفتار یک شکارچی دیده میشد.
وقتی کریگ در سال ۲۰۰۵ بهعنوان باند جدید معرفی شد، رسانهها او را به باد تمسخر گرفتند. شبکه سیبیاس او را «Blond. James Blond» نامید و روزنامهها از ترس او از آب (بهخاطر پوشیدن جلیقه نجات در قایق)، ناتوانی در رانندگی با دنده دستی استون مارتین و حتی استفراغ او در ونیز نوشتند. اما حقیقت این بود که فرانچایز به یک بازتعریف اساسی نیاز داشت. فیلم Die Another Day با آن ماشین نامرئی و اکشنهای کاریکاتوری، نشان داده بود که باند برازنان به بنبست رسیده و دنیای پس از یازده سپتامبر، دیگر باندی با شوخیهای دهه هفتاد را برنمیتابد.
سازندگان برای نجات ۰۰۷، به اولین رمان ایان فلمینگ، یعنی Casino Royale بازگشتند تا داستان شکلگیری او را روایت کنند. در پرولوگ سیاه و سفید فیلم، تماشاگر میبیند که باند چگونه با دو قتل خشن، مجوز کشتن را بهدست میآورد. کریگ با الهام از واقعگرایی خشن فیلم The Bourne Identity، فیزیکیترین و خامترین نسخه باند را ارائه داد. او در مبارزات تنبهتن، نه یک جنتلمن، بلکه یک ماشین کشتار بیرحم و آسیبپذیر بود و بسیاری از بدلکاریها را خودش انجام داد تا ثابت کند شایسته این نقش است.

کریگ و سازندگان، با جسارت تمام بسیاری از قوانین نانوشته فرانچایز را شکستند. در Casino Royale نه خبری از گجتهای عجیب بود، نه مانیپنی. باند حتی در کازینو، وقتی بارمن از او میپرسد مارتینی را چطور میل دارد، با بیحوصلگی میگوید: «فکر میکنی برای من مهم است؟» اما بزرگترین تغییر، رابطه عمیق و تراژیک او با وسپر لیند (ایوا گرین) بود؛ عشقی که باند را برای اولین بار به مرز استعفا رساند و زخم آن، مسیر پنج فیلم بعدی او را تعیین کرد.
در Quantum of Solace به دنبال انتقام وسپر بود، در Skyfall با گذشتهٔ خود و مرگ ام روبهرو شد و در Spectre به بلوفلد رسید. هر فیلم، لایهای از زخمهای باند را باز میکرد و او را از یک مأمور بیاحساس به مردی تبدیل میکرد که میتواند دوست بدارد و از دست بدهد. کریگ با بازی فروتنانه و فیزیکیاش، باند را از یک نماد به یک انسان تبدیل کرد و ثابت کرد که این شخصیت میتواند بدون تکیه بر گجتها و شوخیهای کلیشهای هم تماشاگر را میخکوب کند.
No Time to Die در ۲۰۲۱ نقطهٔ پایانی بود: باند برای اولین بار در تاریخ فرانچایز میمیرد، آن هم پس از تجربهٔ پدر شدن و از دست دادن خانوادهای که تازه پیدا کرده بود. این پایان، جسورانهترین تصمیم فرانچایز در شش دهه بود و خلأ بزرگی ایجاد کرد:
باند بعد از مرگ چه میشود؟
کریگ با خوی خشن و کاریزمای حضورش، باند را به انسان نزدیکتر کرد و مجموعه را برای همیشه تغییر داد؛ اما حالا جانشین او باید با سایهٔ سنگین این پنج فیلم کنار بیاید.
پتینسون؛ ستارهای که قاعدهٔ بازی را شکست

انتخاب رابرت پتینسون برای باند بیسابقه است. پیش از این، نقش ۰۰۷ معمولاً به بازیگرانی میرسید که چندان شناختهشده نبودند و نمیتوانستند با هویت ستارهای خود، شخصیت نمادین باند را تحتالشعاع قرار دهند. پتینسون اما پشت سرش فهرستی بلند از نقشهای اصلی درخشان دارد، از جمله در The Batman و Twilight. همین جایگاه برای او قراردادی گرانتر و سهفیلمه به ارمغان آورده، در حالی که دیگر بازیگران معمولاً قرارداد چهارفیلمه میبندند.
پیش از انتخاب او، کالوم ترنر، جک لودن و جاش اوکانر اصلیترین گزینهها به شمار میرفتند؛ اما پس از آنکه آزمون بازیگری این سه نفر تیم خلاق را قانع نکرد، نام پتینسون و نیکلاس هولت نیز به فهرست اضافه شد. پتینسون در سال ۲۰۲۶ یکی از پرمشغلهترین سالهای حرفهاش را پشت سر گذاشت: حضور در The Odyssey کریستوفر نولان، تریلر روانشناختی Primetime و نقش منفی در Dune: Part Three به کارگردانی دنی ویلنوو؛ همان کارگردانی که حالا باند را میسازد.
پرسش اصلی این است که آیا او میتواند باند را از سایهٔ کریگ بیرون بیاورد؟ کارنامهاش میگوید بله؛ او هم جذابیت کلاسیک دارد و هم توانایی بازی در نقش مردی با لایههای تاریک. اما موفقیت او تنها به بازیگریاش بستگی ندارد؛ به فیلمنامه، کارگردان و ساختاری بستگی دارد که حالا بیش از هر زمان دیگری شرکتی شده است.
اگر آمازون بخواهد باند را به یک جهان سینمایی با قسمتهای بیپایان تبدیل کند، پتینسون ممکن است اولین بازیگری باشد که در نقش ۰۰۷، بیشتر از آنکه یک مأمور باشد، یک «محتوای مصرفی» صرف باشد.
پشت دوربین؛ ویلنوو، نایت و تیم جدید
آمازون امجیام دیوید هیمن و امی پاسکال را بهعنوان تهیهکننده برگزیده است؛ دو کهنهکار هالیوود که بهترتیب با مجموعهٔ فیلمهای هری پاتر و مجموعهٔ مرد عنکبوتی با تام هالند شناخته میشوند. صندلی کارگردانی به دنی ویلنوو رسیده؛ کارگردان Dune و Blade Runner 2049. او همکاران همیشگیاش را هم آورده: تدوینگر جو واکر و متخصص جلوههای ویژه پل لمبرت که هر دو برندهٔ اسکار هستند. فیلمنامه را استیون نایت، خالق سریال «پیکی بلایندرز»، مینویسد و انتخاب بازیگران بر عهدهٔ نینا گلد، نامزد اسکار و مسئول انتخاب بازیگر سریالهایی مثل «بازی تاجوتخت» و «تاج» است.
«پدرم از کودکی فیلمهای باند را به من نشان میداد، از Dr. No با شان کانری شروع کرد. قلمرو باند برای من مقدس است. بهعنوان یک طرفدار سرسخت، قصد دارم به سنتها احترام بگذارم و راهی به سوی مأموریتهای جدید بسیاری پیدا کنم.» — دنی ویلنوو
این جمله هم امیدوارکننده است و هم هشداردهنده؛ بازراهاندازیهای بزرگ همیشه در فاصلهٔ میان احترام به سنت و نیاز به نوآوری شکست میخورند.
آنچه میدانیم و آنچه فقط حدس است

جالبترین شایعه به فیلمنامهٔ استیون نایت مربوط میشود. منابع داخلی حدس میزنند دورهٔ جدید، ماجرای جوانی باند در نیروی دریایی و پیوستن او به امآی۶ را روایت کند؛ حتی عمیقتر از Casino Royale. این روایت منبع ادبی ندارد، اما فرمول «پیشدرآمد باند» در بازیهای ویدیویی آزمایش شده است. شایعههای دیگر دربارهٔ نامزدهای نقش دشمن اصلی است: یوآن میچل، واگنر مورا، ژان دوژاردن و کریستیان فریدل. دربارهٔ بازیگر نقش دختر باند هیچ خبر مشخصی منتشر نشده و شرطبندیها روی مارگارت کوالی، سیدنی سوینی و آنیا تیلور-جوی بیشتر از حدس و گمان نیست.
یک نگرانی جدی به فیلمنامه برمیگردد. استیون نایت نویسندهای محترم است، اما کارنامهاش یکدست نیست. او شش فصل «پیکی بلایندرز» را نوشته و فیلمهای تحسینشدهٔ Eastern Promises و Dirty Pretty Things را در کارنامه دارد، اما بسیاری از پروژههای دیگرش یا در گیشه و نقد شکست خوردهاند یا از استاندارد یک بلاکباستر فاصله داشتهاند. این موضوع اهمیت دارد، چون کیفیت نهایی فیلمهای باند همیشه به یکپارچگی فیلمنامه وابسته بوده است. ضعیفترین بخشهای فرانچایز، مانند Quantum of Solace و Die Another Day، به این شهرت دارند که فیلمنامهشان در میانهٔ فیلمبرداری بازنویسی شده است.
از سوی دیگر، شایعه شده Bond 26 احتمالاً با دوربینهای آنالوگ آیمکس فیلمبرداری میشود و شاید حتی بعد از The Odyssey نولان، دومین فیلمی باشد که تماماً با این دوربینها ساخته میشود. این حدس از آنجا میآید که ویلنوو ابتدا میخواست Dune: Part Three را کاملاً با آیمکس فیلمبرداری کند، اما به دلیل گرمای شدید در لوکیشنهای کویری تا حدی از این ایده صرفنظر کرد.
باند بعدی؛ آزمون بزرگ آمازون

انتخاب رابرت پتینسون، فراتر از یک تصمیم بازیگری، نمادین است. این انتخاب نشان میدهد آمازون امجیام قصد دارد باند را از یک فرانچایز خاص به یک برند جهانی سرگرمی تبدیل کند؛ برندی که بتواند در کنار بتمن و مارول و جنگ ستارگان بایستد. پتینسون با شهرتش و کارنامهاش، بهترین گزینه برای این مأموریت است. اما این تغییر، خطرات خود را دارد. اگر آمازون بخواهد باند را به یک جهان سینمایی با سریالهای بیپایان تبدیل کند، ممکن است چیزی را از دست بدهد که این شخصیت را برای شصتوپنج سال زنده نگه داشته است: یگانگی، وقار و حس رویداد بودن.
باند همیشه با تغییر زنده مانده است؛ اما این بار تغییر فقط در چهرهٔ بازیگر نیست، در مالکیت، فلسفهٔ تولید و تعریف موفقیت هم هست. از کانری تا پتینسون، ۰۰۷ از یک مأمور اشرافی و مرموز به بزرگترین شرط تجاری آمازون در بازار سرگرمی تبدیل شده است. حالا باید دید پتینسون میتواند بار این شرط را بر دوش بکشد یا نه؛ پاسخ این پرسش، آیندهٔ یکی از آخرین رویدادهای بزرگ سینمای جهان را تعیین خواهد کرد.
نتیجهگیری؛ آینهای که هنوز میشکند

جیمز باند در شش دههٔ گذشته بیش از آنکه با یک بازیگر یا یک فیلم زنده مانده باشد، با تناقض زنده مانده است: جنتلمن و قاتل، وفادار و نافرمان، نماد نظم و دوستدار آشوب. از کانری که این تناقض را به یک استاندارد سینمایی بدل کرد تا کریگ که آن را به زخمی انسانی فرو برد، هر دوره از فرانچایز یکی از این لایهها را برجسته کرد و لایههای دیگر را در سایه نگه داشت. هیچ باندی کامل نبود؛ اما هر کدام چیزی به این شخصیت افزود که حذفش دیگر ممکن نیست.
حالا نوبت پتینسون است که در دورانی وارد میشود که خطر اصلی، نه دشمنی در آن سوی پردهٔ آهنین است و نه حتی سایهٔ سنگین کریگ؛ خطر اصلی، تبدیل شدن باند به یک «محتوای مصرفی» است. آمازون میتواند با پول، فناوری و بازار جهانی، ۰۰۷ را به بزرگترین برند سرگرمی جهان تبدیل کند، اما اگر باند از یک «رویداد سینمایی» به یک «قسمت از یک جهان سینمایی بیپایان» بدل شود، ممکن است همان چیزی را از دست بدهد که او را خاص کرده است: وقار، یگانگی و آن حس نادر که هر بار، انگار شاهد یک اتفاق بزرگ هستیم.
پرسش نهایی مقاله این نیست که پتینسون شبیه کانری میشود یا کریگ؛ پرسش این است که آیا فرانچایز هنوز میتواند آینهٔ زمانهٔ خود باشد یا فقط ویترین بازار سرگرمی؟ پاسخ این پرسش را نه تریلرها و نه قراردادها، بلکه اولین فیلم پتینسون خواهد داد. اگر آن فیلم بتواند باند را هم به ریشههایش برگرداند و هم به جهان امروز وصل کند، ۰۰۷ حیاتی تازه مییابد؛ اگر نه، شاید با اولین باندی روبهرو باشیم که بیشتر از آنکه بازی شود، مدیریت میشود.
منبع: گیمفا