عکس| پنجاه سال با «راکی»؛ وقتی سیلوستر استالونه از یک بازیگر گمنام به ستاره هالیوود تبدیل شد
فیلم «راکی» به کارگردانی جان جی. آویلدسن، ۲۱ نوامبر ۱۹۷۶ در نیویورک به نمایش درآمد؛ اثری کمهزینه که با تکیه بر داستان مردی معمولی در جستوجوی فرصتی برای اثبات تواناییهایش، به یکی از موفقترین فیلمهای دهه ۱۹۷۰ تبدیل شد و سه جایزه اسکار، از جمله بهترین فیلم، را به دست آورد.
پنجاه سال پیش، در چنین روزی، فیلمی روی پرده سینماهای نیویورک رفت که قرار نبود به یکی از مهمترین آثار تاریخ سینمای آمریکا تبدیل شود. «راکی» با بازی و فیلمنامه سیلوستر استالونه، داستان بوکسوری نهچندان موفق را روایت میکرد که فرصتی غیرمنتظره برای مبارزه با قهرمان سنگینوزن جهان پیدا میکند.
فیلمی با بودجهای محدود و بازیگری که هنوز در هالیوود نام شناختهشدهای نبود؛ اما همین اثر مسیر حرفهای او را تغییر داد و شخصیتی خلق کرد که پنج دهه بعد همچنان در فرهنگ عامه حضور دارد.
«راکی» در ۲۱ نوامبر ۱۹۷۶ در نیویورک افتتاح شد و از سوم دسامبر همان سال اکران گسترده خود را در آمریکا آغاز کرد. این فیلم به کارگردانی جان جی. آویلدسن و با حضور بازیگرانی چون تالیا شایر، برت یانگ، برجس مردیت و کارل ودرز ساخته شد. موفقیت تجاری و هنری آن، نهتنها استالونه را به یکی از چهرههای مطرح سینما تبدیل کرد، بلکه آغاز یکی از ماندگارترین مجموعههای فیلمهای ورزشی در تاریخ هالیوود بود.
فیلمنامهای که در سه روز نوشته شد؛ وقتی استالونه حاضر نشد نقش اصلی را واگذار کند
داستان شکلگیری «راکی» به سال ۱۹۷۵ بازمیگردد؛ زمانی که سیلوستر استالونه هنوز بازیگری گمنام بود و برای به دست آوردن نقشهای مهم سینمایی با دشواری روبهرو میشد. او که در کنار بازیگری به نوشتن فیلمنامه نیز روی آورده بود، پس از تماشای مبارزه محمدعلی، قهرمان نامدار بوکس، با چاک وپنر، بوکسور کمترشناختهشده آمریکایی، ایده ساخت فیلمی درباره یک مبارز معمولی را در ذهن پرورش داد.
مبارزه محمدعلی و وپنر در مارس ۱۹۷۵ برگزار شد. وپنر که پیش از مسابقه شانس چندانی برای پیروزی نداشت، توانست تا راند پانزدهم در برابر قهرمان جهان دوام بیاورد. همین ایستادگی و تلاش برای باقی ماندن در میدان، الهامبخش استالونه در خلق شخصیت راکی بالبوآ شد.
استالونه بعدها درباره شکلگیری فیلمنامه گفت که نوشتن آن را در حدود سه روز و نیم به پایان رسانده است. او در این داستان به جای تمرکز صرف بر پیروزی در مسابقه، سراغ مفهوم بلندپروازیهای ناکام، رؤیاهای ازدسترفته و تلاش انسان برای پیدا کردن جایگاه خود رفت.
پس از آماده شدن فیلمنامه، تهیهکنندگان، اروین وینکلر و رابرت چارتوف، به آن علاقهمند شدند؛ اما پیشنهاد اولیه آنها با خواسته استالونه تفاوت داشت. تهیهکنندگان تمایل داشتند فیلمنامه را خریداری کنند و بازیگری شناختهشدهتر را برای نقش اصلی انتخاب کنند. در میان نامهایی که برای این نقش مطرح شده بودند، بازیگرانی چون جیمز کان، برت رینولدز و رایان اونیل نیز دیده میشدند.
استالونه حاضر نبود داستانی را که خودش نوشته بود، بدون حضور در نقش اصلی به دیگران واگذار کند. او با وجود مشکلات مالی، بر این خواسته پافشاری کرد و در نهایت تهیهکنندگان پذیرفتند که نقش راکی را به خود او بسپارند. این تصمیم در شرایطی گرفته شد که استالونه هنوز ستارهای شناختهشده نبود و سرمایهگذاری روی او برای یک فیلم سینمایی، ریسک قابلتوجهی محسوب میشد.

راکی
یک میلیون دلار بودجه برای ساخت فیلمی که بیش از ۲۲۵ میلیون دلار فروخت
تولید «راکی» با بودجهای در حدود یک میلیون دلار انجام شد؛ رقمی که در مقایسه با بسیاری از تولیدات استودیویی هالیوود در آن دوره بسیار محدود بود. جان جی. آویلدسن کارگردانی فیلم را بر عهده گرفت و گروه تولید برای کنترل هزینهها، بخش زیادی از فیلمبرداری را در لوکیشنهای واقعی شهر فیلادلفیا انجام دادند.
فیلمبرداری در ژانویه ۱۹۷۶ آغاز شد و حدود ۲۸ روز به طول انجامید. استفاده از خیابانها، ساختمانها و فضاهای واقعی شهر، به فیلم حالوهوایی نزدیک به زندگی روزمره بخشید. برخلاف بسیاری از آثار ورزشی که بر مسابقات بزرگ و قهرمانان مشهور تمرکز میکنند، «راکی» بخش مهمی از روایت خود را در محلههای کارگری، سالنهای تمرین کوچک و محیط زندگی شخصیت اصلی پیش میبرد.
یکی از ویژگیهای مهم تولید فیلم، استفاده از دوربین استدیکم بود؛ فناوری تازهای که امکان حرکت نرم دوربین در کنار سوژه را فراهم میکرد. این ابزار در صحنههای دویدن راکی در خیابانهای فیلادلفیا و بخشهایی از تمرین و مسابقه بوکس به کار رفت و به خلق تصاویری کمک کرد که بعدها به یکی از نشانههای بصری فیلم تبدیل شدند.
صحنه مشهور دویدن راکی از خیابانهای شهر تا پلههای موزه هنر فیلادلفیا، یکی از ماندگارترین لحظات فیلم است. این سکانس که با موسیقی «گونا فلای ناو» همراه شده، بعدها به نمادی از تلاش، پشتکار و غلبه بر محدودیتها تبدیل شد. پلههای موزه هنر فیلادلفیا نیز به یکی از مقصدهای شناختهشده گردشگران و علاقهمندان سینما تبدیل شدند.
«راکی» در نهایت بیش از ۲۲۵ میلیون دلار در گیشه جهانی فروش داشت و به پرفروشترین فیلم سال ۱۹۷۶ تبدیل شد. این موفقیت در شرایطی به دست آمد که فیلم نه از حضور ستارههای بزرگ بهره میبرد و نه بودجهای قابلمقایسه با تولیدات پرهزینه آن زمان داشت.
از تالیا شایر تا کارل ودرز؛ بازیگرانی که شخصیتهای ماندگار ساختند
یکی از دلایل ماندگاری «راکی»، ترکیب بازیگرانی است که هرکدام در شکلگیری جهان داستان نقش مهمی داشتند. تالیا شایر در نقش آدریان، برت یانگ در نقش پالی، برجس مردیت در نقش میکی و کارل ودرز در نقش آپولو کرید، در کنار استالونه گروه بازیگران اصلی فیلم را تشکیل دادند.
آدریان، شخصیتی خجالتی و کمحرف است که رابطهاش با راکی به یکی از محورهای عاطفی داستان تبدیل میشود. در سوی دیگر، میکی، مربی سالخورده راکی، با وجود رفتار سختگیرانهاش، نقشی اساسی در بازگشت او به مسیر مبارزه دارد. آپولو کرید نیز قهرمانی پرانرژی و خودنمایی است که انتخاب یک بوکسور ناشناخته برای مبارزه با او، نقطه آغاز اتفاقات اصلی فیلم را رقم میزند.
یکی از نکات قابلتوجه درباره فیلم، این است که داستان آن صرفا درباره یک مسابقه بوکس نیست. راکی در بخش بزرگی از روایت با مشکلات شخصی، وضعیت اقتصادی نامناسب، تنهایی و احساس ناکامی دستوپنجه نرم میکند. مسابقه نهایی برای او فرصتی است تا به خودش و دیگران نشان دهد که هنوز توان ایستادگی دارد.
در واقع، برخلاف الگوی رایج بسیاری از فیلمهای ورزشی، هدف نهایی شخصیت اصلی لزوما پیروزی در مسابقه نیست. او میخواهد تا پایان مبارزه دوام بیاورد و ثابت کند که میتواند در برابر حریفی قدرتمند ایستادگی کند. همین تفاوت، به داستان فیلم ابعادی فراتر از یک درام ورزشی بخشید.
ده نامزدی اسکار و سه جایزه مهم؛ موفقیتی فراتر از انتظار
موفقیت «راکی» تنها به فروش قابلتوجه آن محدود نماند. این فیلم در چهلونهمین دوره جوایز اسکار، در سال ۱۹۷۷، در ۱۰ بخش نامزد دریافت جایزه شد؛ از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر مرد، بهترین بازیگر زن و بهترین فیلمنامه غیراقتباسی.
در نهایت، «راکی» سه جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای جان جی. آویلدسن و بهترین تدوین را دریافت کرد.
نامزدی استالونه در دو بخش بهترین بازیگر مرد و بهترین فیلمنامه غیراقتباسی نیز اتفاق مهمی در کارنامه او بود. او در آن زمان نهتنها بازیگر نقش اصلی فیلم بود، بلکه نویسندگی اثری را بر عهده داشت که به یکی از مهمترین موفقیتهای سینمایی سال تبدیل شده بود.
این موفقیت، جایگاه «راکی» را در سینمای آمریکا تثبیت کرد. فیلم در کنار آثاری چون «شبکه» و «همه مردان رئیسجمهور» قرار گرفت و توانست جایزه بهترین فیلم را در رقابت با آثار مطرح آن سال به دست آورد.

راکی
راکی چگونه به یکی از ماندگارترین شخصیتهای سینمایی تبدیل شد؟
موفقیت فیلم نخست باعث شد داستان راکی بالبوآ در چندین قسمت دیگر ادامه پیدا کند. «راکی ۲» در سال ۱۹۷۹ ساخته شد و پس از آن «راکی ۳» در سال ۱۹۸۲، «راکی ۴» در سال ۱۹۸۵ و «راکی ۵» در سال ۱۹۹۰ به نمایش درآمدند. استالونه در سال ۲۰۰۶ با فیلم «راکی بالبوآ» بار دیگر به این شخصیت بازگشت.
اما میراث این مجموعه به همین آثار محدود نماند. در سال ۲۰۱۵، فیلم «کرید» به کارگردانی رایان کوگلر ساخته شد که داستان آدونیس کرید، پسر آپولو کرید، را دنبال میکرد. استالونه در این فیلم بار دیگر در نقش راکی ظاهر شد و برای بازی در آن نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. «کرید ۲» نیز در سال ۲۰۱۸ ادامه این داستان را روایت کرد.
در طول این سالها، راکی از یک شخصیت سینمایی به نمادی از مقاومت و تلاش تبدیل شد. تصویر بوکسوری که با وجود شکستها و محدودیتها از میدان خارج نمیشود، در فرهنگ عامه جایگاهی پیدا کرد که فراتر از مخاطبان فیلمهای ورزشی بود.
پلههای موزه هنر فیلادلفیا، موسیقی «گونا فلای ناو»، تمرینهای سخت راکی و مبارزه او با آپولو کرید، هرکدام به بخشی از حافظه جمعی چند نسل از تماشاگران سینما تبدیل شدهاند.
پنجاه سال پس از نخستین نمایش «راکی»، اهمیت این فیلم تنها در جوایز، فروش گیشه یا تولد یک مجموعه سینمایی خلاصه نمیشود. داستان استالونه و شخصیت خلقشده به دست او، نمونهای از پیوند زندگی واقعی یک هنرمند با جهان داستانی اثرش است؛ بازیگری که برای رسیدن به نقش موردنظرش حاضر نشد از خواسته خود عقبنشینی کند و در نهایت، با همان نقش به یکی از چهرههای ماندگار سینما تبدیل شد.
منبع: خبرآنلاین