این جمجمۀ ترسناک متعلق به یک مرد شکارچی در حدود 13 هزارسال قبل است
تاریخگذاری آزمایشگاهی به تازگی نشان داده است که اسکلت انسانی کشفشده در نزدیکی مکزیکوسیتی، تا حدود ۱۳ هزار سال قدمت دارد و در شمار قدیمیترین بقایای انسانی شناختهشده در این منطقه قرار میگیرد.
فرادید| این اسکلت که «یوتزین» نام گرفته، در سال ۲۰۲۱ و طی کاوشهای باستانشناختی مرتبط با فرودگاه بینالمللی فلیپه آنخلِس کشف شد. به گفته مؤسسه ملی انسانشناسی و تاریخ مکزیک، دو روش مستقل آزمایشگاهی قدمت آن را در محدوده ۱۳ هزار و ۸۷ تا ۱۱ هزار و ۷۰۰ سال پیش تعیین کردهاند؛ دورهای در اواخر پلیستوسن و آغاز هولوسن.
به گزارش فرادید؛ این نتایج یوتزین را در میان ۲۳ نمونه از قدیمیترین بقایای انسانی شناختهشده در حوضه مکزیک قرار میدهد.
اسکلت نیرومند یک شکارچی باستانی
آرتورو تالاورا گونسالس، انسانشناس جسمانی، با مشاهده استخوانبندی غیرمعمول و نیرومند و دندانهای بهشدت ساییدهشده یوتزین، از همان ابتدا احتمال داد که با بقایایی بسیار کهن روبهروست.

آزمایش نخست، با استفاده از کلاژن درونزاد استخوان، قدمت نمونه را بین ۱۳ هزار و ۸۷ تا ۱۲ هزار و ۹۸۷ سال پیش نشان داد. آزمایش دوم که بر پایه بررسی بیواپاتیت در مرکز مطالعات ایزوتوپی کاربردی دانشگاه جورجیا انجام شد، قدمتی بین ۱۲ هزار و ۵۰ تا ۱۱ هزار و ۷۰۰ سال پیش به دست داد.
نام یوتزین از واژهای در زبان ناهواتل به معنای «منحصربهفرد» گرفته شده است؛ نامی که به ویژگیهای جسمانی خاص او اشاره دارد. این فرد حدود ۱٫۷۵ متر قد داشته و از توده استخوانی قابلتوجهی برخوردار بوده است. به باور تالاورا، این ویژگیها با زندگی شکارچیـگردآورندهای سازگارند که مسافتهای طولانی را پیاده طی میکرده است.
دندانهای یوتزین نیز سایش شدیدی دارند، اما هیچ پوسیدگیای در آنها دیده نشده است. پژوهشگران احتمال میدهند این وضعیت هم از رژیم غذایی متشکل از مواد گیاهی سخت و هم از استفاده ابزاری از دندانها برای کارهایی مانند آمادهسازی پوست حیوانات و الیاف گیاهی ناشی شده باشد.
کشف در کنار جانوران عصر یخبندان
باستانشناسان این اسکلت را در بخش شمالغربی محوطه فرودگاه کشف کردند. بقایا در لایهای زمینشناختی متشکل از رسوبات سیلتی متعلق به محیطی باتلاقی قرار داشتند؛ همان لایهای که فسیلهای جانوران اواخر پلیستوسن، از جمله ماموتها و شترهای پیشاتاریخی، در آن یافت شدهاند.

استخوانهای این جانوران نیز رنگ سیاه یا قهوهای تیرهای مشابه استخوانهای یوتزین دارند. پنیا در آغاز تصور میکرد استخوانهای پیداشده متعلق به یک شتر هستند، اما با گسترش کاوش مشخص شد که با بقایای انسانی روبهروست.
یوتزین تنها اسکلت انسانی کشفشده در محدودهای به وسعت ۲۵ در ۳۰ متر بود. هیچ شیء تدفینی، پیشکش یا اثر باستانی دیگری در کنار آن پیدا نشد. کاوش کنترلشده و ثبت دقیق موقعیت بقایا نیز امکان بررسی بیشتر نمونههای استخوان و رسوبات اطراف را فراهم کرده است.
سرنخی برای شناخت نخستین ساکنان قاره آمریکا
اکنون پرسش اصلی پژوهشگران این است که یوتزین و جمعیتی که به آن تعلق داشته، از کجا آمده بودند. بررسی ژنومی اسکلت در دانشگاه بورگوس اسپانیا در حال انجام است و انتظار میرود نتایج آن در سهماهه نخست سال ۲۰۲۷ منتشر شود.
دانشمندان امیدوارند این بررسیها تبار ژنتیکی یوتزین را مشخص کند و به شناخت بهتر مسیرهای مهاجرت انسانهای نخستین در قاره آمریکا بینجامد.
جمجمه کشیده یوتزین با جمجمه دیگر بقایای انسانی باستانی حوضه مکزیک تفاوت دارد. تالاورا ویژگیهای آن را با جمعیتهای شمال مکزیک، از جمله پریکوئهها، مقایسه کرده است؛ بااینحال، برای تعیین معنای این شباهتها به بررسی ژنتیکی نیاز است.