عکس| اتحاد عجیب دو شکارچی؛ چرا کایوت و گورکن برای شکار همکاری می‌کنند؟
کایوت‌ها و گورکن‌ها رژیم غذایی مشابهی دارند؛ طعمه اصلی هر دوی آن‌ها جانوران نقب‌زن و زیرزمینی مانند سنجاب‌های زمینی و سگ‌های دشتی هستند. با این حال، هر یک از این دو جانور به سبک متفاوتی شکار می‌کنند.
فرادید| داستان روباه و سگ شکاری را فراموش کنید؛ دوستی واقعی در حیات‌وحش زمانی رخ می‌دهد که یک کایوت و یک گورکن آمریکایی تصمیم می‌گیرند با هم متحد شوند.
به گزارش فرادید، این شراکت عجیب اخیراً در علفزارهای شمال ایالت کلرادو، در نزدیکی «مرکز ملی حفاظت از موش‌خرماهای پای‌سیاه» رخ داد و دوربین‌های تله‌ای حیات‌وحش و عکاسان تیزبین تصاویری کم‌نظیر از آن ثبت کردند. دوربین‌های صحرایی تصویری شگفت‌انگیز را ضبط کرده‌اند که نشان می‌دهد این کایوت و گورکن در کنار هم در دشت گام برمی‌دارند، در حالی که یک «سگ دشتی» در پس‌زمینه با نگرانی نظاره‌گر آن‌هاست.
اگرچه دیدن این صحنه‌ها شبیه سناریوی انیمیشن‌های دیزنی به نظر می‌رسد، اما همکاری کایوت‌ها و گورکن‌ها پدیده جدیدی برای زیست‌شناسان نیست. بومیان قاره آمریکا قرن‌ها پیش این رابطه را می‌شناختند و مشاهدات علمی نوین نیز دهه‌هاست این رفتار را مستند کرده‌اند.
طبق گزارش‌ها، این نوع همکاری در بخش‌های گسترده‌ای از کانادا، ایالات متحده و مکزیک دیده شده و در اغلب موارد ترکیب تیم متشکل از یک گورکن و یک کایوت است.
هدف از این همکاری چیست؟
هدف اصلی کاملاً روشن است: بالا بردن احتمال این‌که حداقل یکی از این دو شکارچی بتواند غذایی صید کند. حتی اگر در پایانِ یک تعقیب، یکی از آن‌ها دست‌خالی بماند، در درازمدت این شراکت به سود بقای هر دو گونه تمام می‌شود.
کایوت‌ها و گورکن‌ها رژیم غذایی مشابهی دارند؛ طعمه اصلی هر دوی آن‌ها جانوران نقب‌زن و زیرزمینی مانند سنجاب‌های زمینی و سگ‌های دشتی هستند. با این حال، هر یک از این دو جانور به سبک متفاوتی شکار می‌کنند.
کایوت‌ها بسیار سریع هستند و تعقیب‌کنندگانی ماهر روی سطح زمین به شمار می‌روند، اما مهارت چندانی در کندن زمین و بیرون کشیدن طعمه از لانه‌های زیرزمینی ندارند.
گورکن‌ها روی زمین آهسته حرکت می‌کنند و دوندگان ضعیفی هستند، اما اندامی تنومند با پنجه‌های بیل‌مانند و بسیار قوی دارند که خاک را به سرعت می‌شکافد و طعمه را زیر زمین محاصره می‌کند.
یک سگ دشتی یا سنجاب زمینی هنگام مواجهه با کایوت، به سرعت وارد سوراخ زیرزمینی خود می‌شود تا در امان بماند . در مقابل، اگر با گورکن روبه‌رو شود، لانه‌اش دیگر امن نیست و مجبور است به سطح زمین فرار کند.
اما وقتی کایوت و گورکن همزمان با هم وارد میدان می‌شوند، طعمه در یک وضعیت باخت-باختِ کامل گرفتار می‌شود:
اگر زیر زمین بماند، گورکن آن را با چنگال‌هایش بیرون می‌کشد؛ اگر به سطح زمین بدود، کایوت تیزپا در کمین نشسته تا شکارش کند.
نتایج پژوهش‌ها درباره سود دوجانبه
پژوهشگران در پناهگاه ملی حیات‌وحش الک (National Elk Refuge) در وایومینگ، این همکاری را به طور دقیق بررسی کردند. نتایج نشان داد این رابطه یک «همیاری دوسویه» (Mutualism) واقعی است، نه سوءاستفاده یک‌طرفه کایوت از زحمات گورکن:
نویسندگان این پژوهش گزارش دادند:
«کایوت‌هایی که همراه با گورکن‌ها شکار می‌کردند، طعمه‌ها را با نرخ بسیار بالاتری شکار کرده، محدوده زیستگاه گسترده‌تری به دست آوردند و انرژی بسیار کمتری برای تعقیب و جابه‌جایی هدر دادند. از سوی دیگر، گورکن‌هایی که همراه کایوت بودند زمان بیشتری را به فعالیت زیرزمینی اختصاص دادند و هزینه انرژی آن‌ها برای جابه‌جایی و خاک‌برداری بیهوده کاهش یافت. در نهایت، آسیب‌پذیری طعمه‌ها هنگام همکاری این دو شکارچی به شدت افزایش می‌یابد.»
این پژوهش همچنین نشان داد که ۹۰ درصد این شکارها به شکل دونفره (یک کایوت و یک گورکن) انجام می‌شود و در حدود ۹ درصد مواقع، دو کایوت یک گورکن را همراهی می‌کنند.
چرا این شراکت همیشگی نیست؟
با وجود موفقیت چشمگیر این تیم دونفره، همکاری آن‌ها معمولاً فصلی و موقت است. این رفتار بیشتر در اواخر بهار، تابستان و پاییز دیده می‌شود؛ یعنی زمانی که سنجاب‌ها فعال هستند.
با فرا رسیدن زمستان، گورکن‌ها دیگر نیازی به سرعت کایوت ندارند؛ زیرا طعمه‌ها در لانه‌های زیرزمینی به خواب زمستانی فرو رفته‌اند و گورکن می‌تواند به تنهایی لانه‌ها را حفر کرده و غذایش را بخورد. بنابراین، این پیوند تا فرارسیدن بهار بعدی و بیدار شدن مجدد دشت‌ها به حالت تعلیق درمی‌آید.
