تصاویر| ۵ فیلم تحسین شده تاریخ سینما که بازی بازیگرانش حتی از «پدرخوانده» هم بهتر است
اینکه گفته شود فیلمی بازیگری بهتری از پدرخوانده و دنبالهاش دارد، شاید ادعای بزرگی باشد. گزینههای زیادی وجود ندارند، چون این دو فیلم نهتنها از نظر کیفیت بازیگری، بلکه از نظر تعداد بازیهای درخشان هم در سطح بسیار بالایی قرار دارند. بااینحال، فیلمهایی هستند که چندین بازی قدرتمند را در خود جای دادهاند و بسیاری از آنها در زمان خود نامزد یا برنده جوایز مهم شدهاند. اینها ۵ فیلمی هستند که بازیگری آنها بهتر از پدرخوانده است.
از میان چیزهای زیادی که میتوان درباره فیلم پدرخوانده (The Godfather) ساخته فرانسیس فورد کوپولا گفت، یکی از کمحاشیهترین آنها این است که «بله، این فیلم بازیهای فوقالعادهای دارد.» اگر فقط به فیلم اول نگاه کنیم، مارلون براندو را داریم که برای نقش ویتو کورلئونه دومین جایزه اسکارش را برد، و در کنار او بازیگرانی مانند آل پاچینو، جیمز کان، رابرت دووال، دایان کیتون و جان کازال حضور دارند که تقریباً همه در بهترین فرم خود ظاهر شدهاند.

بااینحال، دایان کیتون و جان کازال در The Godfather Part II فرصت بیشتری برای درخشش پیدا میکنند. براندو در دنباله فیلم اصلی حضور ندارد و نقش جیمز کان هم محدود است، اما با اضافهشدن رابرت دنیرو، که برای بازی در نقش نسخه جوانتر شخصیت براندو اسکار گرفت، همچنان سطح بازیگری بسیار بالا باقی میماند.
با این حال، اینکه گفته شود فیلمی بازیگری بهتری از پدرخوانده و دنبالهاش دارد، شاید ادعای بزرگی باشد. گزینههای زیادی وجود ندارند، چون این دو فیلم نهتنها از نظر کیفیت بازیگری، بلکه از نظر تعداد بازیهای درخشان هم در سطح بسیار بالایی قرار دارند. بااینحال، فیلمهایی هستند که چندین بازی قدرتمند را در خود جای دادهاند و بسیاری از آنها در زمان خود نامزد یا برنده جوایز مهم شدهاند. اینها ۵ فیلمی هستند که بازیگری آنها بهتر از پدرخوانده است.
۵ – Who’s Afraid of Virginia Woolf? (۱۹۶۶)

پیش از هر چیز، علاوه بر بازیگری درخشان این فیلم، باید به کارگردانی عالی مایک نیکولز هم اشاره کرد؛ فیلمی که نخستین تجربه کارگردانی بلند او بود. این اثر که اقتباسی از یک نمایشنامه است، در فضایی محدود و با تعداد کمی شخصیت روایت میشود: دو زوج که بیشتر زمان فیلم را در یک خانه سپری میکنند. زوج مسنتر با مستی و درگیریهای لفظی، بهتدریج زوج جوانتر را هم وارد تنش میکنند تا جایی که فضای فیلم به مجموعهای از بحثها و درگیریهای شدید تبدیل میشود.
این فیلم یک ویژگی کمنظیر دارد: تمام بازیگران آن نامزد جایزه اسکار شدند. هرچند تنها چهار بازیگر در فیلم حضور دارند، اما این موضوع همچنان چشمگیر است. الیزابت تیلور موفق شد جایزه بهترین بازیگر زن را ببرد و دیگر بازیگران، شامل ریچارد برتون (نامزد بهترین بازیگر مرد)، سندی دنیس (نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل زن) و جورج سیگال (نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل مرد) بودند. فیلم کاملاً متکی بر دیالوگ و بازیگری است و فضای لازم را برای اجرای پرقدرت بازیگران فراهم میکند.
۴ – On the Waterfront (۱۹۵۴)
همانطور که گفته شد، مارلون براندو در فیلم اول سهگانه پدرخوانده نقشآفرینی کرده و شاید بیشتر با آن شناخته شود، اما بازی او در On the Waterfront نیز به همان اندازه درخشان است. این فیلم اولین اسکار کارنامه بازیگری براندو را برای وی در پی داشت و نمونهای از زمانی است که آکادمی انتخابهای درست و بهجایی انجام میداد؛ بهویژه با توجه به اینکه او پیشتر برای A Streetcar Named Desire برنده اسکار نشده بود.
در این فیلم، اوا ماری سنت نیز برای اولین نقش سینمایی خود اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد. علاوه بر این، فیلم مجموعهای بسیار قوی از بازیگران مکمل دارد، از جمله لی جی. کاب، کارل مالدن و راد استایگر که همگی نامزد اسکار شدند (هرچند ادموند اوبراین برای فیلم دیگری برنده این جایزه شد). بازیهای طبیعی و قدرتمند این فیلم باعث شدهاند که همچنان تازه و تأثیرگذار به نظر برسد و نقشآفرینی براندو در کنار دیگر بازیگران، یکی از نقاط اوج تاریخ بازیگری در سینما محسوب میشود.
۳ – High and Low (۱۹۶۳)
اگر Seven Samurai و Ran را دو فیلم برتر آکیرا کوروساوا بدانیم، احتمالاً منطقی است که High and Low را سومین اثر برتر او در نظر بگیریم. این فیلم در واقع بهترین اثر او با فضایی معاصر (غیرتاریخی) محسوب میشود؛ یک فیلم جنایی/معمایی/تریلر که نشاندهنده گستره تواناییهای کوروساوا بهعنوان فیلمساز است. داستان درباره یک آدمربایی است که در مسیر اشتباه قرار میگیرد؛ تبهکاری قصد دارد فرزند یک مدیر ثروتمند را بدزدد و در ازای آن باج بگیرد، اما بهاشتباه فرزند یکی از کارمندان دونپایه آن مدیر را میرباید و با وجود این، همچنان درخواست باج میکند. این موضوع مدیر بیرحم و پولدوست داستان را در برابر یک دوراهی اخلاقی قرار میدهد.
در این فیلم بازیگرانی حضور دارند که بارها با کوروساوا همکاری کردهاند، از جمله توشیرو میفونه در نقش اصلی و تاکاشی شیمورا که برای بازی در هفت سامورایی و فیلم گودزیلا شناخته میشود. تاتسویا ناکادای و کیوکو کاگاوا نیز از بازیگران مطرح ژاپنی این دوره هستند و در این فیلم نقشآفرینی درخشانی دارند. همچنین تسوتومو یامازاکی، که کمتر شناختهشده است، در نقش شخصیت آدمربا، حضوری بسیار تأثیرگذار دارد. با وجود کیفیت بالای بازیها، این فیلم بهدلیل خارجیبودن، هیچ نامزدی اسکار دریافت نکرد؛ مسئلهای که همچنان در مورد فیلمهای غیرانگلیسیزبان دیده میشود (برای مثال Parasite با وجود موفقیت بزرگ، هیچ بازیگری نامزد اسکار نداشت).
۲ – Schindler’s List (۱۹۹۳)
Schindler’s List فیلمی حماسی و چندلایه است که همزمان به نمایش وحشتهای هولوکاست میپردازد و داستانی از قهرمانی را روایت میکند. شخصیت اصلی، اسکار شیندلر، تاجری است که با استخدام یهودیان در کارخانههای خود، جان آنها را از اردوگاههای مرگ نازیها نجات میدهد. لیام نیسون که امروزه بیشتر با فیلمهای اکشن شناخته میشود، در اینجا یکی از بهترین نقشآفرینیهای دراماتیک خود را ارائه میدهد.
کارگردانی استیون اسپیلبرگ نقش مهمی در موفقیت فیلم دارد و او این داستان را بهشکلی بینقص و تاثیرگذار روایت کرده است. در کنار نیسون، بازیگران مکملی مانند رالف فاینز در نقش شخصیتی بیرحم و بن کینگزلی در نقشی آرامتر، بازی بسیار قدرتمندی دارند. علاوه بر آنها، تعداد زیادی بازیگر دیگر حتی در نقشهای کوتاه ظاهر میشوند که همگی به واقعگرایی و تأثیرگذاری فیلم کمک میکنند.
۱ – One Flew Over the Cuckoo’s Nest (۱۹۷۵)
اگر جک نیکلسون در فیلمی حضور داشته باشد، تقریباً قطعی است که توجهها را به خود جلب میکند، و وقتی نقش اصلی را برعهده دارد، این موضوع حتی پررنگتر میشود. او در این فیلم نقش زندانی را بازی میکند که خود را بهدروغ بیمار روانی جا میزند تا به بیمارستان روانی منتقل شود، با این تصور که آنجا شرایط آسانتری نسبت به زندان دارد. اما در آنجا با پرستاری مستبد (با بازی لوئیز فلچر) مواجه میشود که زندگی را برای بیماران دشوار کرده است.
پس از نیکلسون، لوئیز فلچر بیشترین تأثیر را در این روایت میگذارد و هر دوی آنها برای نقشهایشان برنده اسکار شدند. در کنار آنها، بازیگران دیگری نیز حضور دارند که برخی از آنها بعدها به شهرت بیشتری رسیدند، مانند کریستوفر لوید، دنی دویتو و برد دوریف. این فیلم مانند Who’s Afraid of Virginia Woolf? فضایی فراهم میکند که بازیگران بتوانند بازیهای پرقدرت و تاثیرگذاری داشته باشند. در نهایت، با وجود تمامی ویژگیهای برجسته فیلم، این نقشهای بازیگران است که بیش از همه در ذهن میماند.
منبع: روزیاتو



