کشف بزرگ دانشمندان ژاپنی؛ تعقیبوگریز ۱۲۰ میلیون ساله با حل معمای ردپاهای گمشده در قلب مغولستان
تصور کنید در ساحل یک دریاچه باستانی ایستادهاید و ناگهان زمین زیر پای غولهایی ۱۵ متری میلرزد. ردپاهایی که امروز در مغولستان پیدا شده، داستانی واقعی از همزیستی درندگان و طعمهها را روایت میکند که ۱۲۰ میلیون سال دستنخورده باقیمانده بود.
هفتاد سال پیش، گزارشی کوتاه از وجود ردپای موجودات عظیمالجثه در شمال مغولستان منتشر شد، اما ناگهان همه چیز در غبار تاریخ گم شد. حالا تیمی از دانشمندان بینالمللی با کمک بومیان منطقه، این سایت باستانی را دوباره پیدا کردهاند تا یکی از بزرگترین معماهای عصر دایناسورها را حل کنند.
تصور کنید در ساحل یک دریاچه باستانی ایستادهاید و ناگهان زمین زیر پای غولهایی ۱۵ متری میلرزد. ردپاهایی که امروز در مغولستان پیدا شده، داستانی واقعی از همزیستی درندگان و طعمهها را روایت میکند که ۱۲۰ میلیون سال دستنخورده باقیمانده بود.
کپسول زمان
داستان از یک گزارش دوصفحهای قدیمی شروع شد؛ گزارشی که یک جغرافیدان مغول ۷۰ سال پیش نوشت و سپس به دست فراموشی سپرده شد. هیچکس نمیدانست آن ردپاهای مرموز دقیقاً کجا هستند، تا اینکه در سال ۲۰۲۴، تیمی از باستانشناسان و دیرینهشناسان، مانند کارآگاهان تاریخ، به دل بیابانهای شمالی مغولستان زدند.
آنها چیزی را یافتند که نهتنها یک سایت گمشده، بلکه یک «کپسول زمان» از دوره کرتاسه پیشین بود. جایی که ردپای درندگان ۸ متری و گیاهخواران غولپیکر با طول بیش از ۱۵ متر، روی یک سطح مشترک حک شده است. این کشف جدید، نقشههای علمی ما از پراکندگی دایناسورها در آسیا را به کل تغییر میدهد و ثابت میکند که این غولها بسیار فراتر از آنچه تصور میکردیم، به سمت شمال حرکت کرده بودند.
اسرار لایههای زمین
به گزارش Phys.org و بر اساس یافتههای دانشگاه علوم اوکایاما ژاپن و آکادمی علوم مغولستان چگونه این ردپاها پس از ۱۲۰ میلیون سال چنین سالم ماندهاند؟ مطالعات زمینشناسی نشان میدهد که این منطقه در آن زمان بخشی از یک دریاچه بزرگ بوده است. لایههای نازک شن که در میان گلهای سیاه بستر دریاچه قرار گرفتهاند، حکایت از دورانی دارند که سطح آب پایین رفته و زمین نمناک ساحل، آماده ثبت قدمهای سنگین دایناسورها شده است. بلافاصله پس از آن، رسوبات جدید روی این ردپاها را پوشانده و آنها را برای میلیونها سال از فرسایش حفظ کردهاند.
تغییر نقشه تکامل در آسیا و آمریکا
این کشف فراتر از یافتن چند فسیل است. ۱۲۰ میلیون سال پیش، زمین در حال گرمشدن بود و گیاهان گلدار بهسرعت در حال تنوع یافتن بودند. در همین دوران، دایناسورهای آسیایی شروع به مهاجرت به سمت آمریکای شمالی کردند. تاکنون شواهدی از وجود دایناسورهای بزرگ در این دوره در شمال مغولستان و روسیه شرقی وجود نداشت، اما حالا ثابت شده که این منطقه پل ارتباطی مهمی در اکوسیستم جهانی بوده است. این یافتهها به دانشمندان کمک میکند تا بفهمند چگونه غولهای شرق دور با خویشاوندان خود در آمریکای شمالی در ارتباط بودهاند.
لایههای شنی حاوی شنریزه
تیم تحقیق در نزدیکی این ردپاها، لایههای شنی حاوی شنریزه پیدا کردهاند که احتمال وجود استخوانهای فسیل شده این دایناسورها را بسیار بالا میبرد. شاید در آیندهای نزدیک، نهفقط ردپا، بلکه اسکلتهای کامل این غولهای ۸ و ۱۵ متری از دل خاک مغولستان بیرون بیاید تا پرده از جزئیات بیشتری از زندگی مرموز آنها بردارد.
منبع: همشهری
