بلندترین «زن اسکلتی» دنیا به مناسبت «روز مردگان» ساخته شد

فرادید| این مجسمه که «لا کاترینا» نام دارد، از فولاد، فایبرگلاس و خمیر کاغذ ساخته شده است. بیش از ۱۴۰ هنرمند از کارگاه هنری شیبالپا، به سرپرستی کارلوس کامیلو بائز، در ساخت آن مشارکت داشته‌اند. دامن مجسمه نیز حدود ۲۷ متر طول دارد. در اطراف این سازه، محرابی یادبود با حدود ۷۰ هزار بوته گل همیشه‌بهار برپا شده که در منطقه خوچیمیلکو مکزیکوسیتی پرورش یافته‌اند.

به گزارش فرادید؛ ارتفاع این مجسمه رکورد قبلی، متعلق به سازه‌ای ۲۸ متری در شهر پوئرتو وایارتا در سال ۲۰۲۳، را پشت سر گذاشت. قرار بود این اثر تنها تا دوم نوامبر به نمایش گذاشته شود، اما شهردار مکزیکوسیتی اعلام کرد که بازدید از آن تا ۱۱ نوامبر ادامه خواهد داشت.

روز مردگان یکی از آیین‌های مهم مکزیک و بخش‌هایی از آمریکای لاتین است؛ جشنی برای گرامی‌داشت درگذشتگان و یادآوری پیوند میان زندگان و مردگان. خانواده‌ها در این روز محراب‌هایی با عکس عزیزان ازدست‌رفته، شمع، گل همیشه‌بهار و غذاهای محبوب آن‌ها برپا می‌کنند تا به باور سنتی، راه بازگشت ارواح به خانه را نشان دهند. بسیاری نیز به گورستان‌ها می‌روند، مزارها را پاک‌سازی می‌کنند و با گل و یادبود می‌آرایند. این آیین در سال ۲۰۰۸ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد و آمیزه‌ای از سنت‌های بومی آمریکای مرکزی و باورهای کاتولیکی است که پس از فتح مکزیک به دست اسپانیایی‌ها گسترش یافت.

شخصیت لا کاترینا نیز به یکی از نمادهای اصلی این جشن تبدیل شده است. خالق آن خوزه گوادالوپه پوسادا، هنرمند و کاریکاتوریست مکزیکی، بود که در سال ۱۹۱۲ تصویری طنزآمیز از یک اسکلت زن منتشر کرد. این شخصیت در ابتدا «کالاورا گاربانسرا» نام داشت و به زنانی بومی اشاره می‌کرد که نخود می‌فروختند، اما برای شبیه‌شدن به طبقات مرفه، لباس‌های فرانسوی می‌پوشیدند و چهره خود را آرایش می‌کردند. پوسادا با خلق این اسکلت خوش‌پوش، شیفتگی بخشی از جامعه به آداب و ظاهر اروپایی را به تمسخر می‌گرفت.

لا کاترینا در زمان زندگی پوسادا هنوز به شهرت امروزی نرسیده بود و چند دهه بعد، با بازشناسی آثار او از سوی هنرمندانی مانند دیه‌گو ریورا، به نمادی فراگیر تبدیل شد. امروزه این اسکلت شیک‌پوش نه‌تنها یادآور طنز و هنر پوساداست، بلکه به نمادی از نگاه خاص فرهنگ مکزیک به مرگ تبدیل شده است؛ نگاهی که مرگ را پایان مطلق زندگی نمی‌داند و آن را بخشی از چرخه‌ای پیوسته میان زندگان و درگذشتگان می‌بیند.