هفده ایالت آمریکا سهمیهبندی بنزین را به اجرا گذاشتند؛ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۱
در تلاشی جداگانه برای کاهش مصرف بنزین، دولت همچنین یک محدودیت سرعت اجباری در زمان جنگ برابر با ۳۵ مایل در ساعت وضع کرد که به «سرعت پیروزی» معروف شد.
در ۱۵ مه ۱۹۴۲ [۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۱] سهمیهبندی بنزین در ۱۷ ایالت شرقی آغاز شد؛ اقدامی که با هدف کمک به تلاشهای جنگی آمریکا در طول جنگ جهانی دوم انجام گرفت. تا پایان همان سال، رئیسجمهور فرانکلین دی. روزولت اطمینان حاصل کرد که سهمیهبندی اجباری بنزین در هر ۴۸ ایالت اجرا شود.
آمریکا تا پیش از حمله ژاپن به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ [۱۶ آذر ۱۳۲۰] درباره ورود به جنگ جهانی دوم بحث میکرد. روز بعد، کنگره تقریباً به اتفاق آرا درخواست روزولت برای اعلام جنگ علیه ژاپن را تصویب کرد و سه روز بعد، متحدان ژاپن یعنی آلمان و ایتالیا به ایالات متحده اعلام جنگ کردند.
در جبهه داخلی، آمریکاییهای عادی تقریباً بلافاصله تأثیر جنگ را احساس کردند، زیرا اقتصاد کشور بهسرعت از تمرکز بر کالاهای مصرفی به تولید تماموقت تجهیزات جنگی تغییر یافت. در چارچوب این تحول، زنان برای جایگزینی مردانی که به خدمت سربازی رفته بودند در کارخانهها مشغول به کار شدند، کارخانههای خودروسازی شروع به تولید تانک و هواپیما برای نیروهای متفقین کردند و خانوادهها موظف شدند مصرف محصولاتی مانند لاستیک، بنزین، شکر، الکل و سیگار را محدود کنند.
لاستیک نخستین کالایی بود که سهمیهبندی شد، زیرا پس از اشغال هند شرقی هلند [اندونزی کنونی] توسط ژاپن، تأمین لاستیک برای ایالات متحده قطع شد؛ کمبود لاستیک بر دسترسی به محصولاتی مانند تایر تأثیر گذاشت.
چنین استدلال میشد که سهمیهبندی بنزین با کاهش مسافتی که آمریکاییها رانندگی میکنند، به صرفهجویی در مصرف لاستیک کمک خواهد کرد. در ابتدا دولت مردم را به سهمیهبندی داوطلبانه بنزین تشویق کرد، اما تا بهار ۱۹۴۲ روشن شد که این تلاشها کافی نیست. در اواسط ماه مه، نخستین ۱۷ ایالت سهمیهبندی اجباری بنزین را اجرا کردند و تا ماه دسامبر این محدودیتها در سراسر کشور گسترش یافت.
کوپنهای سهمیه بنزین توسط هیأتهای محلی صادر میشد و روی شیشه جلوی خودروهای خانوادگی یا شخصی چسبانده میشد. نوع کوپن مقدار بنزینی را که به آن خودرو تعلق میگرفت تعیین میکرد. برای مثال، کوپنهای سیاه نشاندهنده سفرهای غیرضروری بودند و بیش از سه گالن در هفته اجازه نمیدادند، در حالی که کوپنهای قرمز برای کارکنانی بود که به بنزین بیشتری نیاز داشتند، ازجمله پلیسها و مأموران پست.
درنتیجه این محدودیتها، بنزین به کالایی پرتقاضا در بازار سیاه تبدیل شد، در حالی که روشهای قانونی برای صرفهجویی در مصرف بنزین — مانند همسفری با یک خودرو — نیز رواج یافت. در تلاشی جداگانه برای کاهش مصرف بنزین، دولت همچنین یک محدودیت سرعت اجباری در زمان جنگ برابر با ۳۵ مایل در ساعت وضع کرد که به «سرعت پیروزی» معروف شد.
منبع: خبرآنلاین
