کشف مقبره‌های باستانی «جنگجوها و اسب‌ها» در فرانسه
یک مجموعه تدفینی متعلق به قرن پنجم میلادی با گورهایی غنی از جنگجویان و اسب‌ها در شهر هوربورگ-ویر، در نزدیکی کولمار، واقع در منطقه آلزاس فرانسه، کشف شده است.
فرادید| مؤسسه ملی باستان‌شناسی پیشگیرانه فرانسه، موسوم به اینراپ، پیش از آغاز ساخت‌وساز مجموعه‌ای مسکونی جدید، کاوش‌های باستان‌شناختی را در این محوطه، در ساحل راست رودخانه ایل، آغاز کرده است. این منطقه در فاصله‌ای نه‌چندان دور از مرز باستانی امپراتوری روم در امتداد رود راین، مرکز یک سکونتگاه غیرنظامی گالوـرومی بود.
به گزارش فرادید؛ در جریان کاوش‌ها، بقایای خانه‌ها و جاده‌هایی کشف شد که نشان می‌دهد این محل از قرن اول تا قرن سوم میلادی به‌طور پیوسته مسکونی بوده است.
پس از سکونت‌های پراکنده در قرن چهارم میلادی، بخشی از این محوطه در نیمه دوم قرن پنجم به مجموعه‌ای تدفینی تبدیل شد. دو گور از نظر کیفیت و ارزش اشیای تدفینی برجسته‌اند. از جمله یافته‌های آن‌ها می‌توان به شمشیر اسکراماساکس، سپر و آنگون اشاره کرد؛ آنگون نوعی نیزه سبک و پرتابی بود که اقوام ژرمنی در اوایل قرون وسطی از آن استفاده می‌کردند.
در گزارش باستان‌شناسان آمده است:
«عناصر تزئینی لباس و جنگ‌افزارها که با تکنیک خانه‌بندی طلا و نقره و با استفاده از سنگ‌های عقیق سرخ ساخته شده‌اند، جایگاه ممتاز افراد مدفون را تأیید می‌کنند. دو گور دیگر نیز به‌واسطه اشیای تدفینی زنانه از سایر گورها متمایز می‌شوند. این اشیا شامل جفت سنجاق‌های قوسی‌شکل با روکش طلا، سنجاق‌های نقره‌ای به شکل پرنده، گردنبندهایی از مهره‌های شیشه‌ای، سگک‌های کمربند و یک شانه استخوانی هستند. بقایای اسب‌ها نیز به همراه تجهیزات و یراق‌آلات آن‌ها در داخل همین مجموعه تدفینی دفن شده‌اند.»
اشیای نفیس تدفینی در کنار شواهدی از آسیب‌های استخوانی ناشی از وضعیت نامناسب سلامت و جراحت‌های ناشی از سلاح‌های تیز قرار داشتند. این یافته‌ها با احتمال جنگجو بودن افراد مدفون و مرگ آن‌ها در جریان درگیری‌ها سازگارند. دفن دو اسب در این مجموعه نیز بر اهمیت این تدفین‌ها می‌افزاید.
در ادامه گزارش آمده است:
«اگرچه این کاوش باستان‌شناختی درک ما را از روند شکل‌گیری و سازمان فضایی و کارکردی ویکوس گالوـرومی در بخش شمال‌غربی هوربورگ-ویر افزایش می‌دهد، اهمیت اصلی آن در کشف مجموعه‌ای تدفینی منحصربه‌فرد مرتبط با دوره مهاجرت اقوام نهفته است.
اهمیت استثنایی این کشف، به‌ویژه از کمبود محوطه‌هایی ناشی می‌شود که استقرار اقوام ژرمنی را در این منطقه و در این دوره زمانی مستند کنند. داده‌های تازه بی‌تردید پژوهش درباره پویایی‌های سکونت در منطقه و دگرگونی‌های گسترده‌ای را که این سرزمین در نیمه دوم قرن پنجم میلادی از سر گذراند، احیا و تقویت خواهد کرد.»
