مهندسی ساخت باند فرودگاه؛ زیر چرخ های هواپیما چه خبر است؟ + اینفوگرافیک

هر باند فرودگاه بسیار فراتر از یک لایه ساده آسفالت است؛ باند پرواز در واقع یک ساختار چندلایه و کاملا مهندسی شده است که برای تحمل هزاران فرود و برخاست و تماس چرخ های هواپیما با سطح باند، شرایط آب و هوایی سخت و فشارهای ناشی از وزن پهن پیکرترین هواپیماهای مسافربری جهان با وزنی بیش از 500 تن طراحی می شود.

ساختار و لایه های روسازی باند فرودگاه

روسازی فرودگاه ها از چند لایه کلیدی تشکیل شده است که هر کدام وظیفه خاصی را در انتقال بار و حفظ ایمنی پرواز بر عهده دارند:

لایه رویه آسفالتی (Surface Course): این لایه بالاترین سطح باند است که مقاومت در برابر لغزش، زهکشی مناسب آب باران و روانی حرکت هواپیما را تامین می کند.

لایه آستر آسفالتی (Asphalt Binder Course): وظیفه این لایه توزیع بار ناشی از چرخ های هواپیما به لایه های زیرین و ایجاد انعطاف پذیری در ساختار روسازی است.

لایه اساس سنگ دانه ای (Granular Base): وزن هواپیما را در سطح وسیع تری پخش کرده و استحکام ساختاری کل باند را افزایش می دهد.

لایه زیراساس تثبیت شده (Stabilized Subbase): دوام طولانی مدت ساختار را بهبود بخشیده و در مناطق سردسیر، مقاومت بستر را در برابر یخبندان و تورم خاک افزایش می دهد.

خاک بستر متراکم شده (Compacted Subgrade): خاک طبیعی زیرین که زیرسازی شده و کوبیده می شود تا به عنوان شالوده اصلی، کل سیستم روسازی را نگه دارد.

ضخامت و توان تحمل بار در باندهای فرودگاهی

ضخامت کل روسازی باند فرودگاه بسته به ابعاد هواپیماها، حجم ترافیک هوایی، شرایط خاک منطقه و اقلیم آب و هوایی معمولا بین 152 تا 255 سانتی متر (1.5 تا 2.5 متر) متغیر است.

فرودگاه هایی که به غول های هوایی دنیای هوانوردی تجاری مانند ایرباس A380 یا بوئینگ 8-747 خدمات رسانی می کنند، به محکم ترین و مقاوم ترین ساختارهای روسازی در صنعت هوانوردی نیاز دارند. استحکام باند یکی از حیاتی ترین و در عین حال پنهان ترین عناصر در حفظ ایمنی پرواز و صنعت هوانوردی است.

منبع: عصر ایران