تمساحهای غولپیکری که 10 میلیون سال قبل بر دریاچههای کمعمق حکومت میکردند
بیش از ۱۰ میلیون سال پیش، بخش بزرگی از آمریکای جنوبی زیر پوشش یک پهنه آبی عظیم قرار داشت؛ محیطی که در آن لاکپشتهای غولپیکر و تمساحهای بزرگ زندگی میکردند. در سواحل این دریاچه، طیف گستردهای از شکارچیان از جمله آناکونداها، پستانداران دندانخنجری، پرندگان بیپرواز موسوم به پرندگان وحشت و سبسیدها (خویشاوندان خشکیزی تمساحها) به شکار میپرداختند.
فرادید| یک مطالعه جدید نشان میدهد که برخلاف تصور پیشین، تمساحها مهمترین گروه شکارچی در این زیستبوم بودهاند، بهویژه در شکار جانوران بزرگ.
به گزارش فرادید؛ اسکار ویلسون، پژوهشگر پسادکتری دانشگاه هلسینکی، میگوید مقدار شکار در این منطقه آنقدر زیاد بوده که شکارچیان پستاندار نمیتوانستند بهتنهایی از عهده شکار آن برآیند. به گفته او، شواهد جدید نشان میدهد تمساحها مهمترین شکارچیان منطقه بودهاند و نقش آنها در شکار طعمههای بزرگ از همه پررنگتر بوده است.
آثار گازگرفتگی، هویت شکارچی را آشکار میکنند
در سواحل این پهنه آبی، گیاهخواران متنوعی زندگی میکردند؛ از جمله تنبلهای زمینی غولپیکر، گلیپتودونتها که خویشاوندان زرهپوش آرمادیلوهای امروزی بودند و چندین گروه از سمداران مانند آستراپوتِرها، معروف به «جانوران صاعقهای» و توکسودونتها. برخی از این سمداران بیش از یک تن وزن داشتند.
اما شکارچیان نیز غولپیکر بودند. بزرگترین شکارچی آن دوران احتمالاً پوروسوروس نِیوِنسِس بود؛ تمساحی غولآسا و خویشاوند نزدیک کایمنهای امروزی که حدود ۷ متر طول و ۱۸۰۰ کیلوگرم وزن داشت.
این جانور در رأس زنجیره غذایی قرار داشت و حتی ممکن است با شکار گیاهخواران بزرگ، بر اندازه و جمعیت آنها تأثیر گذاشته باشد.
پژوهشگران برای رسیدن به این نتیجه، فسیلهای موجود در مجموعه موزهها را بررسی کردند. آثار گازگرفتگی و رد دندان شکارچیان روی استخوان فسیلشده گیاهخواران، یکی از معدود شواهد مستقیم از تعامل میان گونههای مختلف در گذشته است.
فسیلهای بررسیشده بین ۱۰٫۵ تا ۱۶ میلیون سال قدمت دارند. فراوانی آثار گازگرفتگی که احتمالاً توسط پوروسوروس ایجاد شدهاند، نشان میدهد این تمساح غولپیکر یکی از مهمترین شکارچیان زیستبومهای گرمسیری آمریکای جنوبی در دوران میوسن بوده است.
این یافته همچنین تصویری متفاوت از اکوسیستمهای میوسن آمریکای جنوبی ارائه میدهد؛ جایی که در آن، تمساحهای عظیم نه صرفاً شکارچیانی در کنار پستانداران گوشتخوار، بلکه احتمالاً مهمترین شکارچیان شکارهای بزرگ بودند.
