اسکلت 1400 سالۀ یک «قربانی» در کانال آب نزدیک «هرم باستانی» کشف شد

فرادید| باستان‌شناسان در نزدیکی هرم باستانی هوآکا پوکلانا در مرکز شهر لیما، پایتخت پرو، بقایای انسانی را کشف کرده‌اند که احتمال می‌رود مربوط به یک «قربانی انسانی» باشد. این اسکلت که متعلق به مردی بالغ است، درون یک کانال آب زیرزمینی قرار داشت؛ کانالی که به یک چاه آیینی منتهی می‌شد و حدود ۱۴۰۰ سال پیش مسدود شده بود.

به گزارش فرادید؛ بر اساس بیانیه وزارت فرهنگ پرو، استخوان‌های این مرد اوایل سال جاری میلادی از یک کانال آب زیرزمینی در محوطه باستان‌شناسی هوآکا پوکلانا بیرون آورده شد. اسکلت به پهلوی چپ قرار داشت و جمجمه‌اش رو به سمت اقیانوس و هرم هوآکا پوکلانا بود؛ موضوعی که می‌تواند نشان دهد جسد عمداً در این وضعیت قرار داده شده است.

محوطه هوآکا پوکلانا حدود سال ۴۰۰ میلادی، در منطقه‌ای که امروزه شهر لیما قرار دارد، شکل گرفت و گروه‌های مختلف پیشااسپانیایی تا حدود سال ۱۴۴۰ در آن سکونت داشتند. این محوطه به دلیل هرم بزرگ پلکانی خود شهرت دارد؛ بنایی که قوم لیما آن را به عنوان مرکز اصلی یک مجموعه آیینی ساخته بودند.

بر اساس پژوهشی که در سال ۲۰۲۳ منتشر شده، مردم لیما در هوآکا پوکلانا سه آیین اصلی انجام می‌دادند: شکستن آیینی ظروف سفالی بزرگ، برگزاری ضیافت‌های آیینی و قربانی کردن انسان.

قربانی‌های انسانی در هوآکا پوکلانا طی حدود چهار قرن در تعداد و شیوه‌های مختلف انجام می‌شدند. برای نمونه، باستان‌شناسان در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ بقایای یک مرد بالغ و یک زن بالغ را در پیِ هرم کشف کردند. پژوهشگران معتقدند این افراد احتمالاً برای انجام آیین‌هایی مرتبط با ساخت هرم و تغییرات معماری آن قربانی شده بودند.

کانالی با ساختاری متفاوت

تدفین تازه کشف‌شده که قدمت آن حدود سال ۶۵۰ میلادی برآورد شده، در یک کانال آب نزدیک هرم قرار داشت؛ کانالی که به یک چاه آیینی منتهی می‌شد.

نکته جالب درباره این سازه، شیوه ساخت آن است. مردم لیما برای ساخت هرم عمدتاً از خشت‌های کوچک گِلی استفاده می‌کردند، اما برای ساخت این چاه و کانال آب از سنگ‌های رودخانه بهره برده بودند؛ روشی که بر اساس اعلام وزارت فرهنگ پرو، در معماری قوم لیما چندان معمول نبوده است.

باستان‌شناسان بر اساس شکل لگن و جمجمه، احتمال داده‌اند که اسکلت متعلق به یک مرد بالغ باشد. با این حال، بررسی‌های بیشتر باید جنسیت، سن هنگام مرگ و وجود یا نبود آثار آسیب‌های جسمانی را با اطمینان مشخص کند. وجود چنین آسیب‌هایی می‌تواند سرنخ مهمی درباره احتمال قربانی شدن این فرد به دست دهد.

پژوهش‌های آینده نه‌تنها درباره خود اسکلت، بلکه درباره ساختار زیرزمینی انتقال آب نیز ادامه خواهد یافت. باستان‌شناسان امیدوارند بررسی دقیق این مجموعه بتواند اطلاعات تازه‌ای درباره «آیین‌های بستن و پایان دادن» به فعالیت چاه آیینی در اختیارشان قرار دهد؛ آیین‌هایی که احتمالاً هنگام پایان استفاده از این سازه انجام می‌شدند.

اگر قربانی بودن این مرد تأیید شود، کشف جدید می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره رابطه میان آب، معماری آیینی و قربانی‌های انسانی در فرهنگ لیما در حدود ۱۴۰۰ سال پیش ارائه کند.