گنجینه کوچک 2 هزارساله از زیر یک زمین ورزشی بیرون آمد
در زیر یک زمین ورزشی سابق در مرکز آلمان، گنجینه کوچکی از سکههای نقرهای متعلق به سلتها کشف شده که به یکی از مهمترین یافتههای سلتشناسی در ایالت تورینگن تبدیل شده است. باستانشناسان میگویند این ۱۱ سکه بیش از ۲ هزار سال پیش عمداً پنهان شده بودند و نکته شگفتانگیز این است که احتمالاً کل این گنجینه تا امروز دستنخورده باقی مانده است.
فرادید| این سکهها در منطقه زینگن در ایالت تورینگن کشف شدند؛ جایی که ساخت یک ایستگاه آتشنشانی جدید، انجام بررسیهای باستانشناختی در محل یک زمین ورزشی قدیمی در دامنه کوه زینگربرگ را ضروری کرد. این کوه در پسزمینه محل کشف قرار دارد و بقایای یک محوطه دفاعی متعلق به دورههای تاریخی اولیه در آن دیده میشود.
به گزارش فرادید؛ آنچه ابتدا تنها چند یافته پراکنده به نظر میرسید، در ادامه به کشف مجموعهای بسیار مهم تبدیل شد: یک گنجینه کامل از سکههای سلتی که قدمت آن به سده اول پیش از میلاد بازمیگردد.
هر ۱۱ سکه، از نوع کویناریوس نقرهای سلتی موسوم به «نوع پراگ» هستند. پیش از این، در سراسر ایالت تورینگن تنها حدود ۸۰ نمونه از این نوع سکه شناخته شده بود. به همین دلیل، یافته زینگن اکنون بزرگترین گنجینه شناختهشده از این دوره در این ایالت به شمار میرود.
نخستین سکهها در جریان نظارتهای باستانشناختی در ماههای ژوئیه و اوت ۲۰۲۵ پیدا شدند؛ زمانی که رونی کراوزه، مدیر کاوش، چند نمونه از این سکهها را هنگام عملیات عمرانی در محل کشف کرد. باستانشناسان در اوت ۲۰۲۶ دوباره به محل بازگشتند و بررسی هدفمندی را در اطراف نقطه کشف انجام دادند.
این بررسی دوم، برداشت اولیه از یافتهها را کاملاً تغییر داد. پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که هر ۱۱ سکه به یک مجموعه واحد تعلق دارند و آنچه در اصطلاح باستانشناسی «یافته بسته» نامیده میشود را تشکیل میدهند؛ یعنی مجموعهای که همزمان دفن شده است، نه سکههایی که در طول سالها بهصورت جداگانه گم شده باشند.
ظرف اصلی نگهداری سکهها از بین رفته است. باستانشناسان هیچ قطعه سفالی در محل پیدا نکردند و به همین دلیل احتمال میدهند سکهها درون چیزی ساختهشده از مواد آلی، مانند کیسهای کوچک یا محفظهای مشابه، نگهداری میشدهاند که در گذر زمان پوسیده و از بین رفته است.
البته سکهها دیگر دقیقاً در همان جایی که صاحبشان آنها را دفن کرده بود قرار نداشتند. شخمزدن زمین در طول قرنها باعث پراکندهشدن آنها در محدودهای حدود ۵٫۸ در ۱٫۵ متر شده بود. با این حال، ثبت دقیق موقعیت هر یافته به باستانشناسان اجازه داد ارتباط میان آنها را بازسازی کنند و این مجموعه را از اشیای متأخرتر موجود در همان منطقه جدا کنند.
این جزئیات، بُعدی انسانی به این کشف میدهد. در مقطعی از سده اول پیش از میلاد، فردی این سکههای نقرهای را جمعآوری کرد، آنها را در نزدیکی کوه زینگر برگ پنهان کرد و ظاهراً هرگز برای برداشتنشان بازنگشت. باستانشناسی هنوز نمیتواند مشخص کند آن فرد چه کسی بوده، چرا پول خود را مخفی کرده یا چه اتفاقی برای او افتاده است؛ اما این گنجینه پس از گذشت بیش از دو هزار سال همچنان باقی مانده تا داستان آن آشکار شود.
اداره دولتی مدیریت میراث فرهنگی و باستانشناسی تورینگن اعلام کرده است که این کشف، شناخت پژوهشگران از ارتباطات منطقهای در این دوره را به شکل قابل توجهی گسترش داده است.
کاوشهای همان محل، آثار مربوط به دورههای بسیار متأخرتر را نیز آشکار کرد. باستانشناسان یک دینار رومی ضربشده در فاصله سالهای ۱۶۴ تا ۱۶۹ میلادی، یک مهره شیشهای سرخ و زرد متعلق به اوایل قرون وسطی، یک سکه نقرهای متأخرتر و یک دکمه یونیفرم پروسی پیدا کردند.
هیچکدام از این اشیا به گنجینه سلتی تعلق نداشتند، اما نشان میدهند این بخش از زمین برای قرنها محل فعالیت انسانها بوده است.
